Levensverhalen (pagina 697)

Pf, aangezien ik niet weet hoe ik op een logische manier kan beginnen met m'n verhaal, zal ik het maar direct zo beginnen vertellen...

Vorig jaar leerde ik een jongen kennen..
(jaja, inderdaad, weeral liefdesproblemen...)
ik werd smoorverliefd op hem & wou hem beter leren kennen.
Bleek dat hij ook gevoelens had voor mij.
Nu, ik wist best wel hoe jongens in elkaar zitten
& wou me niet zomaar aan de eerste de beste gaan hechten,
dus wou 'k eerst weten hoe het met zijn liefdesleven zat.
Dus hoeveel hij er al 'versleten' had.
Bleek dat ik zijn eerste liefje was.
Ongeveer twee weken later vroeg hij of ik "zijn meisje wilde worden?".
Omdat ik niet inzag waarom niet, stemde ik toe, natuurlijk.
5 maand lang zijn we een stelletje geweest.
We hebben alles samen gedeeld;
lief en leed.
We hebben echt veel hindernissen moeten doorstaan
om elkaar te kunnen blijven zien,
maar we hebben ze allemaal overwonnen!
Nu is het twee maand geleden dat ik plots op school
een sms'je kreeg van hem dat hij geen gevoelens meer had
en dus niet meer verder wou met onze relatie.
Ik begreep er niks van, want het weekend ervoor
hadden we nog leuke dingen gedaan
(als jullie me begrijpen en ik denk van wel)
en had hij nog zo duidelijk gezegd dat hij van me hield.
Dat is nu dus 2 maand geleden en ondertussen heeft hij
na mij al 2 vriendinnetjes gehad.
De eerste heeft 3 dagen geduurt,
met de tweede is hij nu een week ofzo, maar het lijkt goed te gaan.
Ik ben stikjaloers!
Ik kan niet leven met de gedachte dat hij haar nu graag ziet
en dat hij nu met haar de dingen doet die hij met mij deed...
En nog steeds snap ik er niks van.
Ik was zijn eerste liefje?!
Ik heb hem leren kennen als een verlegen jongetje..
En nu pakt hij de ene na de andere.
Ik kan niet anders dan hieruit afleiden
dat hij me eigenlijk gebruikt heeft...
Ik heb hem getoond hoe het moest,
hoe het er allemaal uitzag en wat waar in moest,
en nu hij het door heeft & mij beu is na al dat oefenen,
gooit hij me zomaar weg en neemt hij nu een meisje voor definitief.
Ik word zot van die gedachte.
Ik slaap niet meer..
Ik eet niet meer;
ik zak voortdurend door m'n benen en ben duizelig.
IK was zijn ware liefde en niet zij...!
In het begin kreeg ik natuurlijk veel steun van m'n moeder
en m'n vriendinnen,
maar nu zeggen ze allemaal dat het niet kan
dat ik er na twee maand nog steeds niet over ben,
dat ik gewoon doe alsof..
Maar ik doe helemaal niet alsof!
Ik hou oprecht van hem!
Denken jullie echt dat ik voor een toneelstukje al nachten m'n slaap zou laten?
't Is echt allemaal zo moeilijk.
Ik weet niet meer wat te doen...
M'n gedachten op iets anders zetten, zoals sommigen zeggen, kan ik niet..
Maar zo wil ik niet verder leven.
't Is ongeveer een week dat het echt zo diep gaat
dat ik begin te denken aan zelfmoord..
Ik wil niet dood, ik wil het echt niet,
maar ik wil eindelijk geen pijn meer hebben;
ik wil eindelijk rust...

Achja, wat een illusie dat jullie deze mail met mijn gezaag en geklaag
tot hier zouden gelezen hebben..

ik heb 1 jaar geleden een huis gekocht met men vriendien
1 jaar lang hebben we zweet en tranen gewerkt om dit huisje te verbouwen

nu wonen we hier 3 weken en hoor ik dat ze al 2 weken een relatie had met een andere jongen
waar is het meisje dat ik al 8 jaar lief heb
ik kan en wl zo niet verder
de gedachte dat ik haar kwijt ben
de gedachte helemaal opnieuw moeten beginen
ook dan nog de finaciele kant
ik loop constant met de gedachte van ophanging door men hoofd
nu haalt mijn verstand nog de bovenhand maar ik vrees voor de moeilijke tijden die voor me liggen
ik vraag me af wat mijn leven nog kan betekenen eens zij weg is

heej ik ben dus een iemand
en ik ben niet populair op school
ik haal geen goeie punten
ik kan niets goed
mijn ouders zijn contstant kwaad op mij
ik heb geen vriendje
en elke dag is er een nieuwe tegenslag
toen ik drie was scheide men ouders op een gruwelijke manier
en toen ik in het 3de leerjaaar zat krreeeg mij mama kanker en toen ik in het 4de leerjaar zat krijg ze nog eens kanker en in het zesde leerjaar nog eens
mij zus heeft commentaar op alles wat ik doe
leg ik nog maar men teen op de tafel begint ze al te zeveren
en op school krijg ik alleen maar slechte toetsen en nota's en
als ik moet bijschriojven 8ste uur dan moet ik te voet naar huis
5 KILOMETER LANGS DE GROTE WEG ALLLEEN
ik wil wel zelfmoord plegen
maar eerlijk ggezegt wee ik nie hoe het moet

ik denk vaak aan zelfmoord plegen, maar de reden blijft vaag en onduidelijk.
Mijn leven bestaat uit opstaan om 5 uur de bus pakken naar stage toe gaan naar huis en dan huiswerk proberen te maken.
mijn opleiding geeft alleen maar stress.
ik voel me vaak alleen en niet begrepen omdat ik heel erg creatief ben en heel anders over dingen denk en me anders uit.
bij mij thuis is het ook geen pretje, mijn ouders werken allebei en zijn nooit thuis.
zijn ze thuis word er amper gesproken of alleen negatief.
ik vraag me soms wel eens af hoe het zou zijn om geknuffeld te worden door je ouders, dat ze je komen aanmoedigen bij je sport, tegen je zeggen dat je het goed doet en dat ze trots op je zijn.
maar dat zit er voor mij niet in en dat maakt me soms heel erg verdrietig en ik voel me echt heel erg alleen.
ik weet dat het geen goed idee is en dat het niks oplost maar ik weet op dit moment niet meer wat ik wil.

ik ben een jongen van 16 die een prachtmeid heeft ontmoet,het was liefde op het eerste gezicht maar het was een misverstand.ik heb haar zoveel aandacht geschenkt en ze deed hetzelfde nar mijn kant toe.paar dagen geleden ben ik achter gekomen dat ze ook met een goeie vriend van mij sms't.ze loog tegen mij dat ze gevoelens begint te krijgen voor mij.maar mijn vriend heeft haar smsjes aan mij laten lezen en daar in zag ik dat ze hem heel tgraag wil trug zien dat ze niet zonder hem kan leven enzo van die kwetsende dingen :( ik haat echt mensen die mij een valse hoop geven en ik wil dat al die mense voorgoed uit deze wereld verdwijnen.toen ik die berichten las had ik een gedachte om mijn brommer op te stappen en in tegenovergestelde richting van het verkeer rijden in hoop dat ik ovvereden word door een vrachtwagen :(

Ik heb geen zin meer in mijn leven. Ik zit echt op mijn kamer te hopen op een acute hartstilstand ofzo, maar dat komt maar niet ik zie echt geen andere weg meer dan zelfmoord. En waarom zou ik het niet doen?! Mijn leven is ronduit en grof gezegd KUT.
Alles wat je maar voor kunt stellen, gaat kut ik ben het zat. Vaarwel wereld, iedereen(als iemand mij überhaupt mist). Het was mij geen genoegen, ben er klaar mee.

Hallo allemaal, ik ben echt levensmoe!
Ik heb vroeger veel van me jeugd in moeten leveren. Ik had een sociale fobie en contact met mensen dat moest ik gewoon niet hebben. Ik had een zeer intense angst om onder mnsen te zijn of op een feest. Als je eraan denkt dt je naar een feest gaat is er vrijwel niets aan de hand, tot je telkens een stp dichterbij komt de angst word intenser ik kan het niet. De angst word gewoon zó erg dat je figuurlijk wegrent van de situatie. Dus omdat te vorkomen vermijde ik gewoon alle sociale situties in mijn leven. Wat het alleen nog erger maakte. Ik heb van me 13e tot me 17e geisolleerd van iedereen om me heen. ik sloot mezelf letterlijk op in me kamer, want daar kon ik mezelf zijn zonder angstig te zijn. Daar kan ik denken wat ik wil! Niet lang daarna begon ik zelfmoord gedachtes te krijgen je gaat nadenken over hoe je leven eruit gaat zien als je over 10 jaar nóg steeds met angst leeft voor mensheid. Ik heb me eerste poging gedaan op me 14e 30 paracetamol pilln, ik werd s'ochtens wakker met een scherpe stekende pijn in me maag, en ik moest veel brakn maar kwam er bijna niks uit. Na me mislukte poging voelde ik me alleen maar slechter en slechter, En kwam ik in en depressieve spiraal terecht nu ging ik ook niet meer naar school, ik at niet meer. Enigste wat ik wou is sterven. Ik wist gewoon niet wat ik kon doen. Ik heb op me 15e ook een poging ondergaan met paracetamol pillen,en op me 16e met een overdosis Concerta waar ik echt gewoon zó gek van geworden was, ik zat heel de nacht naar me computer beeldscherm te kijken en van elk geluidje werd ik zo bang van dat ik iedere keer angstig om me heen zat te kijken, het leek net of er nog iemand in me kamer was en heel de tijd over me schouder zat mee te kijken. De dag erna ben ik direct naar de dokter ben gegaan om te vragen of hij iets had tegen de angst. Dat had hij en heb ze toen voorgeschreven gekregen. Na ongeveer 8 weken begon ik me beter te voelen ik begon weer naar buiten te gaan en nieuwe mensen ontmoeten. Het voelde goed, ik voelde me eindelijk een tiener. Maar ik was al bijna volwassen maar zo voelde ik me nóg lang niet. Voor mij gevoel was ik nog 14 jaar en ik wilde weten hoe het i om van iemand te houden en om iemand te geven dat heb ik nog nooit ervaart. Ik begon een meisje te leren kennen en kreeg at met haar, ik was toen bijna 18. Zij was toen 15, na ongeveer een paar maanden voelde ik me echt goed en ik voelde hoe het was om van iemand te houden en om iemand te geven. Ik was bereid me leven te geven voor dit meisje , ik heb het nog nooit gevoelt, maar daardoor zijn er problemen ontstaan! Ze begon van huis weg te lopen om bij mij te kunnen zijn omdat haar moeder mij niet zo mocht. Maar omdat ik nog nooit dit gevoel heb gehad ik wist echt niet hoe ik hier mee moest omgaan en hoe te handelen. Enigste wat ik deed is bij de'r zijn en van haar houden. Maar dat maakte de situatie alleen maar erger en voor ik het wist moest ze naar een crisis opvang, omdat haar moeder gewoon niet wilde dat ze met mij omging. Maar ik wou bij haar zijn, en voor mij gevoel kon niemand mij stoppen en ik liet een crisisopvang mj ook niet stoppen. Ze mocht me wel bellen 2x in de week, toen had ze me gebelt en zei ze dat ze haar raam in de'r kamer zo heeft kunnen openmaken dat ik in haar kamer kon komen via het raam. Dus ik in de nacht naar het crisisopvang gegaan en op het dak geklommen en via hert raam haar kamer in gegaan. Het was gewoon het domste wat je kan doen, maar ik had hier helemaal geen ervaring mee. Tot slot ging het beetje bij beetje over allemaal leugens ze begon vreemd te gaan. Ik begon mezelf aan haar te irriteren, en wilde van haar af. Maar dat pikte ze niet ze zei je hbt me leven verkloot en nu ga je weg. Ik zei sorry ik was verliefd ik dacht niet na. Maar gevoelens gaan weg. Ik maakte het uit en ze bleef achter me aanlopen en ik werd boos en had haar geslagen. Het goede nieuws is dat het werkte want ik had eindelijk na 9 maanden rust, maar haar moeder had de politie ingelicht. Ik heb er veel problemen aan overgehouden een torenhogen schuld van ruim € 6000 en dat door een meisje in 9 maanden tijd. Om me 19e begon ik met werken in de logistiek wat ik wel wat vond omdat me vader zelf ook in de logistiek zat. Heb het daar totaal 6 maanden vol gehouden en toen hebben ze me ontslaan omdat ik geen diploma had en ik was teveel ziek. Sinsds ik daar onslagen ben zit ik alleen thuis en begint de angst langzamer hand weer controle over me leven te krijgen. En zit ik nu weer in een depressieve stemming. Ik heb eergister nacht een zelfmoord poging ondergaan ik had een plastic zak over me hoofd gedaan en daarna gaan slapen i.c.m met alcohol en wiet zodat ik in een diepe slaap kom. Ik had ook gelezen dat je echt veel slaappillen moet hebben maar daar kon ik niet aankomen ik ben afgelopen weken naar de dokter geweeest of ik geen slaappillen kon krijgne omda ik moeilijk in slaap kwam. Maar hij bleef me telkens zeggen probeer veel te bewegen drinkt melk voordat je gaat slapen of lezen tot je echt moe word. Maar hij wilde me echt geen slaappilllen voorschrijven. Dus had ik die poging maar ondergaan zonder slaap pillen. Ik deed de zak over me hoofd en ben express op me armen gaan liggen zodat als ik onverwachte beweging maakte dat ik nit de zak van me hoofd kan halen.Ik ben in slaap gevallen en werd denk k in 40 min weer wakker. Mijn gezicht lag bijna op me grond ik zag de zak op de grond liggen en met de 3 gebroken tyrips. Sinds die dag voel ik me alsmaar slechter en slechter ik eet nu niets meer drink niks gewoon omdat ik zo levensmoe ben en echt dood wil. Ik wil binnenkort proberen een koolstofvergiftiging te krijgen zodat ik sterf aan zuurstofgebrek. Ik hoop echt dat ik me wens die ik sinds me tienerjaar heb eindelijk in vervulling kan gaan...

Dag iedereen,

Zelfmoord is iets dat in je opkomt en je het besluit te doen zonder er bij na te denken. Maar er is wel altijd iemand die om je geeft en mischien zelfmoord gaat plegen omdat jij er niet meer bent. zelf al wordt je geslaan of gepest of wat dan ook je mag niet opgeven. degeene die dit jouw lapt gaat huilen op je graf. pleas mensen doe het niet. het leven heeft zijn mooie en negatieve kantjes.

alleen maar problemen
eerst horen dat je zelf bijna kanker heb, een halfjaar ondercontrolen.. gelukkig was er niks.. en verdorie een half jaar later hoor je dat je vader kanker heeft.. na een jaar was dat gelukkig over, trouwens nog steeds onder controlen komende 5 jaren.
en dan hoor je ineens dat het niet goed gaat met je opa, en dat die naar het ziekenhuis moet!
en dan heb je weer gezeik met 2 klasgenootjes & gezeik met een groep waarmee je elk weekend goed optrekt.. & er word een grote roddel verspreid en zelf je vriendje gelooft dat verhaal..die roddel was inmiddels erg dom en schaamend..
het zit gewoon allemaal niet mee, werkelijk allemaal.. ik hoop dat deze tijd vol met gezeik snel weg is en verdwijnt.. want anders ben ik over twee weken weg van deze wereld.. dan kijken of er nog steeds mensen zijn die over me roddelen.
ik haat iedereen op dit moment

Ik ben het leven echt zo moe, echt verschrikkelijk moe. Iedereen zegt tegen me dat ik een beeldmooi meisje ben, maar waarom ben en voel ik me dan zo eenzaam?

Het is gelijk alsof ik met vriendinnen wil bellen of zo, ze me altijd mijden. Ik begrijp echt niet waarom.