Hallo allemaal,
Ik heb de verhalen voor mij gelezen en als je dit nog nooit hebt mee gemaakt, dan lijken de verhalen zielig en verschrikkelijk.
De mensen die echter deze situatie hebben overwonnen en dit op papieer hebben gezet, zijn er denk ik sterker uit gekomen. Tuurlijk is het een moeilijke tijd geweest en voor sommige nog steeds, maar we leven nog en hebben meestal mensen om ons heen die ons kunnen steunen. Mijn bijna einde was alweer een tijdje geleden. In 2003 kreeg ik van mijn vrouw, nu mijn ex, over de telefoon te horen dat ze van me wilde scheiden. Het was net na middernacht en ik zat op mijn werk. Ik had dit werkelijk nooit aan zien komen. Ze was verliefd geworden op de aannemer die ons huis had verbouwd. Hij was notabene iemand die ik kende van school. Hij was net gescheiden en ik had bij hem in de klas gezeten. Ik heb het erg zwaar gehad die nacht. Last van mijn maag werd alleen nog maar erger dan het al was. Ik heb bij elkaar in de vier dagen daarop niet of maar heel erg weinig geslapen. Ik rookte alleen maar en dronk koffie en at erg weinig. Ik was binnen een week tijd iets meer dan 10 kg afgevallen. Het is nu na al die jaren nog steeds wel te zien. We hebben twee dochters. Die waren toen 2 en 7 jaar. In de eerste 9 weken van het rouwproces, want dat was het eigenlijk, heb ik voor mijn kinderen gezorgt. Het was deels wel mijn redding. De eerste dag is heel chaotisch verlopen voor mijn gevoel. Ik weet er niet veel meer van. Misschien wel omdat ik het juist probeerde te verdringen. De tweede dag werd door het feit beheerst dat zij vast besloten was om weg te gaan. Ik wilde er helemaal niet aan. Het verdringen van dat feit omdat ik er niet aan wilde, liet me heig in emoties weg zakken. Op de derde dag was ik hevig geëmotioneerd naar de beide graven van mijn ouders gegaan. Op de begraafplaats werd ik door mijn vrouw ebeld omdat ze, in mijn ogen zogenaamd, bezorgt was. Ik moest daar blijven en ze zou naar me toe komen. Na een heveg emotioneel samenzijn, zijn we samen ergens wat gaan drinken en ze beloofde me dat ze die avond met hem zou breken en dat we samen een weg hierin moesten gaan zoeken. Ik was eigenlijk zo blij als een kind. Die avond was ze naar haar nieuwe vriend gegaan en bleef tot zeker twaalf uur weg. Toen ze terug kwam zag ik al aan haar gezicht dat ze de scheiding toch wilde doorzetten. Dat was dus de tweede keer binnen vier dagen dat ik me bedonderd voelde. De vierde dag stond ik 's nachts met een vleesmes op mijn borst in de keuken om er dan maar een eind aan te maken. Het litteken is nu bijna niet meer te zien, maar het gaf een gerustellend gevoel om er dan maar vanaf te zijn. In de ochtend toen ik mijn oudste dochter naar school had gebracht had ik de knoop voor mijzelf door gehakt. Het moest maar afgelopen zijn. Ik heb met mijn mobiel haar nieuwe vriend gebeld en gezegt dat hij onmiddelijk weg moest blijven. Hij gaf als antwoord dat ik hier toch niets meer aan kon doen. Dat gaf voor mij de doorslag. Ik zei dat ze, mijn ex, dan maar in het bovenste laadje van het schoenenkastje moest kijken wat ze daar vond. Ik heb de verbinding verbroken en de telefoon uitgezet. Ik ben naar een nabij gelegen viaduct van de rijksweg gelopen en heb daar zeker tien minuten met mijn handen aan de leuning van de brug gestaan. Dat inmiddels overal de alarmbellen zijn afgegaan wist ik niet. Het kwam pas later tot mijn besef dat het gewoonweg verschrikkelijk is om zelfs niet meer voor mijn eigen kinderen te willen leven. Ik hou zielsveel van die meiden, maar dat deed er toen helemaal niet meer toe. Ik ben niet gesprongen, omdat ik de gezichten van mijn beide dochters de hele tijd voor me zag. Ik weet ook niet waarom, maar dat heeft mij er blijkbaar van weerhouden om toch te doen waar ik daarvoor naar toe was gegaan. Ik ben daar nu enorm blij om. Zoals ik al eerder zei is het een rouw proces waa je doorheen gaat. Het vervelende hieraan is dat ik mijn vrouw toen wel iedere keer moest blijven zien, vanwege de kinderen. Dat heeft het zeker niet makkelijker gemaakt. Wat mij zonodig nog emotioneler heeft gemaakt is het feit dat we dit aan onze oudste dochter moesten vertellen. Ik zakte werkelijk door de grond. Ik werd ook verschrikkelijk boos over de hele situatie. Hoe kan je dit de ander aan doen dacht ik toen vaak. Achteraf gezien is het beter zo, maar daar had ik toen niets aan. We hebben nu regelmatig telefonisch kontact met elkaar voor en over de kinderen. Ik ben er met behulp van een psycholoog en door alles een heel jaar lang op papier te zetten overheen gekomen. Pas toen een oud collega van mij mij had gevraagt om in het ziekenhuis langs te komen, omdat hij op sterven lag, was voor mij het einde in zicht. Hij was nog maar 38 jaar oud. Dat heeft mij er in een klap bovenop geholpen. We spreken dan wel over ruim een jaar verder. Ik heb er mijn eigen tijd voor genomen om hier mee om te gaan en dingen te verwerken. Niemand is hetzelfde of reageerd hetzelfde, ondanks dat de situatie misschien wel heel erg op elkaar lijken. In zo'n situatie heb je ook weinig aan de allerbeste bedoelingen van familie en vrienden. Adviezen zijn mooi, maar je moet het werkelijk zelf doen. En juist dat proces heeft bij mij tot gevolg gehad dat ik er sterker uit ben gekomen. Ik kan nu werkelijk van bijna alles genieten. Werkelijk alles kan mooi zjin. Het maakt dat ik mijn leven veel meer ben gaan waarderen. Ook met mijn huidige vrouw beleef ik mij leven nu als warm, prettig mooi en waard om te leven. Youp van't Hek zei ooit eens "leven is een kwestie van niet willen sterven" Ik geloof dat daar wel een kern van waarheid in zit. Ik ben sindsdien van dag tot dag gaan leven. En tot slot een spreuk welke ik tot mijn motto heb gemaakt is "Het einddoel van ons leven kan nooit zo mooi zijn als de reis er naar toe". Leef, leef blij, geniet van dit leven en haar er uit wat er voor je in zit.
Groeten van een blij levende Michiel.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.