Ikweet het niet meer. ik heb geprobeerd er met mijn patner uit te komen, maar het lukt niet. ookniet met hulpverlening. ik weet niet meer hoe het verder moet. ik heb geprobeerd om te praen. maar dat werkt niet. crisisdienst werkt niet. Mijn ding is dat er heel enorm stemmingswisselingen zijn. Bij mij. Er zit in mij een deel wat sterk is, maar er is ook een (groot) deel die het allemaal niet meer trekt en nu heb ik de grens bereikt. Ik heb alles gegeven wat ik te geven heb en ik heb al allerlei therapieën gedaan met én zonder partner en het helpt niet. Vanochtend zijn we bij het Altrecht geweest, hebben elkaar vanmiddag fysiek aangevallen. En ik heb nu besloten om een eind aan mijn leven te maken. Ik heb vaak genoeg aangegeven dat ik het niet meer trek, maar niemand luisterd, dus nu ga ik er serieus werk van maken. Ondanks mijn zoontje van 6 jaar. Dat is wel wat mij het meeste dwarszit (Ik kamp sowieso met een enorm schuldgevoel), dat ik het niet anders (beter) heb kunnen doen dan mijn ouders. Ik ben tot nu toe niet in staat geweest om een moeder te zijn voor mijn zoontje. En heel lang heeft mijn overtuiging dat niemand beter voor hem kan zorgen dan ik, mij tegen gehouden. Maar inmiddels kiest hij er zelf (verbaal) voor om bij zijn vader te zijn en ik snap dat ook, want hij is de kalmste van ons 2. letterlijke qoute: "Mama, als jullie gaan scheiden, dan wil ik graag bij pap blijven, want ik vind jou wel lief, maar jij schreewt altijd zo en dan ben ik een beetje bang en dan ben ik helemaal alleen met jou." t Is niet dat ik afga op een uitspraak van een 6 jarige, maar het is met mijn andere ervaringen in het gezin (man, vrouw, vrouwelijk kind van man en mannelijk kind van man en vrouw) wel inmiddels duidelijk dat er mensen zijn die heel wat beter voor hem kunnen zorgen. Na vandaag heb ik definitief genoeg van dit leven (ondanks dat ik geloof in reïncarnatie en alle gevolgen van zelfmoord vandien), maar ik trek het simpelweg niet meer. Ik word niet gehoor, niet gezien (ook niet door mijn partner die zegt dat hij zoveel van mij houdt!). Ik ben niet in staat mijn grenzen te handhaven en werkelijk te gaan voor mijn eigen ding. Afgelopen zomer wilde ik weg uit dit huis/ van deze partner en een eigen flat zoekn. Ik weet niet hoe mijn partner het voor elkaar gekregen (waarschijnlijk met verborgen dreigementen op spiritueel gebied), maar hij heeft het voor elkaar gekregen dat ik mee ben gegaan in therapie, vanochtend zijn wel zelfs het 'reguliere' circuit ingegaan van Altrecht (hij aangevraag onder druk van de bedrijfsarts). Mijn moed om te breken met deze relatie is door zijn vechten en spirituele dreiging ook verloren gegaan, maar ik kan het leven op deze manier ook niet aan, dus maak ik er een einde aan, de 'spirituele' gevolgen ten spijt. U vind misschien dat ik vaak de spirituele gevolgen aanhaal, maar dat is een van de 2 redenen wat mij tot nu toe heeft tegen gehouden. De gevolgen voor mijn ziel. Nu is te druk te hoog en helpt bijna het bestaan van mijn zoontje niet meer.
als er iemand is die mij concreet kan helpen, dan hoor ik het graag (ik ben al zo'n 10 jaar bezig zowel alternatief al regulier). Kom me niet met praktische tips en psychologie geneuzel. Het is niet dat ik er niet keihard voor gewerkt heb om het beter te maken, maar hel lukt gewoon niet! 1 februari is de limt!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.