Zelfmoord.nl

Al 8 jaar loop ik vast en weet ik niet meer hoe ik de dagen door moet komen. Ik heb een hele moeilijke jeugd gehad, en elke plek waar ik kwam was onveilig en kwaad. Het voelde 'normaal', maar ik ben me steeds meer gaan beseffen dat het niet normaal is/was.
Begin januari ben ik een tijdje opgenomen geweest voor traumabehandeling. Sinds dien heb ik me eigenlijk alleen nog maar rot gevoeld en zijn de gedachten meer en meer toegenomen dat ik er beter niet meer kan zijn. Ik voel me een last voor iedereen. En heb het gevoel nooit goed genoeg te zijn voor deze wereld.
Heb een schets gemaakt voor hoe ik mijn begrafenis zou willen hebben. Het raakte me niet eens, maar gaf eerder een soort rust. En ik voel aan alles dat ik dit niet lang meer ga kunnen volhouden. Ik kan niet meer! En hoe moet je verder als je een behandelaar hebt die je niet eens helemaal in de gaten heeft en niet doorheeft hoe erg het is? Dat je je niet echt uit kunt spreken wat je bezig houdt..?
Ik kan niet meer, ondanks dat ik een mooie bijbaan in de thuiszorg heb waar de mensen en collega's/vriendinnen wel heel blij zijn met me.

Ik heb wat verhalen gelezen op deze site, ik ben heel dankbaar dat ik niet van die erge dingen heb meegemaakt als sommige schrijven, zo jong en dan die gedachten.
Voor mijn gevoel was ik gister nog 12, 14,16,18,20, gamen, chillen met vrienden. Ik heb een leuke jeugd gehad, ben niet gepest, goede ouders, maar toch voel ik me zo. Zo moe van alles.
Nu heb ik zelf kinderen, ik denk dat dat nog de reden is dat ik door blijf gaan, ik weet de statistieken, de kans is groot dat hun hetzelfde zouden of ieder geval met die gedachten gaan lopen als ik mezelf wat aan doe. Maar waar wacht ik nog op...
Ik heb succes gehad, geld, goede vrienden, en nog steeds wel die dingen, maar het voelt niet als genoeg, en ik weet ook niet wat ik wil, dus wat is dan genoeg.
Oud worden is niet zo leuk als ik vroeger dacht, en nu denk ik de laatste jaren terug aan vroeger, of het beter was weet ik niet, maar wel veel leuker, of ieder geval minder rare gedachtes in me hoofd en minder stress.
Ik probeer steeds door te gaan, maar ik heb geen plan, in mijn hoofd heb ik dat wel, maar ik krijg t gewoon niet op papier, ik zou veel meer willen zijn, maar iets houd me tegen, een gevecht in mezelf tegen mezelf. Ik weet dat ik hier doorheen moet komen, maar de laatste 6 jaar zijn gewoon k*t geweest, en wat moet je dan doen, blijven wachten tot t beter word? Ik word er niet jonger op.
Ik wilde dit gewoon even kwijt.
ik weet het gewoon allemaal even niet meer.
Ik slaap slecht, eet slecht, ben niet de vader die ik wil zijn voor me kinderen, en ik weet dat mijn kinderen hier ook mee gaan strugelen. Dus ik moet wel doorgaan, ik moet de kern van t probleem weten, zodat ik ze kan behoede voor deze gevoelens, of ieder geval ze kan vertellen hoe er mee om te gaan. Ik weet dat mijn vader t ook moeilijk heeft gehad rond deze leeftijd, maar die heeft zichzelf weer opgepakt, ik weet er niet veel over, maar ben dankbaar dat hij nog leeft en ook mijn moeder. Maar ik zie ze ouder worden, het is niet leuk zo.
Wat heeft t leven dan voor doel, als om je heen iedereen ouder word.
Ik weet t ook even niet meer, maar t lucht op even hier te schrijven.
4 uur snachts, ik hoorde net de kerkklokken tikken. Om me heen slaapt iedereen, maar ik zit hier, in de knoop met mezelf. Al jaren, en ik weet niet of ik nog zin heb om nog jaren zo door tegaan.
Ik zat op marktplaats te kijken, zag een mooie auto staan, 350duizen euro, ik kan hem zo kopen, en zelfs die gedachte maakt me niet gelukkig.
Geld is niet het antwoord, en het maakt je ook niet gelukkig. Wat moet je dan nog. Ik weet het niet, maar ergens moet er toch een antwoord zijn naar een vraag die ik niet eens weet te stellen.
Raar genoeg weet ik diep van binnen wat ik wil, maar het geeft me geen rust, want het is niet iets tastbaars. Ik ben verziekt door materie en een smartphones hebben ook niet veel goed gedaan. Me gedachten gaan naar vroeger, continue denken aan toen, het voelt als gister dat ik 16 was en me eerste scooter kocht, of 12 en met schoolreis ging in groep 8. Ik zie het zo voor me, voel hoe t toen was. Leuker, meer in t moment. En nu ben ik 40+ en zit ik hier om bijna half 5 achter me pc, niks te doen, niks te bereiken, denken aan vroeger.
Ik heb daar geen zin in, soms wel, maar niet heel de tijd, en dat is het de laatste jaren wel zo.
Ik ben gezond, dankbaar voor het leven, ik heb goede vrienden, spullen te over, maar geen voldoening.
Ik krijg veel voldoening andere te helpen, maar mezelf helpen is moeilijk, zelfsabotage of zoiets, ik weet het niet.
Ik heb veel geprobeerd, veel gelezen, veel gezocht, maar nooit iets gevonden waar ik iets mee kon. Soms ga ik wel eens naar de kerk, en zie dan echt gelovige, of ze gelukkig zijn weet ik niet, maar hun hebben ieder geval iets gevonden denk ik dan. Maar ik blijf maar op zoek, en dat is vermoeiend.
Ik val in herhaling, kan t verder ook niet uitleggen, maar ik weet dat er meer mannen zijn die er zo bij zitten. Dat geeft me nog een beetje hoop, want hun gaan ook gewoon door.
Misschien was t vroeger niet beter, maar voor mijn gevoel wel leuker en hechter.
Ik zag veel best veel verhalen van kinderen, 11,12,14 jaar. Dat doet mij wel veel, mijn kinderen zijn ook rond die leeftijd, en ik zou niet willen dat ze op deze website zouden komen, dus ik moet door, ik moet t beter doen, ik moet erdoorheen. Ik moet niet meer in t verleden leven, t brengt me alleen maar verdriet en neerslachtigheid. Ik ben daar wel een beetje klaar mee.
Ik wil sterk zijn, vooral mentaal, en daar moet ik dingen voor opgaan geven, beginnend met de schermtijd op me telefoon, want in al mijn herrineren komt nergens een telefoon voor zoals dat in deze tijd is. Als ik dan 1 ding weet is dat die dingen ons geen goed hebben gedaan. En dan heb ik er nog 2 ook, en 2 pcs, een laptop, scherm in me auto. Overal schermpjes. Misschien is dat wel het gene wat ons kapot maakt. Ik zie het bij mijn kinderen ook, nutteloos scrollen, maar het is niet ander als ik wat ik doe, constant een stroom aan informatie. Dat kan niet goed voor me zijn en andere.
Het wat net nog kerst, en oud en nieuw, waar is heel 2025 gebleven, of 24,23,22, ik weet er niks meer van, alsof die jaren nooit gebeurt zijn. Ze lijken wel gestolen, kan me er ieder geval niet veel van herrineren. Dat gaat me niet meer gebeuren in 2026, ik ga dit jaar mezelf oppakken, beginnend met stoppen met al die schermen.
Bijna kwart voor 5 nu, zit al 3 kwartier te tikken, en als ik dat kan op deze website, kan ik dat ook voor mezelf, nieuwe doelen schrijven, en daar naar toe werken, want t geld kan ik toch niet meenemen, en t zal mijn kinderen ook niet veel goed doen als ik er niet meer ben. Ik weet precies wat ze zouden zeggen, al dat geld kan pappa niet vervangen. Ik zou hetzelfde hebben als ooit mijn ouders overlijden. Dus ik ga door, misschien nu even niet voor mezelf, maar voor hun, en dan komt t gevoel om mezelf te helpen ook misschien wel weer terug.
Ik voel me ieder geval wat opgeluchter dit allemaal geschreven te hebben, ik ga het ook niet meer nalezen, ik plaats het gewoon en misschien dat ik hier nooit meer kom, of misschien in betere tijden dit bericht nog is opzoek en dan kan ik lezen waar ik zat met me hoofd.

Ooit was ik een leuke moeder..nu ben ik een depressieve hele angstige vrouw. In de Ggz werd nijn antidepressiva te snel afgebouwd en voordat mijn zenuwstelsel tot rust kw werd er een andere in gestopt. Ik reageerde heel heftig. Maar er werd met ogen gedraaid en het kwam er op neer stel je niet aan. Ik smeekte om me daar te houden, maar ik moest naar huis. Ik slaap maar een paar uur per nacht en ze hebben mirtazapine gegeven om te slapen. Alleen ook op dit middel reageerde ik niet goed. Ik durf dit middel nooit meer af te bouwen omdat je daar heel ziek van kan worden. Ik heb vreselijke angst voor lichamelijke klachten . Ik heb 2 prachtige zoons. Maar ik denk dat ze beter af zijn zonder mij. Ik word niet meer de oude en kan beter gaan. Ik weet alleen nog niet hoe. Ik vind het vreselijk dat minn zoons verdriet zullen hebben. Maar ik ga ze niet nog jaren met mij opschepen.

Ik voel een diepe eenzaamheid diep van binen, heel diep..Ook tussen mensen voel ik me zo alleen..Ik heb het nooit helemaal gemaakt in het leven..Een groot roerig verleden waar ik jullie de details van zal besparen. Maar nu zit ik alleen met Kerstavond, terwijl ik toch familie heb. Beide ouders vlak na elkaar overleden. Mijn zussen hebben hun eigen gezinnen en laten niks van zich horen. Ik wel maar ze horen me niet, begrijpen me verkeerd. Dat hebben ze altijd al gedaan..Mijn dochter, viert door haar geloof geen Kerst maar wenst me ook geen fijne kerstdagen. Ruzie met mijn partner..Flinke ruzie, voel me niet gehoord en onbegrepen. Ik google wat de meest pijnloze manier is. Die is er niet..Ook in de toekomst gaat er heel veel op me af komen..Ik ben moe, ik ben klaar hiermee..Wil het niet meer.

Ik ben graag dood. Ooit God gezocht niet gevonden want die doet niets voor mij. Wel vaak geprobeerd maar helaas nooit antwoord. Nooit een vriendin gehad dus vrouw of kinderen zijn er niet. Mijn ouders zijn overleden. Weer eens mijn fiets gejat. Slecht internet door een huisbaas die klachten nooit serieus neemt. Reacties binnen 2 dagen nog nooit gehad. Zelfs niet binnen 2 maanden. Leverde me wel muizen op door wateroverlast in de kelder. Seksueel heb ik nog nooit een dame gehad. Maar ja gevoelens mag je niet hebben. En als je ze voelt ben je alleen slecht. Want zou ik graag dood zijn.