Ja daar stond ik, meisje van 10.
Ik kon niks goed doen, op school niet, nergens niet. Ik was altijd het mikpunt van pesterijen, het was groep 7 ik weet het nog goed, heel goed. En niemand, niemand die me hielp, leraren die er niks aan deden, ik stond alleen. Elke dag werd het zwaarder, en word tegen je aan gezeurd, je moet dood, je bent lelijk, je bent niks. Na het zovaaak gehoord te hebben, ga je het geloven, gewoon simpelweg geloven. Ik begon alles te geloven wat hun vertelden. Ik dacht aan zelfmoord, ik heb het geprobeerd, het is mislukt. Daarna begon ik met snijden, puur om het feit, dat ik toch niks was. Wat was ik? Ik was NIKS. Het ging door, in groep 8 was het een tijdje stil, want de pesters waren naar de middelbare school. In de eerste klas kwam ik weer bij hun op school, en het gepest ging weer door, en maar door. Ik begon weer te snijden, steeds dieper. Nadat ik iemand op school met een vijl bedreigd heb, werd er actie ondernomen. En IK was de schuldige van alles, IK had het gedaan, zagen ze dan echt niet wat ze met MIJ hadden gedaan? Daarna ging het nog niet goed met me en ik bleef hem flippen op school, bleef sneden, het leek alsof niks hielp. Ik ging nergens heen, niet naar het zwembad, of naar andere dingen. Ik was thuis, ik was bang, bang voor mensen. Bang voor iedereen. Ik was zelfs bang voor de klok die tikte, ja echt. In de 2e klas ging het alweer wat beter, maar elke keer als ik me shit voelde, ging het glas weer in me huid. Langzamerhand ging ik naar het GGZ, te praten. Ik zit nu in de derde klas, ik loop nog steds bij het GGZ, ik ben van mijn snijprobleem af, al heb ik soms de nijgingen. Ik heb littekens, die ik achteraf niet heb gewild. Ik heb nu mensen die me steunen als het even niet gaat. Ik heb geleerd voor mezelf op te komen, ik heb een gevoel van eigenwaarde gekregen. Ik kan nu boven die pesters staan, ze doen het niet meer. Ik ben sterk geworden, ik kan nu zijn wie ik wil zijn. Maar ik zal het nooit vergeten, want, wat gebroken is kan je lijmen, maar barsten blijf je altijd zien. Mijn boodschap aan jullie is, echt hoe moeilijk het ook is, blijf praten met iemand..
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.