Mn hele leven lang heb ik moeite om met andere mensen te communiceren, praten of vriendschappen te maken. Ik weet aan de ene kant wel waar het aan ligt. Maar ik weet echt niet hoe ik mezelf moet helpen. Ja mezelf, dit zeg ik omdat mensen heel erg bang worden als je ze verteld dat je het af en toe niet meer ziet zitten.
Ze willen eigenlijk alleen horen hoe goed het met je gaat. Vragen zoals: heb je een fijn weekend gehad ? Kun je eigenlijk alleen beantwoorden met: heel gezellig of… ja leuk. Als je zegt van: nee helemaal niet ik zat eigenlijk het hele weekend in verdriet. Verdriet omdat ik zoveel van mezelf verlang dat ik helemaal gek van wordt. Dan reageren ze heel schunnig en doen later af lullig omdat ze dit niet als gewenste gedrag zien.
Je merkt het af en toe hoe scheef het in de wereld gaat. Mensen denken alleen enkel om hunzelf. Kon ik dat ook maar eens doen. Dat heb ik namelijk nooit gedaan. Het werd mij namelijk nooit geleerd om voor jezelf om te komen. Sinds dat ik dingen kon onthouden (jaar of 6 ofzo) hadden mijn ouders altijd ruzie. Meestal ging het nergens over, maar toch kon zo’n ruzie toch echt een hele avond bezighouden. Voor mij was verschrikkelijk. Had ik iets leuks meegemaakt op school dat ik thuis wilde vertellen, was er wel weer een ruzie. Dan gingen mijn vader en moeder zo diep met elkaar in gesprek of geschreeuw ( hoe je het wilt noemen) dat je er toch niet tussen kwam.
Zo dacht ik tijden ruzies: laat maar, ze hebben het druk. Ze kunnen me toch niet helpen. Hee .. nu huilt mijn moeder … misschien is mijn moeder zieliger dan mij….
Of als je mijn moeder in een kamertje nam of toch te proberen je gevoelens te uiten dan kreeg je als reactie: Ja meisje het is vervelend… maar wat nog vervelender is, is die vader van je. Hij maakt mijn hele wereld kapot….
Omdat je weet welke reacties gaat komen hou je uiteindelijk al je verhalen toch binnen. Het heeft toch geen zin. Je kunt het wel vertellen maar die ander is zo druk met hunzelf. De woede groeit, omdat je verhalen niet kan vertellen, maar je voelt er zo schuldig over omdat je ouders het ook moeilijk hebben.
Af en toe ben ik heel jaloers om mensen die zo extravert zijn. Heerlijk lijkt me dat , dat je alles kunt vertellen, dat mensen gaan luisteren wat je te zeggen hebt en misschien ook je gaan helpen. Lekker schijt hebben aan het feit dat je zelf weet hoe het zit en niet de anders. Of als je een probleem hebt met je vriend dat vriendinnen van je zeggen: nou meis dan gaan wij vanavond lekker naar de disco en dan zijn we het denken van je vriend even af.
Het is niet alleen de woede omdat ik niet sociaal ben opgevoed. Maar het geeft ook veel verdriet. Ik heb mijn moeder eens horen zeggen: ik wou dat je niet geboren was dan kon ik nu al eerder scheiden van je vader. Dit heb ik zo goed onthouden… ik hoorde het elke dag elke keer op keer in mijn hoofd. Als ik tegen mijn moeder nu zeg: weet je nog dat je tegen mijn zei dat je wou dat ik nooit ben geboren, zodat jij,.. ja jij… je eerder kon scheiden. Ze heeft het altijd ontkend dat ze dit zei… maar wel met een blik dat ze weet dat ze dit wel heeft gezegd.
Eigenlijk kun je het verdriet bij niemand kwijt. Ze kijken me dan aan zeggen: maar je bent zo netjes opgevoed. Nooit hoor je bij jou scheldwoorden. Je hebt een leuke vriend…. Of je hebt een leuk huis en geen geldzorgen.
Nee dat kan me eigenlijk niet zoveel schelen. Ik wil mezelf helemaal terug. Niet bang zijn voor wat de reacties zijn van mensen als ik probeer iets uit te leggen. Geen gedachten dat mensen mijn niet aardig vinden. Misschien wel lekker iets heel fouts doen zoals: bij de buren in het zwembad plontsen in de holst van de nacht.. en daar niet om denken dat mensen mij zien als: ongemanierd mens.
Ik denk eigenlijk te veel voor anderen. Wat zij van mij vinden. Ik wil heel graag geliefd worden. Maar hoe kan je dan geliefd worden, als je jezelf niet kan verwoorden of kan weergeven?
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.