Vaak kan ik het leven niet meer aan. Als kind zijnde altijd gepest omdat ik dik en lelijk ben, vader is bij mn geboorte al weg gegaan en met mijn moeder kon ik nooit echt mee opschieten. Elke school waar ik naar toe ging werd ik meteen het pispaaltje, thuis had ik geen vriendinnetjes of vriendjes dus zat altijd maar binnen, samen met mijn hondje kimba. van mn 9de tot mn 10de heb ik in een internaat gezeten waar ik door n jongen misbruikt ben geworden. Niemand die mij wilde geloven heb zoveel leed mee gemaakt en nu nog steeds dat het gewoon met de dag moeilijker wordt om te leven. Op mn 10de ging ik weer terug bij mn moeder maar ook dit ging niet lang goed had veel ruzie met mn moeder en daar kon de hele buurt van mee genieten. OP mn 15de ging ik naar een jeugdgevangenis omdat er in een internaat geen plaats zou zijn voor mij. In een jeugdgevangenis mag je max. 3 maanden in een opvang groep blijven zitten en daarna ga je dan naar een behandelgroep. Ik heb 1,5jaar in een opvanggroep gezeten terwijl ik geen behandeling heb gehad. Naderhand bleek dat daar geen behandelgroep vrij kwam dus werk ik overgeplaatst naar een besloten internet ( half gesloten half open ). Jeugdgevangenis was in Den helder en besloten internaat in ermelo terwijl mijn moeder in zuid limburg woont. Ik was 17,5jaar oud en toen kreeg ik pas behandeling terwijl ik als ik 18 was meteen weer naar huis toe mocht. Halfjaartje behandeling had dan ook geen zin meer. In de tijd dat ik in al die inrichtingen gezeten heb heb ik nooit sexuele voorlichting gekregen, ik wist niets van soa's en andere dingen op dat gebiedt was immers nog maagd. Heb alles zelf moeten uitzoeken op internet en verhalen lezen op forums. Toen ik eindelijk 18 werd mocht ik naar huis en kon niet wachten om dat kut leven achter me te laten. Maar achter me laten kan ik niet want denk er nog elke dag aan. Eindelijk 18 leerde ik een leuke jongen kennen via een jongeren site en ging daar vaker mee afspreken, naderhand gingen we samen op stap naar een kleine discotheek waar meteen alle meiden op hem af kwamen gerent, leuk daar stond ik dan in mn eentje. Die relatie of ja relatie??? Paar maandjes daarna leerde ik weer een jongen kennen die gelukkig niet zo was, alleen had ik geen relatie met hem maar met zijn ouders. Hij was notabene 23 ( ik toen 18) dan zou je zeggen die kan wel voor zichzelf praten maar helaas was dat niet zo, was echt verliefd op hem maar n relatie met zn ouders zag ik ook weer niet zitten. In de tijd dat ik met die 2 jongens n relatie heb gehad heb ik geen sex met hun gehad, wilde gewoon zeker weten dat ze echt om me gaven en dat het ook wederzijds was. Paar weken daarna leerde ik via n vriend van me ( die ik ook via internet heb leren kennen ) zijn vriend kennen, en het was meteen liefde op het eerste gezicht. Hele leuke jongen die ook echt om me gaf. We hebben toen n relatie gekregen, maar naar een paar maanden begon het al ruzie, omdat ik vroeger niets heb mee gekregen kan ik fel reageren als ik iets zie wat me nooit is verteld of geleerd is. Hij bleek verslaafd te zijn aan porno en op elk plekje in zijn huis lag wel iets n boekje, dvd's, contact advertenties noem maar op. We hebben hier toen over gepraat, en afspraken gemaakt, maar helaas bleek dat hij iedere keer weer opnieuw loog tegen me, ik ben zooooo verlliefd op die jongen doe alles voor hem, en hij kan ook super lief zijn maar hij breekt mn hart zo vaak dat ik het leven gewoon niet meer zie zitten. Mijn hondje kimba is in juni plotseling overleden, ik kreeg geen steun of zo ik moest me gewoon hard houden afgelopen dinsdag is mijn 2de hondje dunja overleden aan kanker en toen kreeg ik steun omdat ik het vroeg. Is toch normaal dat je iemand steunt uit je zelf? Of zie ik dat nou verkeerd? 2Jaar geleden is mijn schoonvader plotseling overleden mijn vriend kreeg alle steun van me die hij nodig had en ik hielp hem overal bij. Wat me ook opvalt bij hem is dat hij nooit zijn emoties toont, hij huilt nooit om dingen.
Ik kan met niemand praten mijn moeder begrijpt het niet of krijgt het niet mee, en ja vriendinnen en vrienden heb ik niet, omdat ik nog steeds bang ben om met iemand contact te maken, werd vroeger elke dag gepest en in elkaar geslagen.
Alleen de stad in durf ik ook niet, zodra mensen mij aankijken duik ik al in elkaar. Alleen met mijn vriend of met mijn andere hond durf ik de stad in dan let ik niet op andere mensen. Bij mijn huisarts voel ik me niet serieus genomen, dus wat heb ik niks niks en nog eens niks.
Ben al vaker naar hoge flatgebouwen gegaan om een poging te doen om eraf te springen, maar steeds lukt het me niet.
Polsen doorsnijden lukt me ook niet hou alleen maar kleine krasjes over.
Nu zit ik er aan te denken om gewoon middernacht de brunssummerheide in te gaan ( nicky verstappen is daar vermoord) in de hoop dat iemand me pakt, want zelf heb ik toch niet het lef om het te doen.
Wil gewoon niet meer leven, geluk dat heb k niet, pech daar heb ik genoeg van.
Het enige dat ik wil is gelukkig zijn maar dat is niet voor me weg gelegd.
Als leven lijden wordt, dan is de dood alleen maar een opluchting!!!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.