Levensverhalen

Al 8 jaar loop ik vast en weet ik niet meer hoe ik de dagen door moet komen. Ik heb een hele moeilijke jeugd gehad, en elke plek waar ik kwam was onveilig en kwaad. Het voelde 'normaal', maar ik ben me steeds meer gaan beseffen dat het niet normaal is/was.
Begin januari ben ik een tijdje opgenomen geweest voor traumabehandeling. Sinds dien heb ik me eigenlijk alleen nog maar rot gevoeld en zijn de gedachten meer en meer toegenomen dat ik er beter niet meer kan zijn. Ik voel me een last voor iedereen. En heb het gevoel nooit goed genoeg te zijn voor deze wereld.
Heb een schets gemaakt voor hoe ik mijn begrafenis zou willen hebben. Het raakte me niet eens, maar gaf eerder een soort rust. En ik voel aan alles dat ik dit niet lang meer ga kunnen volhouden. Ik kan niet meer! En hoe moet je verder als je een behandelaar hebt die je niet eens helemaal in de gaten heeft en niet doorheeft hoe erg het is? Dat je je niet echt uit kunt spreken wat je bezig houdt..?
Ik kan niet meer, ondanks dat ik een mooie bijbaan in de thuiszorg heb waar de mensen en collega's/vriendinnen wel heel blij zijn met me.

Ik heb wat verhalen gelezen op deze site, ik ben heel dankbaar dat ik niet van die erge dingen heb meegemaakt als sommige schrijven, zo jong en dan die gedachten.
Voor mijn gevoel was ik gister nog 12, 14,16,18,20, gamen, chillen met vrienden. Ik heb een leuke jeugd gehad, ben niet gepest, goede ouders, maar toch voel ik me zo. Zo moe van alles.
Nu heb ik zelf kinderen, ik denk dat dat nog de reden is dat ik door blijf gaan, ik weet de statistieken, de kans is groot dat hun hetzelfde zouden of ieder geval met die gedachten gaan lopen als ik mezelf wat aan doe. Maar waar wacht ik nog op...
Ik heb succes gehad, geld, goede vrienden, en nog steeds wel die dingen, maar het voelt niet als genoeg, en ik weet ook niet wat ik wil, dus wat is dan genoeg.
Oud worden is niet zo leuk als ik vroeger dacht, en nu denk ik de laatste jaren terug aan vroeger, of het beter was weet ik niet, maar wel veel leuker, of ieder geval minder rare gedachtes in me hoofd en minder stress.
Ik probeer steeds door te gaan, maar ik heb geen plan, in mijn hoofd heb ik dat wel, maar ik krijg t gewoon niet op papier, ik zou veel meer willen zijn, maar iets houd me tegen, een gevecht in mezelf tegen mezelf. Ik weet dat ik hier doorheen moet komen, maar de laatste 6 jaar zijn gewoon k*t geweest, en wat moet je dan doen, blijven wachten tot t beter word? Ik word er niet jonger op.
Ik wilde dit gewoon even kwijt.
ik weet het gewoon allemaal even niet meer.
Ik slaap slecht, eet slecht, ben niet de vader die ik wil zijn voor me kinderen, en ik weet dat mijn kinderen hier ook mee gaan strugelen. Dus ik moet wel doorgaan, ik moet de kern van t probleem weten, zodat ik ze kan behoede voor deze gevoelens, of ieder geval ze kan vertellen hoe er mee om te gaan. Ik weet dat mijn vader t ook moeilijk heeft gehad rond deze leeftijd, maar die heeft zichzelf weer opgepakt, ik weet er niet veel over, maar ben dankbaar dat hij nog leeft en ook mijn moeder. Maar ik zie ze ouder worden, het is niet leuk zo.
Wat heeft t leven dan voor doel, als om je heen iedereen ouder word.
Ik weet t ook even niet meer, maar t lucht op even hier te schrijven.
4 uur snachts, ik hoorde net de kerkklokken tikken. Om me heen slaapt iedereen, maar ik zit hier, in de knoop met mezelf. Al jaren, en ik weet niet of ik nog zin heb om nog jaren zo door tegaan.
Ik zat op marktplaats te kijken, zag een mooie auto staan, 350duizen euro, ik kan hem zo kopen, en zelfs die gedachte maakt me niet gelukkig.
Geld is niet het antwoord, en het maakt je ook niet gelukkig. Wat moet je dan nog. Ik weet het niet, maar ergens moet er toch een antwoord zijn naar een vraag die ik niet eens weet te stellen.
Raar genoeg weet ik diep van binnen wat ik wil, maar het geeft me geen rust, want het is niet iets tastbaars. Ik ben verziekt door materie en een smartphones hebben ook niet veel goed gedaan. Me gedachten gaan naar vroeger, continue denken aan toen, het voelt als gister dat ik 16 was en me eerste scooter kocht, of 12 en met schoolreis ging in groep 8. Ik zie het zo voor me, voel hoe t toen was. Leuker, meer in t moment. En nu ben ik 40+ en zit ik hier om bijna half 5 achter me pc, niks te doen, niks te bereiken, denken aan vroeger.
Ik heb daar geen zin in, soms wel, maar niet heel de tijd, en dat is het de laatste jaren wel zo.
Ik ben gezond, dankbaar voor het leven, ik heb goede vrienden, spullen te over, maar geen voldoening.
Ik krijg veel voldoening andere te helpen, maar mezelf helpen is moeilijk, zelfsabotage of zoiets, ik weet het niet.
Ik heb veel geprobeerd, veel gelezen, veel gezocht, maar nooit iets gevonden waar ik iets mee kon. Soms ga ik wel eens naar de kerk, en zie dan echt gelovige, of ze gelukkig zijn weet ik niet, maar hun hebben ieder geval iets gevonden denk ik dan. Maar ik blijf maar op zoek, en dat is vermoeiend.
Ik val in herhaling, kan t verder ook niet uitleggen, maar ik weet dat er meer mannen zijn die er zo bij zitten. Dat geeft me nog een beetje hoop, want hun gaan ook gewoon door.
Misschien was t vroeger niet beter, maar voor mijn gevoel wel leuker en hechter.
Ik zag veel best veel verhalen van kinderen, 11,12,14 jaar. Dat doet mij wel veel, mijn kinderen zijn ook rond die leeftijd, en ik zou niet willen dat ze op deze website zouden komen, dus ik moet door, ik moet t beter doen, ik moet erdoorheen. Ik moet niet meer in t verleden leven, t brengt me alleen maar verdriet en neerslachtigheid. Ik ben daar wel een beetje klaar mee.
Ik wil sterk zijn, vooral mentaal, en daar moet ik dingen voor opgaan geven, beginnend met de schermtijd op me telefoon, want in al mijn herrineren komt nergens een telefoon voor zoals dat in deze tijd is. Als ik dan 1 ding weet is dat die dingen ons geen goed hebben gedaan. En dan heb ik er nog 2 ook, en 2 pcs, een laptop, scherm in me auto. Overal schermpjes. Misschien is dat wel het gene wat ons kapot maakt. Ik zie het bij mijn kinderen ook, nutteloos scrollen, maar het is niet ander als ik wat ik doe, constant een stroom aan informatie. Dat kan niet goed voor me zijn en andere.
Het wat net nog kerst, en oud en nieuw, waar is heel 2025 gebleven, of 24,23,22, ik weet er niks meer van, alsof die jaren nooit gebeurt zijn. Ze lijken wel gestolen, kan me er ieder geval niet veel van herrineren. Dat gaat me niet meer gebeuren in 2026, ik ga dit jaar mezelf oppakken, beginnend met stoppen met al die schermen.
Bijna kwart voor 5 nu, zit al 3 kwartier te tikken, en als ik dat kan op deze website, kan ik dat ook voor mezelf, nieuwe doelen schrijven, en daar naar toe werken, want t geld kan ik toch niet meenemen, en t zal mijn kinderen ook niet veel goed doen als ik er niet meer ben. Ik weet precies wat ze zouden zeggen, al dat geld kan pappa niet vervangen. Ik zou hetzelfde hebben als ooit mijn ouders overlijden. Dus ik ga door, misschien nu even niet voor mezelf, maar voor hun, en dan komt t gevoel om mezelf te helpen ook misschien wel weer terug.
Ik voel me ieder geval wat opgeluchter dit allemaal geschreven te hebben, ik ga het ook niet meer nalezen, ik plaats het gewoon en misschien dat ik hier nooit meer kom, of misschien in betere tijden dit bericht nog is opzoek en dan kan ik lezen waar ik zat met me hoofd.

Ooit was ik een leuke moeder..nu ben ik een depressieve hele angstige vrouw. In de Ggz werd nijn antidepressiva te snel afgebouwd en voordat mijn zenuwstelsel tot rust kw werd er een andere in gestopt. Ik reageerde heel heftig. Maar er werd met ogen gedraaid en het kwam er op neer stel je niet aan. Ik smeekte om me daar te houden, maar ik moest naar huis. Ik slaap maar een paar uur per nacht en ze hebben mirtazapine gegeven om te slapen. Alleen ook op dit middel reageerde ik niet goed. Ik durf dit middel nooit meer af te bouwen omdat je daar heel ziek van kan worden. Ik heb vreselijke angst voor lichamelijke klachten . Ik heb 2 prachtige zoons. Maar ik denk dat ze beter af zijn zonder mij. Ik word niet meer de oude en kan beter gaan. Ik weet alleen nog niet hoe. Ik vind het vreselijk dat minn zoons verdriet zullen hebben. Maar ik ga ze niet nog jaren met mij opschepen.

Ik voel een diepe eenzaamheid diep van binen, heel diep..Ook tussen mensen voel ik me zo alleen..Ik heb het nooit helemaal gemaakt in het leven..Een groot roerig verleden waar ik jullie de details van zal besparen. Maar nu zit ik alleen met Kerstavond, terwijl ik toch familie heb. Beide ouders vlak na elkaar overleden. Mijn zussen hebben hun eigen gezinnen en laten niks van zich horen. Ik wel maar ze horen me niet, begrijpen me verkeerd. Dat hebben ze altijd al gedaan..Mijn dochter, viert door haar geloof geen Kerst maar wenst me ook geen fijne kerstdagen. Ruzie met mijn partner..Flinke ruzie, voel me niet gehoord en onbegrepen. Ik google wat de meest pijnloze manier is. Die is er niet..Ook in de toekomst gaat er heel veel op me af komen..Ik ben moe, ik ben klaar hiermee..Wil het niet meer.

Ik ben graag dood. Ooit God gezocht niet gevonden want die doet niets voor mij. Wel vaak geprobeerd maar helaas nooit antwoord. Nooit een vriendin gehad dus vrouw of kinderen zijn er niet. Mijn ouders zijn overleden. Weer eens mijn fiets gejat. Slecht internet door een huisbaas die klachten nooit serieus neemt. Reacties binnen 2 dagen nog nooit gehad. Zelfs niet binnen 2 maanden. Leverde me wel muizen op door wateroverlast in de kelder. Seksueel heb ik nog nooit een dame gehad. Maar ja gevoelens mag je niet hebben. En als je ze voelt ben je alleen slecht. Want zou ik graag dood zijn.

Ik ben heel erg ongelukkig, ik was jaren met narcisten die hebben mij kapot gemaakt. Ze zien mij als afval op straat. Hun zijn knap en hoog iq en ik ben lelijk en laag iq. Ik maakte steeds fouten na de andere en ze vernederde mij bij elke fout. Ik werd elke keer uitgelachen en vernederd. Ik voel me niks waard en net als afval. Ik maakte ook veel fouten toen ik met ze was, ik gaf ze redenen om mij te vernederen. Ik heb nu geen contact maar ik ben doodongelukkig. Ik heb zoveel boosheid en woede in mij hart. Waarom slechte mensen altijd mee weg en goede mensen krijgen nooit gerechtigheid. 😭 ze hebben mij naam geschaad, mijn reputatie geschaad, ze hebben mij een slechte naam gegeven, '"iemand die niks waard" is. Ze vertellen alles aan elkaar en lachen mij uit. Ik ben heel erg ongelukkig.

heb anti psychotica al meer dan 10 jaren , dat legt mij een stuk lam , ik kan een beetje redelijk maar toch iets beperkt spreken , goed genoeg voor relaties
vooral het niet kunnen nadenken over de dingen die ik interessant vind en die belangrijk zijn , en dat omzetten in gespreksstof , vind ik jammer

verder krijg ik ook weinig gedaan , beetje mn huisje , en wat wandelen , dat was het dan

verder wel veel liefde van iedereeen , maar dat cognitieve aspect, die interessantere relatie met mezelf , waardoor ik me mezelf interessant vind en echt iets zou kunnen ,
ik kan bar weinig , zou graag lekker willen nadenken en slim zijn, van veel dingen weet hebben

ook chemisch wat depressief , altijd mn hersenen die het niet goed doen , heel akelig , ik hoop dat dit nog beter word ,duurt lang

Waarom zou ik de rest van mijn leven studeren, werken en dood vallen. Ik zie er echt geen nut in. Dat heb ik ook nooit echt gehad. Sinds ik zeer jong was heb ik nooit echt zin gehad om iets -maakt niet uit wat- te doen. Het voelt allemaal gewoon zo nutteloos. Ik heb geen zin om te wachten. Zo voelt mijn leven al een paar jaar, als wachten. Wachten tot het voorbij is en ik niet meer hoef te bestaan. Ik heb in de vakanties gewerkt omdat het mijn ouders gelukkig lijkt te maken en dan zie ik de levens van die 30 en 40 jarige collegas en ik zie niets waar ik naar uitkijk. Ik weet dat ik zo een leven niet zou volhouden; dus waarom wachten. Waarom verkiezen zo veel mensen zo een trage en pijnlijke dood dat het leven is. Ipv kort en snel roken en drinken ze om het dragelijker te maken en uitijndelijk als gevolg hiervan eerder te sterven. Ik heb er geen zin in, in niets. Het enige dat ik nog doe is naar muziek luisteren terwijl ik wacht. Ik ben gestopt met hobbys, het boeit me niet meer. Alles wat ik doe lijkt nutteloos. Ik heb geen slecht leven, ik doe het goed op school, ik zou volgend jaar aan de universiteit starten, ik heb (bijna) alles wat ik zou willen en het geeft mij geen gevoel van voldoening. Op momenten die de beste van mijn leven zouden moeten zijn voel ik mij steeds onverschillig. Ik weet nog niet wanneer - ik dacht van te wachten tot mijn ouders gestorven zijn maar zo lang ga ik het niet rekken - maar ik zal niet van ouderdom sterven. Ik heb een plan, de vraag is enkel wanneer ik het doe. Ik weet dat dit plan zal slagen omdat ik veel research heb gedaan over het onderwerp. Ik synthetiseer binnenkort een kleine hoeveelheid kaliumcyanide dat ik in pil bij me zal dragen. Ik ben niet impulsief dus ik vertrouw mezelf om hem niet bij de eerste tegenslag te nemen. Het gedacht van het op elk moment te kunnen beeindigen geeft me een opgelucht gevoel op een rare manier. Dan komt het absurdisme even naar boven en voel ik me voor een moment echt bijna gelukkig. Het gedacht dat alles stopt en niets echt meer van belang is. Ik wou niets meer dan mijn ouders een kind geven die het leven apprecieert en echt gelukkig is maar dat zal ik nooit zijn. Ik heb er niet om gevraagd om geboren te zijn. Hoe verwoest mijn ouders ook zullen zijn vind ik dat ik het recht heb om uit het leven te stappen. Ik weet dat ze nooit hetzelfde zouden zijn en mijn moeder mogelijks mij zou volgen maar ik kan het niet meer. Ik heb hier nooit voor gekozen. Ik wil niet leven. Velen zouden het advies geven om met iemand te spreken. Ik ga dit uiteindelijk wel doen denk ik maar ik betwijfel zeer sterk of ze mij zouden kunnen 'helpen'. Ik weet niet of je mij depresief kan noemen want ik ben niet verdrietig. Ik ben er gewoon, zonder reden of ambities. Dit komt niet in vlagen maar het is er altijd en al heel mijn leven, daarom denk ik dat er niets zal veranderen, hoe goed mijn leven er ook uit ziet. Ik heb momenten waarop ik kan lachen en momenten waarop ik even niet denk aan zelfdoding maar die zijn kort. Veel te kort om het het leven waard te maken. Ik moest dit even allemaal er uit laten, het heeft niets verandert maar ik heb toch geprobeerd.

E.

na mishandeld te zijn en te hebben gezien hoe mijn vader, mij moeder en oudste zus doodstak voor mijn ogen en ik was maar 3, kwam jij in men leven. jaren gingen voorbij, ook al had jij het moeilijk je was mijn steun. meer je was mijn alles. ik kende geen liefde noch houden van, maar ik kan nu zien dat ik hield van jou en dat wat wij hadden liefde was. ik was maar helaas was jou leven ook zeer moeilijk en zwaar en was ik te jong om die zelfde steun te bieden. 7 jaar, 7 jaar! was ik toen je naar me toe kwam met tranen in men ogen en die zelfde dag was ik je kwijt voor altijd. nu ben ik 23 en ween nog om je. niet alleen omdat ik je kwijt ben maar omdat ik me klote voel dat ik je niet hetzelfde heb kunnen geven als jij mij. na je dood probeerde ik 2 jaar lang bij je te zijn, ook nu wil ik nog steeds. maar door de jaren heen is het duidelijk dat je het niet wilt of nog niet. daarom vecht ik verder. ook al is het zwaar en doet het veel pijn ik moet door gaan voor JOU. i will Always love you

Ik heb veel aan mijn hoofd ik hou van mijn ouders zij hebben er niks mee te maken maar ik word gepest omdat ik om ging met meiden en mijn moeder kreeg borstkanker toen werd ik nogal ongelukkig ik kon mijn moeder geen pijn zien hebben en bij het kleinste conflict zoals vandaag tussen mijn moeder en stiefvader voel ik me minder gelukkig