Levensverhalen (pagina 494)

Ik ben 19 jaar en mijn problemen begonnen, van wat ik me kan herinneren op mijn 14e.
Daarvoor heb ik al wat shit meegemaakt, maar toen begon ik echt ruzie te krijgen met mijn vader. Ik heb sinds die tijd al vaak de neiging gehad weg te lopen en toen ik 18 was kreeg ik de kans. toen leerde ik iemand kennen, die mij daar weg kon halen. Ik verhuisde naar lelystad en ging bij hem in. Ik noemde hem toen mijn vriend, maar dat is hij eigenlijk nooit geweest. Na 9 maanden ging het ook daar goed mis en werd ik uit huis gezet en was 9000 euro armer. Men ouders wilden me niet meer in huis hebben en ik moest toen naar een begeleidingscentrum. Daar heb ik 2 maanden gezeten zonder verdere echte ondersteuning. Ik was toen alleen mijn ergste gedachte van het trauma van mijn zogenaamde ex kwijt.
Inmiddels heb ik een nieuwe vriend die alles voor me over heeft en ik ben zo blij met hem.
Ik ben vaak bij hem geweest en in het gebouw waar hij woont ben ik aangerand door iemand die daar ook woont. Daar begon nog meer ellende.
Later kregen Bram en ik een scooterongeluk. ik raakte mijn scooter kwijt en hij zit met een gebroken enkel.
Aangezien ik reed, voel ik me daar ook schuldig over

In het begeleidingscentrum stagneerde alles en kon ik niet verder mijn leven opbouwen dus ik had dat aangegeven en toen wilden ze me daar maar weghebben. ik kreeg 7 weken om een huis en een baan te vinden. Dat lukte me dus serieus niet. Ze hielpen me daar ook niet bij. Dus nu zit ik per gods gratie dan maar bij men ouders. Ik kan niet met me pa overweg dus vanaf men 14e en ik heb het er heel moeilijk mee. Sinds 4 dagen rook ik en ben ik heel hysterisch, heb huilbuien dat ik helemaal shake en dat ik niet meer normaal kan praten. Ik heb altijd een geslepen mes op zak, in eerste instantie om me te verweren tegen andere mensen. Maar soms word alle stress hier me te veel en heb ik de neiging dat mes te pakken en me polsen door te snijden of wat dan ook.

Doordat ik nu met mijn vriend heb gesproken een paar minuten geleden heb ik me bedacht. Ik kan niet zonder hem, en hij niet zonder mij. Ik weet ook niet zeker of ik het wel eens kan mijzelf pijn te doen.
Gelukkig ben ik er nu nog steeds en hoop ik dat ik zo sterk kan blijven dat ik een andere oplossing vinden kan.

Beste van de klas, maar veel gepest!
Veel bijbaantjes, maar zogenaamde vrienden!
Leuke relatie, Na 11 jaar blijkt dat zij van niet vind (half jaar rotzooien met een buitenlander)!
Mooi huis, kan t nu dik met verlies verkopen!
Goeie functie op t werk, bent gewoon t pis paaltje voor management en werkvloer.

Ik ben ziek van mijn eigen achtbaan van emotie! Is dat nou het leven?

Hallo allemaal,

Helaas hoor je steeds vaker dat mensen zich niet goed voelen en met zichzelf in de knoop zitten. Deze mensen willen graag begrepen worden.
Om begrepen te worden, dien je te vertellen waar je mee worstelt. Aan een bekende dit te vertellen is voor veel mensen een te grote stap, evenals bij een hulpverlener aankloppen.
Gevolg, deze mensen gaan verder zoals ze het altijd gedaan hebben, alleen dus.
Voor deze mensen is een luisterend oor heel erg belangrijk. Deze hulp zou ik graag willen aanbieden. Ik zou graag het luisterend oor willen zijn. Op deze wijze kun je je verhaal anoniem aan mij kwijt ( maak bijvoorbeeld een nieuw mail adres aan waar geen persoonlijke gegevens in staan) en mail mij jouw verhaal. Ik zal je altijd terugmailen. Zo kun je gratis je verhaal kwijt zonder dat ik weet wie je bent en hopelijk kan ik jou beter laten voelen.

Wie ben ik: ik ben een meid van bijna 30 jaar met de nodige bagage. Ik weet zelf hoe groot de stap is om je verhaal aan een bekende en / of hulpverlener te vertellen. Vandaar dat ik op deze wijze mensen wil helpen.

Heb jij ook behoefte aan een luisterend oor, maakt niet uit waar het over gaat.... mail me dan

hoy ik denk dus regelmatig aan zelfmoord ik kan hier moeilijk over praten
heb het tegen 1 vriend gezegt nu bekijkt hij le alsof ik een freak ben ofzoiets
ik kan al vanaf mijn 11 niet uit de problemen blijven.
ik ben de dagelijkse ruzie's met mijn ouders meer dan beu...
nooit is het goed genoeg voor mijn ouders. is de richting op school weer te min, help ik niet genoeg thuis(terwijl zij elke avond weg zijn) ga ik met de verkeerde vrienden om
met hun valt er niet mee te praten.
elke keer weer wanneer ik op het punt sta zelfmoord te plegen moet ik steeds denken aan mijn vrienden en familie dit weerhoud mij dit te doen want als het gebeurt dan zitten zij met een gevoel wat ik niemand wil geven

Beste mensen,

Als klasskiek musicus ben ik maar met één ding bezig, het proberen op de juiste wijze een emotie weer te geven.

Mijn componisten hebben heel veel emotionele problemen gehad.

Wat zijn daar een prachtige dingen uit voort gekomen.

Zij hebben hun lijden kunnen omzetten in een hele bijzondere betekenis.

Lees het leven van Franz Schubert.

Uit jullie vreselijke lijden, zou ik jullie willen vragen om te bedenken dat dit ook betekenis kan hebben.

Zelfmoord is een emotie, maar die emotie gaat weer voorbij. Geloof me!!!!

Wij als achterblijvende maak je er echt helemaal mee kapot mee, ben je dan echt zo vol van je eigen emotie??????????

Of besef je dat je in een bepaalde fase bent van het leven die misschien wel heel moeilijk is maar, die echt wel weer voorbij gaat.

Daarnaast bedenk dan, ben je de enige die dit heeft meegemaakt???????

Zoek naar verwanten, jij bent niet de enige!!!!!!!!!!!!!!

Besef ook dat we in een niet sociale maatschappij leven. Leer om je te handhaven.

Ik hou van je.

Besef heel goed dat je met zulk een daad er meerdere mensen mee vermoord.

Geef het niet op. Laat je niet gaan door je gevoel!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Al vanaf kleins af moest ik al mijn pijn en verdriet weten te incasseren. Mijn vader sloeg mijn moeder, mijn broertje of mij. Steeds om andere redenen. Eens toen ik 4 was, hoorde ik op de 2 etage van ons vrijstaandhuis gegil en gescheld. Met veel nieuwsgierigheid ging ik kijken wat er aan de hand was, bleek dat mijn moeder mijn vaders sokken niet had gestreken en nu werd ze afgeronseld met een leren riem. Ik wilde me verstoppen, maar mijn vader zag me net iets te laat! Hij riep me en ik en mijn broertje moesten in de woonkamer op een stoel zitten en toekijken hoe mijn moeder inelkaar geslagen werd. Als mijn broertje of ik een kik gafen dan waren wij aan de beurt! Al vanaf dat ik 4 ben vraag ik me af hoe ik mezelf om het leven kan brengen! Ik hoorde in een film over zelfdoding doormiddel van een plastic tasje die je om het hoofd moest binden! Dat deed ik en ging op het bed liggen! Mijn moeder vond me optijd en zei: " als jij dood was gegaan dan had papa mij dood gemaakt, please hou vol en wees sterk! Samen komen we eruit" de woorden van mijn moederen spraken mijn moed in en zo heb ik mijn 15e verjaardag gehaald! Niet alleen mijn moeder werd geslagen hoor! Mijn broertje ook, maar nu hij wat ouder, breder en sterker is durft mijn vader hem met geen een vinger aan te raken maar mijn vaders woorden zijn hard en wreed om 1 iemand al in te laten storten! Mij slaat hij nog steeds, op vakantie in spanje had hij weer eens een van zijn driftbuien en ik vertelde hem wat ik ervan vond. Toen begon opeend de hel! Ik werd op het bed gegooid en met een riem werd ik op mijn benen geslagen en op mijn gezicht! Alles brandde en ik zag zwart voor mij ogen. De woorden : "papa STOP! Je doet me pijn ik ben je dochter!" Maakte hem aan het stoppen en hij liep met grote stappen de kamer uit! Dit zijn maar een paar verhalen van mijn hele geschiedenis! Laatst vroeg ik aan mijn moeder met zorgvuldig uitgezochte woorden: "mama, waarom gaan we niet weg bij papa, ik leef in pijn en angst. Waarom heb je mij dit aangedaan?" Waarop mijn moeder antwoorde: " kan niet schat, het spijt me zo!! Maar als ik wegloop dan schiet je vader mij dood en jou en je broertje en zusje ook!" Enige manier om mijn pijn te ontlopen is om een engel te worden en mijn moeder op die manier te beschermen tegen de linkerhand van de duivel!

ik ben 23 en op 14-12-10 getrouwd met de vrouw van mijn dromen waarvan ik een dochter van 4 heb... op 23-04-11 kwam ik erachter dat mijn vrouw is vreemd gegaan met het kleine broertje van mijn beste vriend deze jongen is 17 en mijn vrouw 26 na alles wat er is gezegd en gebeurd mag ik mijn dochter niet meer zien is het huis aan mijn vrouw toegewezen ik heb nu dus echt niks meer te verliezen mijn bedrijf is naar de klote omdat ik al mijn geld heb op gemaakt aan nutteloze dingen... ik had/heb verdriet en gewoon echt geen zin meer in het leven, mijn vrouw heeft nu een relatie met die jongen en ze wonen in mijn huis mijn vrouw werkt al 4 jaar niet meer en ik heb namelijk alles betaalt aan het hui nu gaat het me niet om het geld maar om het idee dat het geen waar ik me de tering voor heb gewerkt nu word toegewezen aan hun aan die jongen en mijn vrouw ze verdienen het niet... TOCH?

ik zie hier zoveel jonge mensen op deze site en eigenlijk verschiet ik daar niet van. Hoe dit leve is is ondraaglijk. ik heb veel meegemaakt en leef nu om voor mijn gehandicapte moeder te zorgen 24/24 7/7. Ik kan dit leven ook niet langer aan. Een maatschappij waarin ze ze verkrachter een briefje sturen dat hij zich moet aanmelden in de gevangenis. In wat voor leven leven we dan. Ik heb niets in dit leven gehad vroeger en nu heb ik nog niets aan het leven. afwisseling van wiet en alcohol heb ik er niks aan. Ik zal ook vroeger stoppen met leven. Ik weet ook wanneer. Ik zal nooit iets aan het leven hebben.

kben een meisje van 12 bijna 13 en ik denk constant aan zelfmoord
het zit me niet mee ik ben 5 jaar zwaar gepest geweest en ik word al 6 jaar thuis lastig gevallen en ik ga bijna nooit meeer mee naar een familie feest (want ik word daar de hele tijd uitgescholden) ik moet al iets zeggen en tis al niet goed en als ik iets doe doe ik het nooit goe in de ogen van de andere een goei 2 jaar geleden ben ik gaan google en kwam te wete dat ik een zeer zware depressie had pas een groot jaar later had ik dat tegen mijn mama gezegd en sinds oktober ga ik naar een psycholoog maar het gaat nog niet beter niemand begrijpt me en ik zou zo graag zijn gelijk de andere

ik zie het totaal niet meer zitten , voor mijn gevoel heb ik een hele nare jeugd gehad.
mijn vader heeft schizofrenie en heb rare dingen met hem meegemaakt oa dingen met drugs en mishandeling en hoe hij mijn moeder mishandelde mijn moeder ging iedere keer weer terug bij hem en dat begreep ik nooit, nu kan ik het soms inzien maar dat zijn moment opnames. grotendeels van mn leven heb ik die man zo erg gehaat en nu nog steeds trouwens er waren wel tijden dat ik bij hem was en hij ook een beetje moeite heeft gedaan. mijn moeder doet ook alleemaal aardig en behulpzaam als het haar uitkomt en op de rest van de familie kan ik niet echt steunen tenminste dat gevoel heb ik.
ik ben nu ook soort van in behandeling bij een psychiater en een psychische therapeut maar het gaat allemaal erg langzaam en moeizaam. ik heb ook een aantal stoornis volgens hun waar ik mezelf wel in kan verplaatsen dat ik het ook inzie.
afgelopen 2 jaar zijn zwaar voor me geweest.. 2 jaar geleden ben ik anderhalf jaar met mn eerste vriendje gegaan totdat hij het uitmaakte toen ben ik zeg maar echt gaan leven ik ging veel uit, shoppen, reizen en veel met andere jongens waar ik niet echt trots op kan zijn. na die 2 jaar mis ik hem denk ik nog steeds en heb ik het nog steeds onbewust niet verwerkt.
in de tussentijd heb ik 2x geprobeerd een opleiding te volgen in 2 verschillende steden beide keren ben ik er niet ingeslaagd en ermee gestopt. heb veel nare dingen met jongens meegemaakt daarom dat ik ze niet meer vertrouw ik heb wel nog steeds diep het gevoel dat ik een vriend wil en dat ik dan misschien gelukkiger wordt. ik ben ook een tijdje bezig geweest met modellenwerk in de ogen van de mensen die in mn oude regio woonde was ik heel wat omdat ik ook vaak op tv kwam maar als ik dan op fb ging kijken naar andere modlelen zag ik in dat ik niks was. ik was eerst ook ietsjes voller met voller bedoel ik gewoon normale maat 36 ik ben nooit dik geweest ze noemde het wel dik in de modellenwereld.
ik heb veel te maken gehad met geldproblemen en schulden en dat ik bij de elite wilde horen en er alles aandeed om er goed uit te zien leuk naar feestjes gaan en niet laten merken hoe ik me echt voelde. ik heb tussendoor ook soort van een vriendje gehad die alleen maar bezig was met muziek en meende dat we geen relatie hadden in het begin vond ik hem ook niet zo leuk totdat mn gevoelens kwamen en dat zei ik hem toen ook maar alsnog is die naar met me omgegaan. in de afgelopen 2 jaar heb ik ook een autoongeluk gehad, 10x verhuisd, ben worden verkracht door een fotograaf. heb een verslaving gehad aan iprufopen waardoor ik ook in het ziekenhuis heb gelegen. vorig jaar was het zo erg met mn geld issues dat ik mee heb gedaan aan criminele activiteiten.. ik had geen geld meer en woonde in een antikraak huis. ik ben toen in een groot eengezinshuis gaan wonen waar een wietplantage was ik had beloofd het niemand te vertellen en er mochten ook geen jongens opbezoek komen. ik heb geen enkele cent ontvangen van wat ze beloofde en het rare was 2 dagen na dat ik zei dat ik er weg wilde en wilde verhuizen was er ingebroken ik dacht eerst de hele tijd dat het een ex van mij was maar ben onlangs erachter gekomen dat zij eht zelf waren ik wil heel graag naar de politie maar een gevoel van me zegt dat ik het niet moet doen. ik weet van mezelf ook wel dat ik erg onzeker ben en naief en weet ook niet meer waarmee ik bezig ben. ikben erg in de war en verander steeds van stemmingen en gedachtes waar ik zelf helemaal gek van wordt ik heb ook slaappillen gekregen van de psychiater die niet helpen ik zit nu serieus op het bed met een mes naast me maar opeens ben ik een beetje gekalmeerd en durf ik niet meer ik heb mn koffer en tas al ingepakt ik weet zelf niet meer waarmee ik besig ben en wat ik moet doen als mensen eens wisten hoe dom ik nu bezig ben wauw. ik had eerst ook best veel vrienden ik hoor niks meer van ze en heb vele ook aan de kant geschoven en nummers verwijderd omdat ik niks negatiefs meer in mn leven wil., ik weet ook dat mensen me makkelijk op dit moment kunnen manipuleren of liegen tegen me dus weet ik niet hoe ik ermee omga. ik zorg ook niet meer voor mezelf ik eet drink al 2 dagen niet meer douchen etc wil ik ook niet meer. ik belde vanochtend de crisisdienst nog op en was toen nog helemaal in paniek en toen viel de verbinding weg en werd ik weer rustig ze belde net en ik nam op maar heb niks gezegd ik klapte helemaal dicht er is eig zoveel dat ik wil zeggen over mn gevoel maar kan niet meer goed nadenken ik wil zoveel typen zodat een mens bebgrijpt waarom ik er zoveel jaar al aan denk om mn leven te eindigen maar waarommoet ik mezelf eigenlijk tegenover andere bewijzen? waarom eig? ik kan niet eens meer goed ademhalen en wil hier een eind aanmaken maar ik durf niet stel je voor ik spring zo voor de trein en hij reed te langzaam en ben ik half dood en lig ik in coma en na een aantal maanden ben ik er weer uit en heb ik geen been en arm meer? of ik neem overdosis van tablleten(geen idee waar ik die vandaan haal) en ik ben dan ook niet dood? of ik spring van een flat en ben dan nog niet dood? ophangen durf ik sowieso niet en met een mes heeft ook geen zin het is dan alleeen dat je jijzelf even lekker los voelt en erna brandt het en doet het pijn en heb je een wond die iedereen ziet en ben je het zielig kind die zichzelf snijdt. en met een plasticzak op je kop lijkt me ook maar niks was er maar een site waar je kon kijken wat de bestemanier is heb al uren gezocht en niks gevonden, zie je ik ben raar. nooit zou ik normale kunnen leven met zulke rare gedachtes.