hoi, ik ben chris
vader van een mooie lieve zoon van 6.
mijn eerste gedachten aan zelfdoding gaan terug naar de lagere school(kak school), daar was ik het pispaaltje van zowel leerlingen als leerkrachten. gewoon omdat ik niet uit een welgesteld gezin kom. geen levi's nike's oxbow,enz. daar was geen geld voor.
toch ben ik niks te kort gekomen, mijn ouders deden hun best. vader werkte wel 15 uur per dag, zag hem alleen maar bij avondeten een uurtje of zo.
maar dat is al lang geleden. nu terug naar het heden. mijn huidige gedachten begonnen toen mijn eigen zaak failliet ging 9 jaar geleden. ik met partner belande in schuldsanering en dat maakte het niet beter op. zeker niet als bewindvoerder z'n werk niet goed doet.
3 jaar werd 5 en ben er na 9 jaar nog niet van af.
ik had na het faillissement een redelijk leven met gezellige 'vrienden' en zo.
dat veranderde toen een van onze vrienden zwanger werd. het begon toen bij mijn toenmalige partner te kriebelen om ook een kind te hebben.
in een vlaag van zwakte heb ik er mee ingestemd en diep wilde ik ook wel een zoon.
vlak voor de geboorte van onze zoon moesten we het huis uit ivm sloop en nieuwbouw. ik had wel al een andere woning gehad van de woningbouw maar die was zeer te laat met opleveren van de nieuwe woning. zodoende dat mijn zoontje geboren werd te midden van ingepakte dozen.
de verloskundige was net overgestapt naar een andere gsm provider en was tijdens de bevalling onbereikbaar.
maar dat zijn we te boven gekomen.
echter gezien het faillissement en schuldsanering en kind op komst en gedwongen verhuizing en ontslag en familie trubels en natuurlijk de financiën/geld zaken, ging het niet goed met mij. ik maakte me zorgen om geld,mijn zoon en de toekomst.
van de huisarts kreeg ik toen oxzazepam voorgeschreven, dat is de nekslag geweest, ik deed niks meer en de wereld ging aan me voorbij, zo heb ik de eerste 5 maanden van mijn zoon niet echt meegemaakt. en de relatie ging ook al niet geweldig. ik maakte me druk over de financiën en mijn partner maar geld uitgeven. we hadden daar ook vaak ruzie over.
tot ik na een weekendje beunen voor wat extra geld thuis kwam en mijn partner al vroeg op bed lag. raar normaal wachtte ze wel tot ik thuis was.
tevens was mijn beste maat dat weekend bij ons geweest zoals bijna elk weekend en weken als hij geen werk had, en dat was vaak. (achterafgezien een grote parasiet!)
de volgende ochtend liep ik de trap af en nog voordat ik beneden was kwam zij met de mededeling dat het over was....
geen discussie of gesprek mogelijk. ze ging weg en nam onze zoon mee.
daar was ik dan echt helemaal alleen. alle vrienden lieten me vallen en bij familie kon ik ook niet terecht voor steun.
toen heb ik wel een aantal keer op het spoor gestaan en een strop op zolder gehangen.
MAAR de gedachte aan mijn zoon hielden me op de been.
zij woonde toe zolang bij vrienden van haar die een verleden hebben met drugshandel. hij is in verleden gepakt maar is onder z'n straf uitgekomen door informant te worden.
de rechter wees het huis aan mijn ex toe en ik had 3 weken de tijd om mijn spullen te pakken.
na 3 maanden kreeg ik een mailtje dat ze gingen verhuizen. ze had het huis geruild tegen de flat van die vrienden van haar.
ik verwachte toen elk moment een vergeldingsactie ivm die drug zaken van de vorige bewoner en dat terwijl mijn zoontje daar verbleef. slapeloze nachten heb ik er van gehad. gelukkig is ze verhuist.
toen ik via via vernam dat het huis van die vroegere beste maat leeg stond heb ik na vraag gedaan bij mijn ex. En toen wilde ze wel praten. ze ging met hem samenwonen. mijn familie had het al vaker gezegd maar ik wilde het toen niet geloven.nu kon ik niet anders.
Na 4 jaar erg hard werken had ik mijn leven weer redelijk op orde tot ik weer ging malen en piekeren over mijn financiën.
zeker nadat ik weer een eigen woning had en nogmaals een foute vrouw tegen kwam. ik werd weer depri en verloor daardoor ook mijn baan.
nu zit ik in de zw en heb nergens geld voor,zelfs niet voor de medicatie die de huisarts voorschrijft.ik ben daar dan ook mee gestopt. alles zit weer tegen en ik weet niet hoe ik me er nu weer uit moet redden.
de rekeningen stapelen zich op en ik doe echt m'n best om het te regelen maar het lukt niet. ik heb zelfs alles wat ik maar in huis heb en kan verkopen verkocht. en nog red ik het niet. zelf met hier en daar klussen lukt het ook niet
mijn gemoedstoestand gaat met de dag verder achteruit. en als men vraag hoe het gaat zeg ik niet goed en men is snel weer weg.
ik leef nu alleen nog maar voor mijn zoontje, ik ben zijn vader en niet die parasiet van een vroegere maat.
Maar het wordt steeds moeilijker voor mij.
ik zien geen zin in mijn eigen leven meer.
Veel mijn mijn problemen komen voor uit zorgen over dat klote geld, terwijl er toch wel meer in het leven moet zijn? ik zie het niet meer maar heb nog sprankje hoop, mijn zoon.
Chris
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.