Na een, voor mij, veeeeel te lange winter is daar dan eindelijk de eerste bloedhete zomerdag. Een dag waar ik stiekem ontzettend naar heb uitgekeken. Elk jaar worstel ik met een zware winterdepressie en deze trekt pas merkbaar weg wanneer de zomertijd weer is in gegaan. De eerste warme zomerdag doet echt wonderen. Althans, dat dacht ik.
Financieel heb ik het niet breed, of zeg maar gerust, ben ik straatarm. Ik woon in IJmuiden, terwijl mijn sociale kring zich in Haarlem bevindt. Een afstand die je net niet ff op de fiets aflegd want er zit toch een flinke 20km tussen. En laat ik nu net op een dag als deze niet financieel in staat zijn om Haarlem op te zoeken. Een leuke uitnodiging van een vriendin moeten afslaan omdat ik geen geld heb. M'n vriend die lekker zit te bbq'en met z'n vrienden, maar geen geld heeft om naar mij toe te komen. Hij me wel 5 minuten belt, maar na die 5 minuten wel echt al weer terug moet want hij heeft mensen in de tuin zitten. Ik voel me schuldig en bezwaard. En verder ook niks horen verder van m'n vrienden, geen reacties... Ik weet natuurlijk niet wat iedereen op z'n agenda heeft staan, maar goh, wat zou het fijn zijn es een invite te ontvangen, iets te horen, een beetje te mogen voelen dat ik er voor hun ook toe doe en dat ze me graag zien. En dat ze zo'n mooie dag als deze ook graag met mij als goede vriendin hadden gespendeerd.
Dit soort momenten doen me vooral pijnlijk beseffen hoe eenzaam ik nog steeds in het leven sta. Dat ondanks dat ik sociaal probeer te blijven, veel dingen voor anderen doe, ik er onvoldoende toe doe bij mensen. Wat zijn mensen toch een nare wezens. Dat ik na 29 jaar nog steeds het nut van mijn leven niet inzie. Dat ik er wel voor andere mensen ben, maar zij niet voor mij. Dat ik me opnieuw afvraag "wat doe ik op deze planeet?". "Waarom zou ik er niet gewoon uitstappen". Ik vraag me dit al van jongs af aan af. Omdat ik simpelweg geen interne motivatie om te leven bezit. De enige reden dat ik er niet uitstap is omdat mensen in mijn omgeving hebben gezegd dat ze dat heel erg zouden vinden, me ontzettend zouden missen en er heel erg verdrietig om zouden zijn als ik zelfmoord pleeg. Ik voel me dan schuldig dat ik er überhaupt aan denk om uit het leven te stappen.
Op dit soort eenzame momenten denk ik vooral; waar zijn nu die mensen die beweren me te gaan missen. Die beweren om me te geven. Die beweren me nodig te hebben. Loze lege woorden zonder actie. Ik zie niemand. Ik hoor niemand. Ik huil, want ik zit gevangen in een lichaam, in een leven waar ik geen liefde voor voel. Vroeger niet, nu niet, dus waarom zou dat in de toekomst anders zijn. Ik wil eruit. De drang om van m'n flat te springen wordt met de seconde groter en groter. De messen roepen me. De trein lokt aan. De pillen fluisteren "ik help je er wel uit, ik ben er wél voor je". Wat zou het toch fijn zijn als er nu een bom op m'n huis zou vallen.
Morgen weer een dag
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.