Levensverhalen (pagina 882)

Ik ben lesbisch en had een relatie van een jaar en zeven maanden met een vrouw waarin ik geloofde. Achteraf gebleken, was mijn relatie een wereld op zich geworden. Ik was volledig doordrongen van haar en zij liet me na veel aarzeling en dubbele boodschappen achter voor een ander. Eerst bedroog ze me. Ik zag haar graag, dus zag het door de vingers. Een menselijke 'fout' die elke naïeve verliefde maakt, vrees ik. Een maand hield ze me aan het lijnte en dan hakte ze de knoop door. Ik ging compleet door het lint, belde haar nog dagelijks. Ik probeerde mijn routine te veranderen. Ik dronk plots veel alcohol, ging uit tot een stuk in de nacht, date enorm veel, storte mij op mijn vrienden,... Ik probeerde zoveel. Niets helpt. De blok-en examenperiode kwam eraan en ik wilde niet falen door 'liefdesverdriet'. Ik kon nog één ding doen: haar even uit mijn leven verwijderen. Geen berichten meer lezen op facebook, geen nicknames op msn. Maar daarmee wis je de gedachten niet weg. Ik belde tijdens deze periode ook naar de jongerenlijnen, maar het bracht geen soelaas. Ik ben op. Wanneer ik enkel naar mijzelf kijk en niet naar de wereld rondom mij dan zou ik er morgen niet meer zijn. Ik ben moe gestreden. Ik kan het enkel niet, omdat ik het egoïstisch zou vinden. Wat is mijn pijn tgv de pijn die mijn ouders zouden voelen indien ik er morgen niet meer zou zijn?
Het is nu vier maanden verder én vakantie. Ik belde vandaag mijn ex op. Ze zei dat ze met me inzat, maar ze loopt er koeltjes overheen. Het stimuleert me om effectief een touw te nemen en me hier, op zolder, op te hangen. Ze zegt dat ik hulp moet zoeken, maar ik geloof niet in 'die psychologen'. Ik heb reeds veel gelezen (boeken, Internet) over 'liefdessverdriet', 'rouwprocessen- en verwerking', 'autisme' etc. Ik probeer te achterhalen waarom ik zo met dit gevoel blijf kampen. Het is toch over? Het is toch gedaan? Waarom kan ik niet nuchter naar alles kijken en beseffen dat het geluk wel weer naar me toe komt? Ik ben toch geslaagd met onderscheiding, het is nu toch vakantie? Waarom? Ik geef mijzelf nog tijd. Hoe lang, weet ik niet. Ik ben een dromer van karakter, maar haast elke dag ontwaak ik uit een nachtmerrie. Hopelijk komt daar een einde aan.

Tot 1997 was ik een gelukkig man met drie prachtige kids die ik nu nog steeds heb, en een geweldige vrouw. Zij ontviel mij in augustes 1997 door een hersentumor. Vanaf die dag ging het met mij berg af. Ik heb telkens geprobeerd om weer de draad op te pakken maar helaas iederkeer als ik dacht dat ik er weer was ging het verkeerd of met een relatie of financieel. Nu ben ik zowiezo wel een beetje chaoties ingesteeld maar ik wou zo graag weer leven dat ik dingen vergat ben zelfs nog eens van 2002 t/m 2008 getrouwd geweest maar dat was van begin af aan een grote fout van haar en mij maar dat doed er nu meer aan toe. Ik ben na de scheiding in een depressie geraakt en nu ik 3 julie jongsleden 50 ben geworden wat ik niet wilde vieren. ben ik uitgeblust. Toegegeven mijn kids hebben voor mij een hele fijne verjaardag georganiseerd maar ik heb gedaan alsof ik het geweldig vond maar in mezelf vind vond ik het maar niks. Ik ben zo moe ik kan van mijn kids niks meer hebben zij doen zo hun best om mij te helpen maar ik reageer telkens agressief ik weet dat het verkeerd is. Ik hou zoveel van ze maar ik kan het leven niet meer aan wat moet ik doen

Ik Leef al 15J Met Ruzie ze betreken my daar altijd bij,, en dan maak ze my ook nog uit voor als wa slecht is. my mama drink al tijdje,, ik ben altijd slecht in haar ogen,, en krijg soms lappen van my mama
en heb paar keer zelfmoord willen plegen,,
en ik weet niemeer wa ik kan doen om iets goed te doen??
Ma My Mama Geeft Zelf Niet toe dat een probleem heeft :(
pff my leven is gewoon weg klote
:(:(

Er zijn zoveel dingen die ik niet begrijp. Bv. de mensen die denken het allemaal zo goed te weten. ''over al is een oplossing voor, alles komt goed'' Maar wat als het nou is niet goed komt? Waarom leven mensen in de waan als het goed met hun gaat? En kunnen ze maar niet begrijpen dat er ook mensen zijn die het leven gewoon niet aan kunnen! Je kan eigenlijk niet hard op zeggen dat je dood wil. Want dan vraag je om aandacht, je word voor gek verklaard. Buiten dat je staat er eigenlijk alleen voor. Mensen die laten je vallen. En als je dood ben dan opeens is het allemaal maar erg? Zo werkt het volgens mij niet. Je moet ten alle tijden ( al is het maar een beetje ) laten voelen dat die persoon special is. Want wanneer dat niet gebeurd dat gaan die mensen spijt krijgen. Omdat de persoon met de pijn het gevoel heb dat het allemaal voor niks meer is. Ik wou dat ik hardop kon zeggen. Dat ik vanavond ga. Maar ik neem geen risico. Ik doe het alleen. Want je komt alleen en je gaat alleen.


De pijn en het verdriet is soms niet te verwerken. Waarom snapt niemand dat? Verzachting kan. Maar vergeten niet!

Sta 100% achter je besluit anders maak je fouten.

hallo ik ben een meisje van twaalf jaar en heb ontzettend veel verdriet waarom?omdat iedereen me vergeet en me in de steek laat ik was om acht juni jarig en alleen mijn gezin en mijn oma en opa waren me niet vergeten mijn tante's en nichten of mijn meter ze waren het allemaal vergeten!en dan nog mijn vader die mijn ontslag heeft gegeven bij de landelijke ruiter vereniging de lrv waar ik al mijn vrienden had en ook mag ik overmorgen niet op kamp gewoon omdat meneer boos is omdat ik deze week 2 trainingen heb gemist voor het toernooi en het strafste van allemaal is dat hij nu toevallig naar rusland moest voor zijn werk gewoon voor te vluchten
ook moest ik mijn 2 beste vriendinnen achterlaten omdat zij naar een andere shool gaan en dan nog s dat mijn vader )-:
en mijn moeder niet eens op mij letten ze zijn altijd weg naareen zwembad feestje of een barbecue of een ladiesnicht of hoe daget ook schrijft! heel de week ben ik later dan 11 uur gaan slapen zelfs is om half drie ik kan het er echt allemaal niet bij hebben ik wil gewoon dood zijn weg van al die keuzes die ik moet maken terwijl ik nog moet spelen met mijn vriendinnen en weg van die ruzies met mijn vader en zus en al dat verdriet!

Lieve Schat ik Vraag Me Af Wat Je Nu Doet.
Ik Voel Me Ellendig En Ik Mis Je Enorm.
Met Wie Ben je Nu En Hoe Is Je Leven.
Ik Denk Elke Dag Aan Jou.......

Jouw Joellie.

ik word helemaal knetter gek, een jongen had voor de grap naar me een sms gestuurd van neuken? . en ik had die later op de avond voor de grap naar hem terug gestuurd van neuken?. En zijn vriendin zat naast hem. En die belde vet kwaad enzo... Ik uitleggen dat het maar voor de grap was , en dat het nergens voor nodig is dat ze kwaad is. Ze zit de hele tijd van domme smsjes sturen van: Hij is van mij! Haha en jij vind em leuk. wat jammer nou. Denk je nu echt dat je hem kan krijgen. Laat me niet lachen lelijk wijf dat je bent! je zal nooit een jongen krijgen. Dit smsje slaat totaal nergens op! , ik ben niet op hem en zal het ook nooit worden.. en die jongen zegt dat ze het goed wil maken.. ik geloof er geen ene fuck van!.. Het gaat helemaal om niks.. en ik heb vette ruzie met me moeder en stiefvader daar ben ik weg gelopen. en slaap nu bij me vader maar die gaat op de boot straks weg. En dan kan ik nergens heen.. Hij weet namelijk van niks dat ik thuis ruzie heb , want me ouders hebben ook nooit contact vanwege alle omstandigheden. Ik heb een schijt hekel aan me stiefvader die maakt van een mug een olifant. Zit nu ook bij pycholoog vanwege dat hij moeilijk doet .. en dat me leven al een rotzooi is ik weet het gewoon niet meer . Ik heb vroeger ook wel eens zelfmoord actie's gedaan maar durfde het niet echt.. en nu kreeg ik dat gevoel weer terug:S .. Ik eet al niks meer . Ik weet niet meer wat moet doen!
Gr anoniem

Hoi,
Ik ben Felicia, en ik ben 14 jaar. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen op dit moment. Ik ben heel lang verliefd geweest op een jongen en hij ook op mij, en toen had hij ineens een ander. Ik voelde me echt verschrikkelijk. Toen gingen mijn ouders ook nog eens scheiden en overleed mijn allergrootste idool ook nog eens. Ik heb vaak gefantaseerd over een wereld zonder mij, dat alles beter was, en heb ook vaak de nijging gehad om mijzelf te laten verdrinken. Op dit moment stuur ik dit verhaal met tranen in mijn ogen. Het klinkt niet heel dramatisch ofzo, maar ik meen het wel echt. Ik voel me echt verschrikkelijk. Als ik niet beter was, was ik er al niet meer geweest.
HELP!

ik heb gewoon geen zin meer om te leven.
alles wat ik doe is fout.
niemand geeft om me.
ik raak iedereen kwijt.
ik ben mijn beste vriendin kwijt geraakt omdat ze liever met haar vriend wilt zijn dan met mij.
mijn ouders zijn altijd boos op mij en zeggen dan ik alleen aan mezelf denk.
ik huil elke avond.
ik heb er echt geen zin meer.

ik wil zoo graag zelfmoord plegen.
en het enge is.. ik durf het ook te doen.
ik durf een mes te pakken en in mezelf te steken. ik zie het voor me en dan wordt ik blij en daarna weer verdrietiger want het is gewoon triest dat ik het durf.
alles wat ik doe is fout.
ik ben niks waard.
ik ben zo kapot van binnen.
ik wil gewoon dood zijn..

Kheb het gevoel datk echt helemaal weg aan het zakken ben! Kvoel me echt rot. En mijn kop zegt: "Meisje, nu is het genoeg geweest". Kheb het gevoel datk hier niet meer thuis hoor in deze maatschappij. Kvoel me enorm gefrustreerd en mijn leven suckt echt. Sinds ik ben begonnen met mijn hogere studies is het allemaal begonnen. Kwou zo graag geneeskunde doen en heb dan uiteindelijk maar voor farmacie gekozen, omdatk bang was voor te falen en datk me heel rot ging voelen achteraf. Kheb een jaar in Brussel gestudeerd en kwam daar dan nog zot op kot ook. Op dat moment wask echt verliefd op mijn eerste lief en wou'k hem zo terug datk me dan lik heb laten gebruiken omdatk dacht hem op die manier te krijgen. Dus mijn eerste keer was een ramp. Hij liet me dus werkelijk vallen dan en khad zo gehoopt dat ie me graag zag. Hij zei dat ie me graag zag maar niet vo een relatie. Kheb dan echt serieus depri geweest en kdacht echt kwil niet meer leven. Uiteindelijk zei een hele goede vriendin, kom laten we eens gezellig nog eens gn fuiven, dan kwamk een schat van een jongen tegen. Waark uiteindelijk 5,5 jaar een relatie mee heb gehad. Ik kwam er enorm mee overéén en tklikte goed en we hadden toekomstplannen en zo. Kwas erg gelukkig. Mn eerste jaar unief is dan niet gelukt en kheb daar echt van afgezien, maar khad het ook een jaar moeilijk gehad omdatk me zo gekwetst voelde van mijn eerste lief. Mijn partner deed al die pijn verzachten. Ik heb dan uiteindelijk besloten om ingenieur te studeren en nu hebk wel mijn diploma. Kben 5 jaar gelukkig geweest met mijn vriend, toen dat de echtscheiding kwam van mijn schoonouders en ikke er midden inzat. En enorme verwijten kreeg van zijn moeder. Ik moest dit allemaal dulden. En kzat soms aan tafel en begon bijna echt telkens te wenen van die kritiek en ruzie datk moest aanhoren. Ik kon dat niet meer aan. Mijn partner was heel tijd aan het onderhandelen tss zijn ouders en khad gevoel datk geen aandacht meer had. Ik zag hem daardoor ook minder graag. Toen datk afgestudeerd was, was het echt niet simpel om een job te vinden en ik voelde me daar niet goed bij en kheb daarrond een enorme frustratie rond gekweekt. Kvind de maatschappij klote, tis lik dat het alleen maar telt voor de assertieve mensen die het eens ne keer allemaal schoon uitleggen ip een sollicitatiegesprek. Terwijlk, ben eerder een stil iemand en geen haantje de voorste en ik sukkel echt met vast werk hierdoor, tis echt een vooroordeel. Ik heb dan 5 maanden gewerkt bij internationaal bedrijf en kwerd daar dan lik gepest ook, en khad het gevoel datk me constant moest bewijzen. Ik heb dan weken aan stuk niet geslapen hierdoor en ik kwam er depri van. Totdatk in een zware psychose terechtkwam. Al die frustraties kwamen boven en ik fantaseerde enorm. Kwam enorm agressief en zelfs assertief ook. Kverzon een verhaal (dit is wel privé) en daarin wou'k die fucking maatschappij veranderen. En god kwam erin tersprake onder andere. Khad het gevoel datk me slimmer voelde ook, het was echt raar. Ik begon te schaken met mijn partner won zonder na te denken. Kben da uiteindelijk 3 weken in de psychiatrie beland en kheb er maand over gedaan om mijn wanen, zelfs enorme angsten te verwerken en te beseffen dit is echt een ziekte en geen waarheid. Want echt kdacht god bestond en datk gestraft werd door de duivel. Kheb zelfs tijdens een hallucinatie, een enorme pijn gevoeld dat ik overal elektrische schokken kreeg. Alles deed enorm pijn. En kzei god help me of stop ermee en twas gedaan. Na mijn psychose, is mijn relatie dan afgelopen. Dan hadk ook zware depressie omdatk dat niet kon verwerken. En nu zijn we 2 jaar later, kben bijna af van mijn anti-depressiva en van mijn anti-psychoticum al paar maanden. Ma toch hebk het gevoel datk echt geen geluk heb zowel in de liefde als in het werk. Kben al heel tijd aan sukkelen met mezelf en iedere jongen laat me staan. Kheb 2 relaties had van 3 maanden en ik moet zeggen, kwas erna een week over. Ma nu benk in januari een schat van een jongen tegen gekomen datk vanaf eerste blik wauw, ik zie hem graag en zo iemand wilk vo mijn leven. Meer zelfs dan mijn expartner van 5,5 jaar half. Ma ik heb gevoeld dat lik niet echt lukte tss ons. Hij verstaat me telkens verkeerd en ik ook wel. En blokkeert me telkens dan van facebook en msn. En de voorlaatste keer hebk drie weken afgezien ervan en zag het leven dan ook erg negatief. Nu benk er were boven en khad er were contact mee. Ma nu ik zie hem niet graag en toch voelk me echt klotig dak were van facebook ben gesmeten en dat ie me zou laten vallen. Kwil met hem babbelen, ma tlukt me niet. Hij wilt niet bellen nr mij en alsk dan zeg dat ie daarom niet serieus is, is ie vies en zeg dan ik verwijder jun nummer. Ik wil momenteel were gewoon maat worden ermee. En akkoord ik verlang wel om met hem eens naar bed te gaan. Ma kvoel me rot en rotter, dak echt wil dat ie me eens belt vo te babbelen. Kzie lik niet meer zitten en ik ben al heel tijd aan het lezen van hoe kan zo pijnloos mogelijk sterven. Kwil gewoon gelukkig zijn en tlukt me niet om me graag te zien en ik heb het gevoel datk ergens een gelukkig leven kan hebben ip een andere wereld, dus wilk hier niet meer leven. Kgeloof echt dat er iets bestaat na het leven en vo de mensen die zelfmoord plegen dat ze echt gelukkig kunnen worden in een pracht van een hemel, waark mijn man van mijn leven tegenkom die me niet misbruikt en kindjes en werk. Nu hebk niks!!!! Gn werk, gn huis, gn geluk, gn partner, ze spelen al met mijn voeten en dumpen me toch telkens. Niemand geeft om me....