Levensverhalen (pagina 492)

Was reeds een tijdje werkzaam als portier , toen ze me voor het eerst kruiste , geen liefde op het eerste gezicht maar langzaam groiede het uit tot . . . een jaar late ik was klaar om hetd e wereld te vertellen en dan wordt je koudweg gepakt en is het 'op' zegt ze ... nu 8weken later en 10kg lichter zie ik het niet meer zitten ik mis ze zo

ik ben geisoleerd in het leven door mijn waojong uitkering, ik zit de hele dag thuis achter de computer, vrienden heb ik nouwelijks.

In nederland hebben ze mij geen toekomst kunnen bieden,
omdat ik hier geen talent heb, moeielijk kon leren. Door ik niet kon leren heb ik een minderwaardigheid complex aan over gehouden.

Ik voel me ongelukig in dit land, zommigen mensen voel zich ongelukig in de
nederland antillen, somige mensen voelen zich weer ongelukkig in curasao en gaan naar nederland toe omdat het geluk tevinden en om tewerken.

Ik denk het probleem is dat ik geen social contacten heb en omdat ik niet meer werk.

Omdat ik Indonesisch getint bent heb ik nog nooit een nederlands vriendinntje
gekegen, Ik voel mij 100% nederlandse,
door Asperger's Syndrome voel ik mij gauw beledigt, verkeerd begrepen
en daardoor haat ik mensen, ga liever niet naar een verjaardag feestje toen en mijn leven bestaat uit mijn computer.

ik had vorig jaar een best wel moeilijk jaar. er zijn veel dierbare mensen gestorven en ik heb het er nog steeds heel erg moeilijk mee. ik heb slapeloze nachten van verdriet. daarbij wil mijn beste vriendin, en nog 2 andere vriendinnen van mij zelfmoord plegen. ook een vriend van mij heeft kanker, en mijn oom. ze liggen er heel slecht bij en kunnen dit jaar ook niet op vakantie. ik had ook een super goede vriend, het was mijn beste vriend en net een broer voor me, hij stond altijd voor me klaar en ik kon altijd bij hem terecht. nu is dat niet meer, onze vriendschap is over. ik kan het allemaal gewoon niet meer aan, thuis is heel vaak ruzie en mijn broer is weggelopen. ik wil zelfmoord plegen, maar telkens als ik naar het spoor loop durf ik niet meer..

ik ben gebeld door emdr therapeut kan twee maanden eerder terecht 3-8 2011 ik ga er steeds meer in geloven dat ik een veel beter leven tegemoet ga ben bijna op mijn streef gewicht en gebruik bijna geen medicatie meer het gaat prima groeten alexander

de laatste tijd word ik helemaal gek.. ik heb geen vriendin.. in de discoteken lijkt het alsof niemand me wil en thuis wil ook niemand mij. ik heb twee zusjes.. deze twee zijn verslaafd aan hun laptop. je kent het wel. ze komen thuis en het is laptop aan.. msnen en hyven. is opzich nix mis mee maargoed. mn vader sloeg mij vroeger regelmatig en mijn moeder is altijd zo druk met haar werk dat als ze eens een x tijd heeft voor haar kinderen ( ik dus ) dat ze die vol scheld dat wij te weinig doen in het huis... ik kan er niet meer tegen. ik kan alleen vrij praten als ik drank op heb.. dan durf ik alles te zeggen wat ik wil.. als ik geen drank op heb dan onderdruk ik alles :P... maargoed. ik word gwoon ziek van dit alles. over 2 jaar ben ik klaar met mn opleiding en kan ik beginnen als gymdocent. maar waarom zou ik dit doen. mn ouders zijn ECHT twee work-a-holics en mn twee zusjes besteden ook geen tijd aan mij ( ik ben een jongen van 20 jaar ) wat kan ik er nog aan doen om aandacht tekrijgen. waarom ziet niemand dat ik hier pijn heb. ik ben het zo zat... waarom zou ik nog kiezen om te leven ? en niet voor de dood? mn vader is treinmachinist... zou wel mooi makkelijk zijn.................

ik zie het soms niet meer zitten met mijn ouders ik moet altijfd vroeg opstaan en werken ik wil zelfmoord plegen ik heb het al snachts geprobeerd
kun je zo snel mogelijk terugsturen om te zeggen hoe ik dat kan vermijden

ik ken marjon en haar fam al 25 jaar en ik heb 25 jaar moeten vechten om een hoe moet je dat zeggen een normaal gevoel erbij te hebben.Het begon al toen we nog net verkering hadden.Ik ben toen met mijn schoonvader gaan karweien Bij kenissen daar heeft hij mij van s'morgens 7.00 tot 16.45 constant bekritiseert dit deed ik niet goed dat dee ik niet goed terwijl zijn collega's vonden dat het juist heel goed ging
er was nooit geen sorry of het spijt me.
nou ben ik er sinds 2 jaar achter gekomen (had wel een vermoede)dat mijn schoonouders zich negatief over mij uitlaten bij vrienden en fam ik heb toen een beetje steun gezocht bij mij vrouw maar die gaf aan ze zijn zo nou eenmaal.
Maar ze verwachten wel van mij als ik iets verkeerd zeg of doe en ik heb de laatste jaren echt veel verkeerd gedaan wat ik normaal nooit zou doen dat ik mijn excuses maak (nou niet,dan niet en nooit niet).maar goed nou heb ik een paar jaar geleden een vrouw leren kennen waar ik verliefd op geworden ben.ik heb veel gedupt de laatste tijd wat doe ik heb uiteindelijk voor marjon gekozen maar neem maar van mij aan dat was de zwaarste beslissing die ik ooit gemaakt heb.ik ben namelijk al het geloof in ons huwelijk kwijt geraakt door de jaren heen vroeger was ik nog wel positief maar de laatste jaren( daar staat die relatie helemaal buiten)is het heel moeilijk om de mensen om je heen te accepteren zoals ze zijn.mijn filosofie is namelijk als een kind iets verkeerd doet zeg je dat en ik vindt dat je dat bij volwassenen ook moet kunnen.maar als die persoon dan alles ontkent en denkt ik heb niets verkeerd gedaan dan ben ik een vulkaan die op springen staat,ik zal ermee moeten leren leven dat ik de liefde die ik had weg gestuurt heb voor een leven in detentie
ja zo voel ik het ik zit hier gewoon mijn tijd uit en dit is het grootste offer wat ik kan brengen en hoop dat ik ergens mijn eigen waarde terug vindt alleen weet ik niet waar ik moet zoeken

Ik zit de laatste tijd niet meer zo lekker in mij vel.
Het kwam vooral door school omdat ik niet over zou
Gaan, ik had het niet zo lekker in de klas, en had ruzie thuis. Daardoor kreeg ik veel stress, zelfs zo erg dat ik die schoolperiodes maar liefst 3 keer ben flauwgevallen. De laatste keer moest zelfs de ambulance komen. Ik kreeg steeds meer de neiging om voor de trein te springen. Nu gaat het redelijk. Alleen een jongen met wie ik het eerst goed kon vinden noemt me de hele tijd weirdo terwijl ik hem nooit iets heb aangedaan. Een vriendin liet me in de steek en waarom? omdat ik niet goed genoeg voor haar was. Mijn beste vriendin heeft een leveraandoening en is haar hele leven al donor. Ze staat al een paar jaar op nummer 1 op een wachtlijst voor een nieuwe Lever. Als Ze die niet krijgt sterft Ze. Als ik dit terug lees schrik ik wel. Ik hoop dat mijn leven snel meezit.

Ik heb stress al mijn hele leven,
ik draag ongeluk met mij mee, Ik zweet voor me centen op het werk, en waar gaan al die centen heen, naar mensen die niet hoeven te zweten voor een centen, Ik heb ongeluk in de Liefde want mijn vriendin de ouders wille niet dat ik met haar omga vanwege vroeger toen ging zij met slechte mensen om en ze denken dat dat door mij komt, de werkgevers die ik heb gehad behandele mij als een hond en ze belazeren mij altijd, vrienden worden wolfen ( gierig en hebberig) Mijn hart was altijd mooi en kleurig, nu zie ik onweer en hel, ik heb al grijze haren op zo een jonge leeftijd ben al een paar jaar deprisief :(

Ik ben nu 26 en heb gescheiden ouders.
Ik heb 2 oudere zussen maar die zijn niet hier in Nederland opgegroeid. Mijn ouders kwamen naar Nederland om te werken en mijn zussen werden door mijn oma verzorgd. Het was de bedoeling dat mijn ouders mijn 2 zussen later hierheen proberen te krijgen.
Mijn ouders kregen mij toen ze hier waren, ik ben hier geboren en opgegroeid.

De relatie van mijn ouders ging steeds slechter. Mijn vader ging meerdere keren vreemd, deed niks voor het huis. Erger nog, hij vroeg aan mijn moeder of ze het wil accepteren dat hij een 2e vrouw neemt! en dat ze niet zo moeilijk moest doen en dat het gewoon even wennen is.

Ik was 6 maanden oud toen mijn vader ons ging verlaten. Hij ging terug naar zijn vaderland en liet mijn moeder, mij en zijn geldschulden hier achter. Van de scheiding heb ik gelukkig niks meegemaakt, ik was toen maar 6 maanden oud. Als kind ben ik opgegroeid met mijn moeder, ik wist toen niet hoe het zal zijn om zonder vader op te groeien. Als kind heb ik nooit gevoel gehad dat ik iets miste.

Vanaf mijn 2 jarige leeftijd ging mijn moeder fulltime werken voor de kosten. Ik verbleef door de weeks bij iemand anders thuis zodat ik verzorgd kon worden. Ik zag mijn moeder toen alleen maar in het weekend wanneer ze vrij was, soms om de 2 weken.

Bij het eerste gezin waar ik verbleef ging ik al heel snel weer weg. Ik werd daar niet goed verzorgd. Mijn moeder kwam achter doordat ze elke week mij ophaalde en zag dat ik elke keer dezelfde ondergoed aan had, met andere woorden..ik werd niet gewassen. Bovendien was het ook niet gezond om daar te verblijven in een gezin die veel rookten.

Zo ben ik bij een 2e gezin terecht gekomen en toen weer bij de 3e. Dit keer was het geen gezin maar een alleenstaande vrouw. Bij haar ben ik goed verzorgd. Ik kreeg eten, kleding, ik kreeg genoeg activiteiten om te doen. Met haar heb ik nog steeds contact. Ik ben haar zeer dankbaar omdat ik eindelijk ergens lang kon blijven en niet meer heen en weer hoef te gaan bij een onbekende. Als ik nu terug denk vond ik mezelf net als een speelgoed. Spelen en weer weg.

Toen ik 7 was, besloot mijn moeder te stoppen met werken, ze wilde meer tijd met mijn doorbrengen. Dus ben ik weer met mijn moeder samen gaan wonen. En we verhuisden gelijk naar een nieuwe woning waar we geen last hadden van lekkage en ruimte gebrek.

Omdat we waren verhuisd, moest ik ook naar een andere basisschool die dichter in de buurt was. Eigenlijk was het achteraf gezien niet nodig want ik was al best zelfstandig op een 7 jarige leeftijd. Dit was inmiddels al mijn 3e basisschool.
En hier begon de ellende.........

Ik zat in groep 4, al heel snel wist ik hoe de sfeer daar was.
Ik werd gediscrimineerd en gepest elke dag. Niet alleen tijdens schooltijden maar ook na schooltijd. Ik kreeg altijd lelijke worden te horen. Ik durfde niet tegen mijn moeder te vertellen en ook niet tegen de juf omdat ik dacht dat het geen zin had.
De kinderen daar waren zo brutaal dat zij ouders van andere kinderen uitscholden wanneer ze werden aangesproken.

Soms kon ik buiten schooltijd niet eens normaal buiten spelen. Ik kon mij nog herinneren dat ik met een vriendinnetje ging fietsen. Op een gegeven moment rende die pestkop van school op mij af, duwde mij van de fiets. Hij was nog met andere 2 jongens. Ik stond tegen een muur en kreeg paar keer een harde stomp in mijn maag. Ik keek naar links en zag gewoon een vrouw buiten voor de deur zitten, ze keek en zei niks!! misschien omdat zij soortgenoten waren? en die vriendin waarmee ik samen was fietste gewoon weg en liet mij achter.
Dit zit al 19 jaren in mijn hoofd, ik krijg dat beeld gewoon niet weg. Die jongens moeten zich schamen dat ze een meisje slaan!

Ik was altijd een blije kind maar sinds toen werd ik steeds onzekerder en negatiever. Dat ik werd geslagen durfde ik zelfs niet tegen mijn moeder te zeggen.

In middels waren mijn 2 oudere zussen ook hier in Nederland. Mijn vader wou hun niet naar mijn moeder laten komen, maar na 10 jaar liet mijn vader hun eindelijk gaan. Ik was toen 7, mijn zussen waren 13 en 15.
Eindelijk! dachten mijn moeder en ik, eindelijk kunnen 3 dochters en moeder samen zijn. Dat was een wens van mij en mijn moeder.

De eerste jaar was het moeilijk voor mijn zussen en mij. We hadden vaak ruzie of ik werd gepest door hun. Of het niet erg genoeg was op school. Dat ik werd geslagen durfde ik zelfs niet tegen mijn moeder of zussen te zeggen. Ik was bang dat ze zullen zeggen dat ik mij aanstelde. Ik kwam wel eens huilend naar huis en ging dan direct naar mijn kamer en gooide de deur hard dicht. Ik huilde totdat ik in slaap viel. Tuurlijk vroegen mijn zussen en moeder wel eens wat er met me aan de hand was, maar ik gaf daar nooit antwoord op en ze vroegen nooit verder naar dingen en lieten mij meestal gaan omdat ik erge driftbuien had. Ik kwam zelfs een keer met een bloed lip thuis doordat ik werd geslagen. Zelfs dat heb ik niet verteld. Mijn 2 zussen lachten mij nog uit dat ik een koortslip had.

Tot op een dag dat ik tegen mijn mum zei dat ik naar een andere school wilde gaan, zei ze zonder vragen "ja is goed". Ze wist dat ik door een reden niet gelukkig was. Zo ging ik naar mijn 4e basisschool, waar ik in groep 5 terecht kwam.
Het voelde goed, kinderen en docenten waren aardig, maar ik wist dat het niveau waar ik zat wel iets hoger lag. Misschien kwam het door dat ik telkens van school ben veranderd en dat ik daardoor toch iets heb van gemist. Op school ging het goed maar met mezelf niet.

Door dat 1 jaartje op die ene gare school ben ik gewoon veranderd naar een onzekere negatieve persoon. Ik had nog vaak ruzie thuis met mijn zussen. Het gebeurde vaak wanneer mijn moeder niet thuis was. Ik werd steeds negatiever. Wanneer ik verdrietig was sloot ik me op in mijn kamer en begon mezelf pijn te doen. Door bijvoorbeeld met een stok of borstel mezelf te slaan. Ik was toen 7.

Ik werd niet meer gepest iedereen was aardig om me heen. Maar ik voelde me steeds erger. Er kwamen meer haat en vragen naar boven. Waarom heeft vader mij verlaten? ben ik zo hopeloos kind? waarom ben ik niet opgegroeid in een gelukkig gezin? Waarom moet ik het zelf aan horen dat mijn vader tegen iemand zei dat ik zijn kind niet ben?! van wie ben ik dan wel? Ik heb zijn bloed in mij! Waarom moet hij tegen iedereen zeggen dat mijn moeder vreemd ging terwijl hij dat zelf was?

Vanaf mijn 13e had ik vaak geen controle over mezelf. Ik kon uit het niets ineens heel depressief zijn of ineens heel boos zijn. Wanneer ik een woede aanval had slag ik met mijn knokkels hard tegen de muur. Ik weet niet hoe ik me moet beschrijven bij zo'n aanval. Ik voelde me tegelijkertijd boos, verdrietig, bang, onzeker, hopeloos. Ik ben hiervoor niet naar de dokter geweest. Omdat ik niemand vertrouw om mijn verhaal te vertellen.

Ik ben al eerder bedrogen door mijn zus. Ik had haar mijn problemen verteld waarna ze achteraf door ging vertellen. Mijn vertrouwen houdt dan gelijk op. Ik heb moeite om mijn problemen te vertellen. De laatste 5 jaar gaat het iets beter met mij. Ik heb het zelf onder controle, en probeer positiever te denken, maar dat lukt niet altijd. Ik probeer mezelf niet meer pijn te doen, want ik heb nog een moeder die ik moet verzorgen.

Mijn zussen doen niks, ze laten het allemaal aan mij over. Tegenwoordig hoor je ook niks meer van ze. De 1 is inmiddels al getrouwd en heeft 2 kinderen. ineens doen ze heel raar tegen mijn moeder. Dat ze is verhuisd heeft ze niet verteld, en dat ze van de 2e kind is bevallen ook niet! mijn moeder en ik wisten niet eens dat ze zwanger was van de 2e! Of mijn moeder niet erg genoeg heeft meegemaakt. Zegt mijn zus tegen mensen dat haar moeder haar nog niet eens is komen opzoeken na een zware bevalling! Dit is gewoon belachelijk voor worden. Ze heeft niet eens verteld dat ze is bevallen! En als vriendinnen van mijn moeder het weten, betekend niet dat je eigen moeder het ook moet weten! Mensen gaan al vanuit dat je eigen moeder al weet dat je dochter zwanger of bevallen is! Nu lijkt het wel als of mijn moeder iets verkeerd heeft gedaan!?

Zus je bent nooit met je kind bij ons op visite geweest. Het was altijd oma naar jullie huis! Hoor soms van mensen dat je vlak bij ons huis bent om boodschappen te doen, en dan kom je niet eens even je moeder opzoeken? Doe maar alsof je het heel erg druk bent! Met moeders verjaardag bel je niet eens en met nieuwjaar bel je niet. Wat hebben wij verkeerd gedaan! Als er met moeder aan de hand is zul je het niet eens weten!

Ik heb nu een lieve vriend waar ik me gelukkig voel. maar nog steeds voel ik me depressief. ik wil het niet aan hem laten merken omdat ik bang ben dat hij mij gaat verlaten. Ik ben bang dat hij gek wordt van mijn problemen. Daarom stop ik alles in mezelf. Ik heb 3 jaar gewerkt en ben nu werkloos. Ik voelde me niet goed. Ik voelde me als een slaaf behandeld. Was mentaal gewoon zwak aan het worden. Het was een diepte punt dat ik ontslag moest nemen. Ik kon het niet meer aan. Ik ben nog liever werkloos dan dat ik daar werk.
Lang werkloos zijn is ook weer niks, want langzaam voel ik me weer steeds depressiever. Alles wat ik vroeger niet miste, mist ik nu wel. Een gelukkig gezin.

Zo lang gehoopt om met 3 zussen en moeder samen te kunnen zijn, maar nu is alles uit elkaar. Net als pa en ma.
Ik hoop nu niks meer dan een betere toekomst.