Hallo,
Ik ben een jonge van 14 en nog niet zo lang geleden ontdekte ik dat ik anders ben dan de meeste jongens. Ik ben een jonge en val dan ook op jongens. In het begin was dat voor mezelf al raar, maar nu ik het zelf aanvaard heb, heb ik minder problemen als mensen (die dat niet weten en dat dat dus perongeluk doen) slechte dingen zeggen over homo's. Tenslotte zijn het mensen als een ander, geaardheid is maar een detail! Toch voel ik mij soms anders en denk ik dan maar van, jah, zou ik niet beter weg gaan, want ik ben toch maar een homo die jongens liever heeft dan meisjes ...
Maar dat is niet het belangrijkste. Wat mij tegensteekt is het gezin waar ik in leef. Mijn ouders waren voeger superouders, ze verzorgden mij goed, ik kreeg wat ik wou en ik kon vaak op vakantie. Maar een jaar geleden is het anders gegaan. Mijn broer die enkele ouder dan mij is, begon een beetje door te slaan. Hij pleegde in december 2007 een zware criminele feit. Vanaf dan was het hier elke dag ruzie en ruzie. Hij doet nu ook voor de 4 de keer zijn 3 de jaar opnieuw. Maar in enkele maanden later pleegde hij nog een criminele feit en blabla. Het is elke dag ruzie, en ik word er dan altijd in betrokken. Soms voel ik mij zo rot, dat ik soms denk van ja, zou ik niet beter gaan, dan ben ik weer een last minder.
Ik ben nu ook 2 weken op vakantie geweest, en de 2 de week was mijn mijn nonkel en mijn andere nonkel en tante. Ik ben wat voor op mijn leeftijd en praat en doe als een volwassene. Dit kan mijn tante echter niet af … De hele week heb ik mij ongelooflijk geamuseerd met mijn 2 nichten en mijn neef en mijn nonkels, toch voelde ik mij bij haar niet zo goed. Er waren momenten dat we gelachen hebben, maar er waren momenten dat ik mij niet goed voelde. Als ik iets zei, was het nooit goed enzo.
Ik ben ook niet de beste van de klas en haal maar sombere resultaten op taalvakken. Ondanks dat ik super veel mijn best doe word mijn achterstand groter en groter. Van mij apart mogen ze de taalvakken buiten smijten. Ik werk redelijk veel en toch is het niet genoeg. Het is nooit genoeg. De leerkrachten kijken naar de goede leerlingen maar kijkt bijna niet om naar diegene die het niet zo goed kunnen. Het ligt ook aan mij. Ze gaf mij wat werk voor de vakantie voor wat te leren, en dat heb ik ook gemaakt. Ik zie dan ook dat ze met mij bezig is, en dat ze wil dat ik het haal … Toch wil ik dat niet geloven. Ik denk nog altijd dat ik het niet kan…
Ik weet het, het kan aan mij liggen, maar, hoe moet ik het oplossen. Ik kan ook gewoon niet tegen het schoolsysteem, het systeem van strafstudies en dat die mensen je leven kunnen beslissen enzo …
Soms voel ik mij ook zo alleen. Mijn vrienden hebben ook altijd iets anders te doen dan naar mij te luisteren.
Wat ook zeer vervelend is, is dat ik dan ook wel veel talenten heb. Ik heb ambitie voor een eigen zaak te beginnen, ik verdien nu al een aardig centje met mijn hobby, daar denk ik dan ook altijd aan, van jah, nog enkele moeilijke jaren en daarna de pret… maar ik kan dat gewoon niet !!
Al deze dingen maken het mij moeilijk. Soms wil ik weg, weg van hier, gewoon rust hebben. Het steekt mij soms zo tegen. Als die zever, al die ruzies. Ik heb het al een paar keer geprobeerd, maar het ENIGE dat mij tegenhoud, is mijn ouders. Hoe zij zullen achterblijven? Met nog maar 1 zoon. Als ik probeer, krijg ik altijd dagdromen, dan beeld ik mij mijn begrafenis in, mijn ouders aan het huilen… Ik kan dat gewoon niet, het gaat niet. Ik zou het zo graag doen, want alles steekt mij bijna tegen, maar, zij dan, mijn ouders … Ook mijn beste vriendin, waar ik alles tegen vertel, behalve mijn gedachten over zelfdoding, houd mij tegen. We vertellen elkaar alles, elk ding, maar, is ze wel echt mijn beste vriendin. Zou ze geen andere beste vriend hebben. Ze verzekerde mij dat dat niet zo was, maar ik ben over mezelf altijd zo negatief.
Ik ben blij dat ik mijn verhaal eens heb durven opschrijven, en hoop dat die niet uitlekt bij mensen die het niet moeten weten. Ik hoop ook dat mijn identiteit anoniem blijft en dat niemand er achter zoekt.
Wie dit leest zou ik willen bedanken, en wie mij kan helpen, laat maar iets achter… Tnx !!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.