Levensverhalen (pagina 58)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

nutteloos

In 2014 ben ik gescheiden en alles in mijn leven waar ik alles voor deed viel van me weg. Een relatie van 16 jaar de familie en het allerbelangrijkste mijn zoon. ik weet nog steeds niet wat ik moet in dit leven. Een detentie meegemaakt erna een poolse vriendin sonia ontmoet met haar dochter om mijn leven nieuwe invulling te geven maar zij zat na een relatie van bijna 2 jaar in de kelder bezopen met iemand te ........
Achteraf besef je pas dat zij mij puur gebruikt heeft voor de opleiding te kunnen doen en alleen hiervoor verhuist is terwijl ze mij voorhield voor mij te zijn gekomen. ik werk momenteel niet en zie het leven als nutteloos waarin mensen elkaar gebruiken. ik ga zo niet verder leven want dit is geen leven meer. de mensen zeggen je moet loslaten. nou als iedereen nou eens alles zou loslaten. dan is er niks meer. dan is het leven niet meer de moeite waard. ik ga jullie verlaten beste mensen. na een langdurige relatie en adlles opgebouwd te hebben en hierna misbruikt te worden door een poolse. Of je nu in eenzaamheid bent, opgesloten word het leven is niet wat je er zelf van maakt maar wat de mensen van jou leven maken.
Datum:
05-03-2018
Naam:
dennisonia
Leeftijd:
37
Provincie:
Limburg

Uitvlucht

Ik merk dat ik moe ben van het proberen mijzelf gelukkiger te maken. Twee jaar geleden begon ik aan een intensieve therapie als laatste poging. Ik zei tegen mezelf:’ an, geef jezelf nog 1 kans’.... de therapie is inmiddels een paar maanden geleden afgelopen en het is me niet gelukt iets te veranderen aan mijn gevoelsleven. Ik zet mijzelf teveel onderdruk, ik moet steeds vanalles van mijzelf om me goed over mijzelf te voelen. Maar ik voel me als iemand die anderen eerder tot last is dan iemand om van te houden.
Ik ben moe, moe van het proberen dit anders te laten zijn. Moe van mijzelf te proberen te accepteren zoals ik ben. Moe van mijn gevoeligheden/ de pijn van afwijzing/ Prisma’s/ eenzaamheid/ zelfkritische gedachten/ slachtoffer gevoel.
Wanneer mag ik van mijzelf opgeven, stoppen? Wanneer is het genoeg?
Datum:
04-03-2018
Naam:
Slapeloze An
Leeftijd:
34
Provincie:
Noord-holland

Jeugd trauma en kwellende ouders

Niets in het leven kan mij meer blij maken. Elke keer als ik iets goed probeer te doen is t niet goed. Mijn vader had een gameverslaving en had geen oog voor mij en als m'n moeder niet thuis was was ik zelf verantwoordelijk voor eten, en dat is moeilijk voor een 10 jarige. Ik ben op hele jonge leeftijd volwassen moeten worden.
Van 13 tot 16 ben ik zwaar mishandeld geweest door mijn vader die als statement had dat meisjes nergens goed voor zouden zijn. Elke dag weer was t raak zodra m'n moeder weg was was ik de pineut. Toen ik besloot met m'n moeder te gaan praten zei ze dat ik stond te liegen en dat heeft me gebroken. Pas toen het voor haar ogen gebeurde begon ze me te geloven. Diezelfde avond nog ging ik naar een crisisopvang, maar daar zeiden ze dat ik me aanstelde aan gewoon terug moest gaan naar huis, ik werd gepest en uitgelachen. Toen ik 14 was kreeg ik een vriendje. Ik een lange tijd had ik iemand die ik vertrouwen kon en waarmee ik praten kon, maar na 3 dagen probeert jij me te verkrachten. Na en tijd zijn m'n ouders uit elkaar gegaan, maar toen ik dacht een goede band op te kunnen bouwen met m'n moeder Raakte ze overspannen en begon ons zowel fysiek als mentaal te mishandelen. Voor mij begon t gewoon weer van voor af aan. Als ik ruzie heb met m'n moeder zeg alsmaar 'hou op! Hou op!' maar ze gaat maar door op een geef moment begint ze me te slaan spring ik uit m'n plaat en komt m'n broer om m'n moeder te beschermen. mn vader spreek ik al jaren niet meer, maar als hij m'n moeder belt vraagt hij nooit naar me. Mijn moeder spreek ik soms weken niet terwijl we in hetzelfde huis wonen. Andere familie dan dit heb ik niet. Toen ik probeerde met een vriend hierover te praten hielp dat tot ik erachter kwam dat hij achter m'n rug om het met mensen ging bespreken en m compleet belachelijk maakte. Ik weet echt niet meer wat ik met m'n leven aan moet. Elke dag weer ben ik steeds meer aan t denken dat de wereld beter af zou zonder mij.
Datum:
03-03-2018
Naam:
Julia
Leeftijd:
18
Provincie:
Overijssel

Is dit een leven?

Toen ik nog 8 was werd ik mishandeld met de riem op men rug geslagen en met een doek op men gezicht in de douch gestopt ondzettend koud ik ben nu 13 ik was tot men 8 tot 12 mishandeld het is nu minder maar ik denk dat het nog steeds gaat gebeuren ik denk vaak over de dood ik word gepest ik ben onzeker brn deppresief en letterlijk altijd stress altijd men ouders helpen me niet zo vaak en ben vaak alleen en vaak huil ik alleen ik kan niet genieten van mijn leven gewoon niet iedereen doet veel dingen in de vrije tijd maar ik niet ik kijk 5 uur of 3 uur naar een muur ik doe vaak computeren maar ik heb vaak straf ik word heel erg gepest op school maar men ouders vinden dat het mijn schuld vinden en ik krijg straf ik doe de hele dag niets net als vandaag ik mag niet niet eens schrijven ik heb er gewoon schijt van ik ben eerder uit huis gezet door mishandeling bedreiging rn andere dingen ben met veilig thuis gepraat jeugzorg maar dat helpt niet gewoon mijn leven is niks.
Datum:
03-03-2018
Naam:
Valentijn
Leeftijd:
13
Provincie:
Utrecht

Ik snap het niet.

Ik voel mezelf wegzakken in het gat, wat heeft het nog voor zin? Mijn oma heeft zelfmoord gepleegd en ik ben bang dat ik ook zover ga komen. Het gat stopt nooit. Ik snijd mezelf nu ook al een paar maanden, ik was gestopt maar nu weer teruggevallen. Ik weet het niet meer. Wie ben ik nog?
Datum:
03-03-2018
Naam:
ElisE
Leeftijd:
14
Provincie:
Gelderland

niemand zal ons missen

hoi
ik wordt sinds me 3e thuis al mishandelt ik ben nu 12 en zit op de middelbare school als me ouders merken dat ik onvoldoende heb gehaalt slaan ze me in elkaar ik wil daarom ook zelfmoord plegen maar als me ouders hier achter komen dan slaat me moeder me nog dood ik ben bang om naar huis te gaan mijn zus rookt hierdoor en ik snijd mezelf ik stroop soms me mouwen op en ben dan net optijd anders ziet iemand het en dan gaan ze vragen stellen ik ben bang!
Datum:
01-03-2018
Naam:
7 zelfmoordpogingen
Leeftijd:
12
Provincie:
Noord-holland

Levensmoe

Ik zie het nut van het leven niet meer ik heb er geen zin meer in.
Een paar jaar geleden was ik ook al depressief toen heb ik hulp gezocht en leek het een stuk beter te gaan.
Maar nu ongeveer 2 jaar later is het weer het zelfde.
Met mijn vorige depressie was ik ongelukkig over school het was te moeilijk en dat vond ik niet fijn.
Ik ben toen een niveau lager gegaan en het ging weer 1 jaar super goed, ik was weer vrolijk en vond het niet erg om naar school te gaan.
Tot 8 juni 2015 mijn oma kwam in het ziekenhuis het waren 5 maanden waarvan we elke dag naar het ziekenhuis gingen naar de intens of care om mijn oma te bezoeken na 4 1/2 maand leek het goed te gaan ze kon weer een beetje praten en was goed aan het opknappen We hadden haar zelfs opgegeven voor de wens ambulance we zouden naar de intra tuin gaan een tuincentrum dat ze altijd leuk vond om naar toe te gaan
Tot op vrijdag 13 november mama belde toen ik in de bus zat terug naar huis vanaf school ze vertelde dat het niet goed ging met oma, natuurlijk was ik een beetje verdrietig maar het ging vaker niet goed en dat heeft ze ook overwonnen
Dus die middag ging ik gewoon met wat vrienden en vriendinnen bij mij thuis film kijken het was de film friday the 13e (omdat het de 13e was leek ons het wel leuk om die te kijken)
Toen ze weg waren belde mama dat mijn andere opa me kwam halen en dat ik wat moest eten bij opa en oma en dat ze me kwamen halen omdat het echt foute boel was
Toen mijn vader me kwam halen bij opa en oma had hij zelfs mijn halfzus opgehaald bij we stonden in de lift en intussen had ik al wel begrepen van mijn moeder waarmee ik gebeld had dat ze een eutenazie ging plegen dus het was enorm stil in de lift toen mijn vader begon te huilen en me zus en ik zelf ook het was echt allemaal te veel
Toen we in het ziekenhuis waren had mijn oma afscheid genomen van iedereen en de dokter vertelde dat het nog wel even ging duren voordat ze echt dood ging
Heel de familie had nog niets gegeten dus gingen ik mijn zus en mijn neven een frietje hallen
We zaten neet te eten toen de dokter binnen kwam en vertlde dat het gebeurd was
In de auto terug naar huis voelde ik me zoo zoo verdrietig en was weer een hele tijd ongelukkig en had besloten de film friday the 13e nooit maar dan ook nooit meer te kijken
Toen alles achter de rug was leek het weer wat beter te gaan tot ongeveer 4 maanden geleden ik heb de dood van mijn oma niet kunnen verwerken op school gaat het weer niet goed niet dat ik slechte cijfers haal maar ik haat mijn mentor
Intussen had ik ook al een poging tot zelfmoord gedaan (met pillen) maar die is mislukt
Nu leef ik van weekend tot weekend ik heb z’n druk leven dat ik er gewoon van omval ik kan het niet meer aan en elke avond als ik in bed lig denk ik zal ik het doen maar dan doe ik mijn ouders zo veel pijn maar nu nu heb ik zelf pijn
Ik leef nu voortdurend met de twijfel

Bedankt voor het lezen😪
Datum:
25-02-2018
Naam:
Kimberley
Leeftijd:
15
Provincie:
Noord-brabant

Alleen

Ik kom van de put, en heb hard gewerkt om alles op een rij te krijgen, eindelijk werd ik beloond met het mooiste geschenk, een vriendin, een vriendin die er altijd voor me is en was, die mij een hele anderen kant liet zien van het leven, een mooi iets, die mij liet genieten en me liefde gaf, het meisje van me dromen, het meisje waarvan ik dacht dit is der, we hebben de laatste tijd veel ruzie en ze zij heb al bijna geen gevoel meer voor me, maar ze moet goed nadenken wat ze nou wil, en dat knaagt aan me, en laat me nadenken, van wat moet ik zonder der, ik word er depri van, en heb het gevoel dat ik in steek word gelaten, dat ik ben gebruikt zoals eerder gebeurde in een periode waar ik ook me zelf niet was, ik voel me alleen, ze zit nu ook te praten met een anderen gozer terwel er misschien niks aan de hand is, en ik sta aan de kant, ik zie het leven niet meer zitten, voel me zo alleen, wat moet ik nou zonder het meisje die mij zoveel steun gaf, die mij hielp in goede tijden en slechte tijden, voel me alleen en heb geen zin meer in het leven!!!!!
Datum:
21-02-2018
Naam:
Sdm
Leeftijd:
21
Provincie:
Zuid-holland

zelfmoordgedachten

Ik heb al sinds dat ik klein was problemen met het maken van vrienden en wordt daarmee ook vaak gepest. Ik ben er gewoon moe van en ik zie geen nut meer in het leven. Op school sta ik er door al dit gepest ook niet goed voor en ga ik waarschijnlijk zakken. Ik wil het leven gewoon z.s.m. ten einde laten komen.
Datum:
21-02-2018
Naam:
karst
Leeftijd:
15
Provincie:
Noord-holland

Overbodige depressie

Hoi ik ben Sophia en ben 13 jaar ik wil eigenlijk zelfmoord doen omdat ik een zware depressie heb. Ik heb gescheiden ouders en me moeder heeft me helemaal achter gelaten ze woont nu in Duitsland. Ik heb me eigen vader zien over rijden toen ik 5 was(nu is het oké met me vader) en ben als enige meisje in mijn huis maar ik moet soms me vader troosten en zie hem echt huilen met tranen en al en maakt me kapot en ik moet elke dag denken aan een huilende vader. Daar door heb ik nu een depressie maar zegt tegen niemand ik heb gezegd. Kinderen in mijn klas zeggen:'' Ja ik heb depressie'' Maar als je echt depressie heb roep je dat niet door de hele klas dat hou je meestal voor je zelf maar je moet tegen iemand zeggen (dat moet ik nog eigenlijk doen) en wil zelfmoord doen omdat ik niet tegen de stress en alles kan meer. Maar ik weet nog niet zeker ik ben ook een beetje bang maar ik voel me Veele mare beter om dit te typen.
Datum:
20-02-2018
Naam:
Sophia
Leeftijd:
13
Provincie:
Zuid-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.