Hallo allemaal,
ik wil als eerst zeggen dat ik een goede jeugd heb gehad...
mijn vaders is met mijn 4 jaar weggegaan enliet me moeder met mijn zusje en mij achter.
mijn moeder heeft me nog een zusje gemaakt met haar jeugd vriend( die later bleek haar te bedriegen)
met mijn 11 jaar heb ik een auto ongeluk gehad die ik heb overleeft... hierbij heb ik allemaal mooie en slechter herrineringen van mij toen der tijd 11 jarig leventje voorbij zien schieten.... verder ben ik gepest, heb ik een 3e zusje bij gekregen, had ik thuis iedere dag ruzie met me stiefpa entoen die door mij als rede vertrok heb ik me depri moeder en 3 zusjes op moeten vangen en verzorgen...
rond mijn 16 leerde ik mijn eerste liefde kennen waar ik mezelf helemaal perfect voor wou maken... ondertussen had me moedere een nieuwe kerel leren kennen en die bedreigde me moeder met de dood en de dood van haar kinderen.... met mijn moeder en zusjes mijn 18e verjaardag doorgebracht in een vrouwenopvang....
geluk gehad dat ik meteen een kamertrainings project kon meedoen en zo uit huis gekomen en TOEN is alle ellende begonnen waarvoor ik hier nu zit te typen...
ik ben over gegeaan in een andere relatie mijn vorige vriend vond me alleen nog leuk genoeg om een nummertje te maken toen ik genoeg had van het gebruikt te worden heb ik een jongen tegen het lijf gelopen die goed was die wist wat ik nodig had... hij was heel lief enzo en helemaal nog niet uit op sex...
nu na 4 jaar zijn wij een samenwonend stel... al 3 jaar.
hij werkt op het moment niet, slaapt heel de dag op zit achter de pc en als hij iets liefs voor me doet is dat omdat ier iets wil hebben.... ik heb dus 3 zusjes die het ieder voor zich moeilijk hebben.
mijn vader zie en hoor ik nooit ook niet als hij het belooft en mijn mama belt me af en toe en zie ik een keer in de 2 weken ongeveer... vriendinnen heb ik genoeg maar niemand met wie ik kan praten... ik doe het dus ook mezelf aan dat ik over zelfmoord nadenk en misch. zullen er mesnen zijn die zeggen wat een simpel verhaal ik kan dat zo oplosseb ofz. maar hoe je je als persoon voeld denk ik dat het belangrijkste op zon moment...
en ik voel me een niemand op het moment... dus eigelijk heb ik geen rede om mezelf te laten leven...
nu is het zo dat mijn Oma van 71 jaar vorige maand heeft gedaan wat ik wel zou willen... ze heeft zichzelf verdronken in het kanaal omdat ze ziek was en niets leuks meer kon in het leven met onderanderen autorijden en zwemmen niet meer. nu si ze er niet meer...
en nu heb ik gezien hoeveel mensen je wel niet een verdriet ermee doet.... en aangezien ik voorbeeld ben voor mijn zusjes. en mijn oma altijd voorbeeld was voor mij en me dus nu nog meer over zelfmoord laat nadenken krijg ik er steeds meer schrik voor... en wat als de hel echt bestaat? kijk ik denk ook dat ik nooit echt een iemand ga worden.... ik klim er wel voor maar er blijft gewoon shit om me ne hangen die het zaarde maken om te klimmen
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.