Hallo allemaal
Ik ben een blinde persoon en woon in Antwerpen. Ik was een heel gelukkig persoon, maar sinds twee jaar geleden ging dat gelukkig leven langzaamaan naar de knoppen. Eerst merkte ik het niet, maar het waren de leerkrachten (ja, ik ga naar een heropleiding voor volwassenen) die vaak tegen me zeiden van: "Je ziet er zo moe uit", of: "Je geeuwt zo veel." Zoals gezegd: Eerst merkte ikniet at er iets aan de hand was. Maar ik begon er op te letten, en inderdaad, ze hadden gelijk. Ik voelde me niet meer zoals voordien en ik begon me anders te gedragen. Dat kwam omdat ik bij het minste wat ik deed moe was, zowel lichamelijk als geestelijk. En dat werd alsmaar erger. In plaats van hele dagen ben ik dan halve dagen naar de heropleiding beginnen gaan. Ik was voor die onverklaarbare moeheid naar veel dokters geweest, maar tevergeefs: ZE wisten niet wat de oorzaak was. Dit alles maakte me heel wanhopig en ongelukkig, want ja, ik deed bij wijze van spreken bijna niets anders meer dan slapen, en kon dus veel minder doen dan een tijd voordien. Ik werd zo ongelukkig over mijn lot dat ik algauw met de dood begon bezig te zijn en erop te hopen. Altijd hoopte ik dat ik op een morgen niet meer wakker zou worden, maar tot mijn teleurstelling gebeurde dat wel. Een hele tijd had ik metdie moordgedachten gelopen, maar ik zei het tegen niemand. Het moet zowat tegen juli dit jaar geweest zijn dat bik er tegen een goede vriendin van me over begon. Ja, natuurlijk was ze heel erg geschokt. En in augustus kwamen de begeleiders van het home (ik woo in een voorziening in Antwerpen) erachter. Ze hebben dan proberen met me te praten, maar toen ik hulp probeerde te vragen of ze een eind aan mijn leven wilde maken is Wileke - de directrice van het home - op een avond met mij naar het ziekenhuis van het Herasmus in de pschiatrische afdeling te rijden. Daar moest ik dan in opname, omdat iedereen zich zorgen over me maakte. Maar daar werd ik zomogelijk nog ongelukkiger. Dus na wat gepraat en wat overhaald te hebben mocht ik de volgende dag naar het home. Maar ze stelden wel voor dat er voor mij wekelijks mensen van het chrisisteam zouden komen om over mijn toestand te praten. Ik vond dat goed, a ja, ik was al lang blij dat ik dat ziekenhuis uit mocht.
Eerst voelde ik me goed bij die mensen van het Chrisisteam, maar dan niet meer. Nee, want in plaats van me er bovenop te helpen, duwden ze me gewoon dieper in de put om me nog ongelukkiger te maken. Want ik vertelde hun over mijn moeheid, maar ook daardoor kon ik veel minder verdragen en was meer prikkelbaar. En vroger was ik er niet zo gevoelig aan, maar nu als de mensen kritiek geven reageer ik er heel gevoelig op. En nu ben ik volop plannen aan het maken met uit het leven stappen en zo, ik heb zelfs al een afscheidsbrief geschreven. Maar ja, voor euthanasie moet ge de toestemming krijgen, en daar zijn de begeleiders en ik volop mee bezig.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.