Ik heb wat verhalen gelezen op deze site, ik ben heel dankbaar dat ik niet van die erge dingen heb meegemaakt als sommige schrijven, zo jong en dan die gedachten.
Voor mijn gevoel was ik gister nog 12, 14,16,18,20, gamen, chillen met vrienden. Ik heb een leuke jeugd gehad, ben niet gepest, goede ouders, maar toch voel ik me zo. Zo moe van alles.
Nu heb ik zelf kinderen, ik denk dat dat nog de reden is dat ik door blijf gaan, ik weet de statistieken, de kans is groot dat hun hetzelfde zouden of ieder geval met die gedachten gaan lopen als ik mezelf wat aan doe. Maar waar wacht ik nog op...
Ik heb succes gehad, geld, goede vrienden, en nog steeds wel die dingen, maar het voelt niet als genoeg, en ik weet ook niet wat ik wil, dus wat is dan genoeg.
Oud worden is niet zo leuk als ik vroeger dacht, en nu denk ik de laatste jaren terug aan vroeger, of het beter was weet ik niet, maar wel veel leuker, of ieder geval minder rare gedachtes in me hoofd en minder stress.
Ik probeer steeds door te gaan, maar ik heb geen plan, in mijn hoofd heb ik dat wel, maar ik krijg t gewoon niet op papier, ik zou veel meer willen zijn, maar iets houd me tegen, een gevecht in mezelf tegen mezelf. Ik weet dat ik hier doorheen moet komen, maar de laatste 6 jaar zijn gewoon k*t geweest, en wat moet je dan doen, blijven wachten tot t beter word? Ik word er niet jonger op.
Ik wilde dit gewoon even kwijt.
ik weet het gewoon allemaal even niet meer.
Ik slaap slecht, eet slecht, ben niet de vader die ik wil zijn voor me kinderen, en ik weet dat mijn kinderen hier ook mee gaan strugelen. Dus ik moet wel doorgaan, ik moet de kern van t probleem weten, zodat ik ze kan behoede voor deze gevoelens, of ieder geval ze kan vertellen hoe er mee om te gaan. Ik weet dat mijn vader t ook moeilijk heeft gehad rond deze leeftijd, maar die heeft zichzelf weer opgepakt, ik weet er niet veel over, maar ben dankbaar dat hij nog leeft en ook mijn moeder. Maar ik zie ze ouder worden, het is niet leuk zo.
Wat heeft t leven dan voor doel, als om je heen iedereen ouder word.
Ik weet t ook even niet meer, maar t lucht op even hier te schrijven.
4 uur snachts, ik hoorde net de kerkklokken tikken. Om me heen slaapt iedereen, maar ik zit hier, in de knoop met mezelf. Al jaren, en ik weet niet of ik nog zin heb om nog jaren zo door tegaan.
Ik zat op marktplaats te kijken, zag een mooie auto staan, 350duizen euro, ik kan hem zo kopen, en zelfs die gedachte maakt me niet gelukkig.
Geld is niet het antwoord, en het maakt je ook niet gelukkig. Wat moet je dan nog. Ik weet het niet, maar ergens moet er toch een antwoord zijn naar een vraag die ik niet eens weet te stellen.
Raar genoeg weet ik diep van binnen wat ik wil, maar het geeft me geen rust, want het is niet iets tastbaars. Ik ben verziekt door materie en een smartphones hebben ook niet veel goed gedaan. Me gedachten gaan naar vroeger, continue denken aan toen, het voelt als gister dat ik 16 was en me eerste scooter kocht, of 12 en met schoolreis ging in groep 8. Ik zie het zo voor me, voel hoe t toen was. Leuker, meer in t moment. En nu ben ik 40+ en zit ik hier om bijna half 5 achter me pc, niks te doen, niks te bereiken, denken aan vroeger.
Ik heb daar geen zin in, soms wel, maar niet heel de tijd, en dat is het de laatste jaren wel zo.
Ik ben gezond, dankbaar voor het leven, ik heb goede vrienden, spullen te over, maar geen voldoening.
Ik krijg veel voldoening andere te helpen, maar mezelf helpen is moeilijk, zelfsabotage of zoiets, ik weet het niet.
Ik heb veel geprobeerd, veel gelezen, veel gezocht, maar nooit iets gevonden waar ik iets mee kon. Soms ga ik wel eens naar de kerk, en zie dan echt gelovige, of ze gelukkig zijn weet ik niet, maar hun hebben ieder geval iets gevonden denk ik dan. Maar ik blijf maar op zoek, en dat is vermoeiend.
Ik val in herhaling, kan t verder ook niet uitleggen, maar ik weet dat er meer mannen zijn die er zo bij zitten. Dat geeft me nog een beetje hoop, want hun gaan ook gewoon door.
Misschien was t vroeger niet beter, maar voor mijn gevoel wel leuker en hechter.
Ik zag veel best veel verhalen van kinderen, 11,12,14 jaar. Dat doet mij wel veel, mijn kinderen zijn ook rond die leeftijd, en ik zou niet willen dat ze op deze website zouden komen, dus ik moet door, ik moet t beter doen, ik moet erdoorheen. Ik moet niet meer in t verleden leven, t brengt me alleen maar verdriet en neerslachtigheid. Ik ben daar wel een beetje klaar mee.
Ik wil sterk zijn, vooral mentaal, en daar moet ik dingen voor opgaan geven, beginnend met de schermtijd op me telefoon, want in al mijn herrineren komt nergens een telefoon voor zoals dat in deze tijd is. Als ik dan 1 ding weet is dat die dingen ons geen goed hebben gedaan. En dan heb ik er nog 2 ook, en 2 pcs, een laptop, scherm in me auto. Overal schermpjes. Misschien is dat wel het gene wat ons kapot maakt. Ik zie het bij mijn kinderen ook, nutteloos scrollen, maar het is niet ander als ik wat ik doe, constant een stroom aan informatie. Dat kan niet goed voor me zijn en andere.
Het wat net nog kerst, en oud en nieuw, waar is heel 2025 gebleven, of 24,23,22, ik weet er niks meer van, alsof die jaren nooit gebeurt zijn. Ze lijken wel gestolen, kan me er ieder geval niet veel van herrineren. Dat gaat me niet meer gebeuren in 2026, ik ga dit jaar mezelf oppakken, beginnend met stoppen met al die schermen.
Bijna kwart voor 5 nu, zit al 3 kwartier te tikken, en als ik dat kan op deze website, kan ik dat ook voor mezelf, nieuwe doelen schrijven, en daar naar toe werken, want t geld kan ik toch niet meenemen, en t zal mijn kinderen ook niet veel goed doen als ik er niet meer ben. Ik weet precies wat ze zouden zeggen, al dat geld kan pappa niet vervangen. Ik zou hetzelfde hebben als ooit mijn ouders overlijden. Dus ik ga door, misschien nu even niet voor mezelf, maar voor hun, en dan komt t gevoel om mezelf te helpen ook misschien wel weer terug.
Ik voel me ieder geval wat opgeluchter dit allemaal geschreven te hebben, ik ga het ook niet meer nalezen, ik plaats het gewoon en misschien dat ik hier nooit meer kom, of misschien in betere tijden dit bericht nog is opzoek en dan kan ik lezen waar ik zat met me hoofd.
Reactie van Zelfmoord.nl
Dank je wel dat je zo uitgebreid je verhaal deelt. Veel lezers zullen iets herkennen in je verhaal.
Wij willen je veel succes wensen, op zoek naar rust en vrede, en een doel in je leven. Het is verstandig om over deze dingen met iemand te praten die je vertrouwt. Zoek iemand op in een kerk, coach, therapeut. Je hoeft het niet allemaal alleen op te lossen!
Deze reactie is geplaatst, omdat de inzender heeft aangegeven het fijn te vinden een reactie op zijn of haar bericht te krijgen.
