Levensverhalen (pagina 886)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

alcohol

hoi,

ik ben les en ik ben 16 jaar oud!
mijn vader heeft een drank en drugs probleem hij snuift en drinkt. als hij dronken is wordt hij agressief en svheld hij mij en mijn moeder uit!
ik heb er genoeg van gehad hij wil niet stoppen met drinken en het gebruik van drugs hij wil ook niet weg gaan bij ons en het frustreerd me zo eg dat ik gewoon weg wil hier vandaagik heb aan weglopen gedacht maar je komt niet verweg van je eigen problemen!
van je zelf dus ik wil weg en nu!
Datum:
30-06-2009
Naam:
les
Leeftijd:
16
Provincie:
Zuid-holland

kapot

Alles is weg of kapot. Mijn huis ,mijn kind , de zaak.
Ondertussen gaat ook iedereen maar dood om me heen, ik kom er maar niet meer uit.
Datum:
29-06-2009
Naam:
dre
Leeftijd:
40
Provincie:
Overijssel

Slopend

Ik ben helemaal op. Heb in het verleden last gehad van psychoses, depressies, sociale angsten. Werk nu al ruim 5 jaar niet meer. Mijn leven breng ik grotendeels door op mijn bed, geplaagd door vreselijke gedachtes die ik enigzins kan onderdrukken met grote hoeveelheden benzo's. Elke middag dan toch maar weer mijn bed uit om bij mijn ouders te gaan eten.
Wil heel graag dood maar durf niet mezelf op te hangen of voor een trein te springen of van een gebouw af te springen. Vind dit mensonwaardig, al is mijn lijden nog zo onmenselijk zwaar. Ongelooflijk dat in deze tijd het nog steeds zo is dat mensen die niet meer verder kunnen gedwongen worden tot de keuze van een gruwelijke manier van levensbeeindiging of doorleven terwijl het onleefbaar is.
Jarenlange psychische hulpverlening, pillen slikken, therapieen volgen, voor sommigen (zoals ik) heeft het gewoon allemaal geen effect. Ik vraag vaak om hulp bij zelfdoding maar dan moeten er eerst allemaal protocollen doorlopen worden en dan nog is de kans heel, heel klein dat ze je helpen. Het is gewoon zo verschrikkelijk, ze laten je maar lijden en lijden en lijden. Misschien komt het ooit nog goed... zeggen ze dan. Ze begrijpen gewoon niet dat sommigen echt niet meer willen en kunnen, dat het echt op is.
Datum:
29-06-2009
Naam:
aapie
Leeftijd:
27
Provincie:
Noord-holland

vanalles

Het gevoel dat ik er niet meer wil zijn heb ik er vaak. Als ik ruzie heb of op momenten dat ik alleen ben. Ik ben erg gepest op de basisschool omdat een heel makkelijk slachtoffer was. Dit is 2jaar lang door gegaan. Ik wist toen nog niet wat zelfmoord echt inhield. Ik ben wel vergelopen toen op school (groep 5) Omdat ik te erg gepest werd en de juf er niks tegen deed. Ik zit bijna in de 2e en heb er minder mee te maken maar kan er vaak niet tegen als mensen sommige dingen tegen me zeggen. Dan vinden ze dat ik me aanstel. Veel mensen mogen mij niet omdat ze via via slechte dingen over me hebben gehoord (meestal álléén de slechte dingen...) Dat beeld krijg ik ook vrijwel niet meer weg. Het lijkt nu alsof het niet erg is... Maar ik heb nog steeds mijn momenten dat ik er niet meer wil zijn. Teveel pijn en verdriet komt er soms terug en dan vraag ik me weer af waarom ik op deze wereld moet leven. Ik weet het vaak echt niet. Ik weet wel dat er mensen om me geven maar op dat moment denk ik alleen aan de mensen waarvan ik weet dat ze niet om me geven dan kan ik zo boos op mezelf zijn dat ik zo ben. Als sommige mensen me op sommige momenten me niet tegen hadden gehouden weet ik niet of ik er nog wel was geweest.
Misschien zijn er mensen met dezelfde ervaring.. Maar dit is mijn verhaal.. En ik weet hoe het voelt
Datum:
29-06-2009
Naam:
Ik
Leeftijd:
13
Provincie:
Gelderland

Verloren strijd

Waarom is iedereen om me heen zo gelukkig? Waarom hebben de mensen om me heen niet door hoe het is om mij te zijn? Waarom begrijpen mensen mij niet? Waarom duwen de mensen waar ik zoveel van hou mij weg? Waarom heeft ze mij verlaten? Waarom mag ik niet gelukkig zijn? Ik kan nog wel over door gaan over '' Waarom?'' Het heeft geen zin meer om andere mensen de schuld te geven van alles. Want uiteindelijk moet je het bij jezelf zoeken. Zoveel nagedacht, zoveel gehuild. Maar eens is het genoeg geweest toch? Ik kan niet meer, ik wil niet meer. Waarom moet alles zo moeilijk zijn terwijl het makkelijk kan? Weer waarom. Ik vraag me af.. '' Waarom ik?''
Datum:
29-06-2009
Naam:
Ik
Leeftijd:
21
Provincie:
Noord-holland

Wat nu.

Haaj,

Ik heet Matt en ik woon in Belgie.
Ik ben 16 en totaal beu van mijn leven.
Ik ben 2jaren geleden mijn opa verloren die heel veel betekende voor mij, Hij heeft mij geholpen met mijn lagere onderwijs dat ik een diploma kon krijgen voor naar de middelbaar. 2Jaren geleden is hij overleden wegens Hartstilstand, Ik heb het school helemaal laten vallen en ik wou niet meer studeren en werd één krapul. Ik ben toen van Latijn naar beroeps gevallen. Ik ben veranderd van school en ik ben begonnen met Hout. Nu dat is goed verlopen en ik mocht doorgaan naar het 3de. Ik heb toen Kantoor gekozen, Maar daar weer hetzelfde verhaal en nu moet ik blijven dubbelen in het 3de en ik ben al blijven duppelen in het eerste lagere. Nu weet ik echt niets meer te doen, En ik wil die leven gedaan maken, Ik heb al ne paar keer geprobeerd om mezelf van kant te maken maar dat lukt niet zo goed ik ben nogal bang, Maar nu had ik echt zin toen ik hoorde dat ik moest dubbelen. Nu vraag ik aan jullie: Wat nu ?
Datum:
29-06-2009
Naam:
Matt
Leeftijd:
16
Provincie:
België

ik hoor nergens bij

Ik ben zo ontzettend eenzaam. Ik heb geen partner, mijn ouders zijn dood, mijn zus wil me al jaren niet meer zien. Ik ben niemands moeder, niemands dochter, niemands vrouw, niemands zus. Ik had zo graag willen trouwen en kinderen willen krijgen maar het is er niet van gekomen, altijd foute mannen gehad. En nu is het te laat om nog een kindje te krijgen. Ik heb wel vrienden maar je moet altijd maar afwachten of ze je nog wel willen. Niemand zit op mij te wachten. Ik hoor nergens bij, ik ben nergens thuis. Ik ben altijd te veel. Als ik straks dood ben, gaat iedereen na een paar weken weer over tot de orde van de dag. Alleen de katten zouden me missen. Als ik hen niet had, had ik al lang zelfmoord gepleegd.
Datum:
28-06-2009
Naam:
Katje
Leeftijd:
36
Provincie:
Groningen

Lelijk

Ik ben een meisje van 12 jaar ik ben bijna 13 het probleem is ik vind mezelf lelijk ik vergelijk mezelf altijd met andere mensen en dan denk ik omg wat ben ik lelijk zeg wat zouden ze van mij denken ik weet niet wat ik moet doen ik kijk op alle sites ofik iets kan vinden maar niemand kan me helpen het liefst wil ik dood mij moeder vind me jong voor alles en nog wat ik voel me elke dagKut HELLLUP!!!
Datum:
28-06-2009
Naam:
-Anoniem-
Leeftijd:
12
Provincie:
Flevoland

nel

22jaar waren wij samen waarvan 17jaar gtrouwd en we hebben een zoon nu is zij er met een goede kennis vandoor hier kan ik niet meeomgaan mis haar hou erg veel van haar
Datum:
28-06-2009
Naam:
henk
Leeftijd:
55
Provincie:
Zuid-holland

word of warcraft ,,bedankt

20 jaar lang zijn we getrouwd,6 maanden geleden was mijn vrouw begonnen met een onschuldige spelletje,dacht ik,ze begon eerst met een paar uurtjes per dag,vond niet erg was nog gezellig hier thuis maar een maand later begon ze echt meer dan 10 uren per dag en toen begonnen de problemen,ze doet thuis niks meer,alleen even snel koken en hup weer achter de laptop om verder te gaan met zijn spel word of warcraft,ik werk in ploegen,doe hele huis schoon en ik mag niet klagen over haar spel want anders krijgt ik weer op mijn donder zoals elke dag,ik houd nog erg veel van mijn vrouw maar ze wil niks meer van mij,als we samen iets willen doen,moet heel snel gebeuren zodat ze weer aan laptop kan spelen,ze wil dat ik acepteer hoe ze is en ik voor mezelf verder gaat zoals ,vissen,sporten de kroeg in,als ik haar met rust laat,zolang ik weg ben is altijd goed,lijk leuk maar ik wil ook aandacht van haar,want we leven als 2 vreemden in huis totaal geen contact met elkaar,veel discussies ze heeft me al een paar keer gezegd dat ze wil scheiden,ik wil niet,hou nog van haar,erg veel nog,ondanks we al 3 maanden geen liefde meer kennen,dus ik weet niet meer wat ik moet doen,dus het beste oplossing is zelfmoord plegen.
Dus word of warcraft bedankt!!!
Datum:
28-06-2009
Naam:
alleen
Leeftijd:
47
Provincie:
Overijssel

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.