Wat kan ik vertellen? Ik heb me weleens vaker down gevoeld, maar niet zo heftig als vandaag. Ik ben pas 29 en zou een mooie gezonde toekomst tegenmoet kunnen gaan. Als ik dat zou kunnen. Want volgens mij, kan ik het echt niet. Bij spelletjes heb je vaak meerdere opties, keuzes om te scoren, punten te behalen, noem maar op. Soms, heb je al die opties gebruikt, en heb je nog niks bereikt. Nou, op dat punt zit ik ongeveer. Al weet ik dat het leven geen spelletje is.
Hoe is het zo gekomen? Dat vraagt iedereen me, tot ook zij het niet meer geloven, en vertrekken. 1 van mijn problemen was alcohol. Ik ben geen alcoholist, ik heb wel een alcohol probleem gehad. Ik kan er goed vanaf blijven, alleen dat wilde ik niet. 1 keer per week wilde ik me laten gaan om even alle pijn niet te hoeven voelen. Dat lukte ook. Als je het zo bekijkt is er niks mis mee en klinkt het logisch. Als je pijn hebt aan je hoofd krijg je ook pijnstillers. Dat men dit anders bekijkt, is niet mijn probleem, maar dat raakt me wel. Ik voelde me vaak onbegrepen en probeerde het dan uit te leggen, wat me alleen maar meer afstand bezorgde tussen mezelf en de persoon aan wie ik het probeerde uit te leggen.
Inmiddels heb ik besloten, een maand of 2 geleden, om nooit meer een druppel te drinken. En dat is geen probleem, het is alleen zo dat de pijn dus constant blijft, en tot nog toe heb ik er niks van gemerkt dat het beter voor me is.
Alcohol versterkt je emoties. als ik fris en fruitig in mijn hoofd was geweest, had ik kunnen drinken wat ik wilde, dan was dat gevoel versterkt en naar boven gekomen, en dat is precies wat ik erin zocht.
Dat komt omdat ik herinneringen heb aan mijn gelukkigste dagen van mijn leven, en toen was het feest, bevrijdingsdag, en had ik ook gedronken. Die ene dag viel alles op zijn plek. Ik had een baan die ik nog nooit gehad had, ik had veel verantwoordelijkheid gekregen in de eerste werkweek. Mijn relatie was voorbij, maar al even en ik was er weer helemaal klaar voor opnieuw te beginnen, en ging die dag achter de vrouwen aan. En met succes, onder invloed van die alcohol waar iedereen van zegt dat die niet goed voor me is, pakte ik haar in en had ik plots een vriendin die zo mooi was, dat had ik nog nooit gezien.
Daarna liep het weer berg afwaarts, ik kon het werk niet voortzetten, kwam in de schulden terecht, verloor die vriendin. Normaal zou je denken, pech voor de kabouters, en doorgaan, weer opnieuw beginnen als het 1 keer zo goed met je gaat vind je het vast opnieuw.
Sindsdien heb ik het vaker gezocht in alcohol op zoek naar dat super gevoel van die dag, want ik liep daar als een koning in frankrijk de hele dag te genieten en mensen zagen dat ook aan mij, lachtte naar me, praatte met me, dat had ik allang niet meer meegemaakt, ik geloofde er weer in!
Ik heb het nooit meer terug gevonden.
Inmiddels zijn we een paar jaar verder, ben ik dus 29 geworden net, en is de situatie zo, dat ik me in een zwarte kamer voel, zonder deuren of ramen.
Tot voor kort was het nog allemaal hoopvol, ik had het bijna voor elkaar om ondanks mijn schulden, een eigen bedrijf op te starten, ware het niet dat 1 schuldeiser niet akkoord ging met mijn voorstel. Nu moet ik de schuldsanering in en zal ik de komende 3 jaar moeten werken en er niks aan verdienen, ik moet dan rond komen met zo'n 20 of 30 euro per week om van te leven. Pas al alles afbetaald is mag ik met mijn bedrijf beginnen. Mijn ondernemingsplan was al goedgekeurd en ik had de mogelijkheid om tot 32000 euro te investeren. Helaas mag dat nu niet. Terwijl mijn schulden 'maar' 8000 euro zijn in totaal. Ik snap de wereld niet meer.
Regels regels regels, dat is Nederland.
Prive gaat het minder, weinig vrienden heb ik over, ook met familie loopt het moeizaam, ze zijn niet trots op me en ik ben een soort rotte appel. En tja, die moet eruit dus dat zorgt voor genoeg weerstand, want ik hou me ook niet stil en verdedig mezelf. Maar daar wordt niet naar geluisterd. Ik ben degene met de problemen, dus ik heb toch ongelijk.
De wereld vergaat niet zeggen ze dan, maar 1 ding is zeker, alles vergaat. Dus ook de wereld. Die twist zou men eens moeten begrijpen, dan krijg je een heel andere instelling bij de mens.
Als ik een week geleden aan iemand had gevraagd, wat vind u van Michael Jackson? Dan had ik veel te horen gekregen van nou, ik vertrouw het niet zo met die kinderen allemaal, en z'n uiterlijk enzovoorts, heel negatief dus. Maar als ik dat vandaag vraag, heeft iedereen het over zijn goede muziek. Ik denk dat het punt wel duidelijk is.
Nu kan ik niet iedereen over 1 kam scheren omdat ik weet dat er ook mensen zijn die zo denken als ik.
En ik maar denken dacht ik maar zoals die andere mensen. Niet zo complex en lekker luchtig.
Maar goed ik ben al een deeltje van mijn ei kwijt en zal er mee stoppen, misschien ga ik nog een keer verder, bedankt voor het lezen
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.