Nou hier gaat ie dan, (eigelijk weet ik niet echt hoe je zoiets begint dus gewoon beginnen maar)
Bij mij ging t op me 16 goed mis en helaas nou 9 jaar later is t nog steeds niet goed.
Ik kreeg een relatie met een gozer (B) die 4 jaar ouder als mij was. En ik ben nogal heftig dus mijn pubertijd was voor vele om mij heen niet echt een feestje, wel als een van de weinige luisterde ik altyd wel naar mijn moeder. Maar goed, B was een goeie vriend van mij geworden, belde vaak met elkaar, hij bracht en haalde me als ik s'avonds naar vrienden ging zodat ik niet hele stukken hoefde te fietsen, heel beschermend dus, lachen praten huilen alles kon. Ik had wel een vriendje en toen dat uitging werdt ik voor de allereerse keer hysterisch. Zelf mijn moeder kreeg me niet rustig na 3 uur dus belde ze B, hij kwam gelijk en ik was meteen rustig en de hele avond hebben we gezellig gezeten en gelachen.
Ik merkte al snel dat B meer wou dan vriendschap en kort na die avond kregen we al wat. Ik was eigelijk helemaal niet verliefd maar goed, dat kon nog groeien zei me moeder.
4 maanden duurde de relatie met B, toen kwam ik erachter dat er in z'on korte tijd heel veel kan veranderen. Hij heeft me verkracht (tel kwijt geraakt) en mishandeld zowel geestelijk als lichaamenlijk. Zei niks meer tegen me moeder (hij zou dr vermoorden net als mijn kat) veloor me school vrienden en kennissen. Hij dacht voor mij zelf deed ik dat niet meer, maar ondanks alles waren we bezig om een kind te krijgen (waarom hij dat wou is me nog steeds een raadsel) Ik wou gewoon iets wat van mij was. Gelukkig raakte ik niet zwanger.
Kort na de B periode had ik al veel zelfmoord pogingen gehad. En zwaar depresief er bij natuurlijk dus hoppa ik naar t GGZ (Niet echt gewillig btw)
Kreeg medicatie niet de goeie Ik scheen Manisch Depresief te zijn, helaas kwamen ze pas na 5 jaar erachter dat t niet zo was. In die 5 jaar heb ik ong alles gehad kwa zelfmoord ook probeerde ik me moeder meerdere malen van kant te maken. Ik werdt hoelanger hoe gekker..
Toen besloten de geniale psyg dat ik ADHD had dus aan de ritalin en daarna aan de Dexamfitamine. FEESTJE (dus niet)
Ik draaide helemaal door Ik woonde ondertussen samen (Nu mijn ex) waar ik 3 jaar mee was. Ik sloeg me hele huis kort en klein sloeg hem mijn moeder (als ik haar eens een keertje zag) snee mezelf van onder tot boven open. Had straatvrees geen vrienden, psygotisch gewoon knetergek. Kreeg gezeik met geld de buren ik wou voor de zoveelste keer niet meer verder.
Maar via t internet kwam ik in contact met mijn huidige partner, Hij nam me (gewoon vriendschapenlijk) in zijn huis om ff bij tekomen maar na een week liet ik hem flippen, knallende ruzie ik pleite weer terug bij af.
Maar s'avonds na eerst te hebben gesmst stond ie t weekend daarna op me stoep.
Hij hielp en helpt me overal mee, ik werdt kort daarna me huis uitgezet en toen ben ik bij hem ingetrokken. Ben naar de andere kant van Nederland verhuist en ik wil ook niks meer te maken hebben waar ik vandaan kom.
Nou ben ik al een tijdje afgekickt van de Dex. met mijn vriend zijn hulp. En ben nou weer bezig met t GGZ maar of dat een goed idee is??? Ik heb mijn lijstje met klachten weer meegenomen maar kan net zo goed tegen een muur staan lullen (zelfde reactie) Ik wil al heel lang nogwels niet helemaal mezelf zijn, (anders denken doen reageren etc etc) Toch raar dat als je dat voor de zoveelste keer in 8 jaar tijd zegt (en opschrijft) dat dr gewoon weer niet naar geluisterd wordt. Ookal gaat t wel wat beter dan eerst ik wil nog steeds vaak niet meer verder.. Ik ben gek op m hoor en dankbaar voor wat ie doet en deed. Maar toch ik ben zo gigantisch moe en eigelijk ook op. Ik wil niet weer in t ziekenhuis terecht komen en opname kennen ze me blijven platspuiten.
Ik weet dat ik vaak zwaarmoedig ben maar hoelang gaat dit nog door?? Wanneer gaan de mensen die er voor geleerd hebben om mensen zoals mij te helpen etc nou is een keer echt wat doen!?
Ik wil niet dat mijn partner een 'hulpverlener' gaat worden
En ik wil gewoon geen doodwensen meer
en een leuke relatie en niet t gevaar dat ik mijn partner gek maak.
Kitten
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.