Ik lees hier zoveel verhalen en veel ervan zijn zo bekend. Ik ben nu 25 en heb bepaalde dingen meegemaakt waardoor ik mijzelf weer heb moeten zoeken, maar ook het vertrouwen in mijzelf heb moeten vinden, maar ook zeker in mijn omgeving en de mensen om mij heen. Toen ik 11 was gingen mijn ouders scheiden (zoals vele doen tegenwoordig). Er zijn in die tijd veel dingen gebeurd waardoor ik het vertrouwen in alles ben verloren. Wie kan je namelijk nog vertrouwen als je moeder je elke keer weer teleur steld en als die niet te vertrouwen blijkt te zijn en haar eigen dochter zoveel pijn kan doen. dat heeft het gevolg gehad dat ik zovaak met een touw en mes in mijn hand heb gestaan en de uitstapjes naar de spoorlijn waren er ook regelmatig. Vrienden had ik niet veel, er moest namelijk erg veel gebeuren wilde ik iemand dichterbij laten komen, laat staan vertrouwen. Van buiten was een zo spontaan en aardig meid te zien, maar van binnen zat ik opgesloten met een hele dikke muur om mij heen. Nu 10/15 jaar laten kan ik eindelijk zeggen dat ik gelukkig ben, dat had ik nooit durven dromen. Dat wil niet zeggen dat ik nooit gekwetst ben of dat mijn vertrouwen niet op de proef is gesteld. Maar ik ben het, iemand die veel heeft overwonnen. Ik zal nooit snel mensen toelaten of vertrouwen, maar is dat eigenlijk wel zo erg, want de mensen die nu in mijn leven zijn die kan ik snachts wakker bellen en dan zullen ze er voor mij zijn. Gelukkig ben je niet altijd 7 dagen in de week en 24 uur per dag. Het klotegevoel hoort soms bij het leven en dan is het niet erg om even zelfmedelijden te hebben. Het belangrijkste is dat ik weet dat ik het waard ben om gelukkig te zijn en dat ik het nooit meer toe zal laten dat iemand mijn geluk in de weg staat laat staan dat iemand mij ongelukkig maakt met de daarbij behorende twijfel of het allemaal wel zin heeft. Bij een grensgeval kan ik niet vergeven en doorgaan en de personen die mij kennen weten dat.... mijn leven is mij op dit moment gelukkig weer teveel waard om op te geven en ik hoop voor iedereen dat ze dat punt ook bereiken. Want niemand kan je ongelukkig maken, daar kies je op dat moment zelf voor en ja iedereen heeft zeldmedelijden momenten waarbij je het niet meer ziet zitten en overal om huild en het liefst alles op wilt geven. maar dan is de grote vraag of het mogelijk is om het gevecht te winnen en of het je eigen keus is of dat iemand je het heeft aangedaan. Want niemand hoort het toe te laten om gedachtes als deze te hebben door een ander persoon. Daar ben je zelf te belangrijk voor, wat je ook hebt gedaan.... Je leeft om fouten te maken en als je dat zelf door hebt dan heeft die fout iig iets opgeleverd!
Ik hoop dat iedereen dit gevoel ook ooit weer zal hebben!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.