hallo,
ik ga mijn verhaal vertellen aan jullie..
sinds ik 6 jaar was ging ik altijd alleen naar school, na schooltijd stond er altijd een man te wachten bij de poort, ik was bang van die man maar liep er tog voorbij, de man bleef me achtervolgen tot aan een steegje, in het steegje trok hij me mee, hij blindoekte me en begon me te betaste, daarna liet hij me gaan, zo ging het door tot aan mijn 12de jaar.. op mijn 12 kwam ik er achter dat ik zwanger was.. het moest wel van hem zijn.. ik heb een abortus gedaan. op mijn 13de ging ik na de hoge school en had ik op nieuw vrienden van die enge man had ik niets meer vernomen.. ik was en bleef natuurlijk wel doodsbang.. ik ging met de bus na school om de enge man te vermijden.. op mijn 14 jarige leeftijd wouden mijn ouders gaan verhuizen.. dat vond ik natuurlijk niet leuk.. ik raakte me vrienden kwijt die me nemen zoals ik ben.. ik moest nieuwe vrienden maken en daar was ik bang voor.. uiteindelijk op mijn nieuwe school werd ik naar mijn klas gebracht, ik loop de klas binnen en werd helenmaal uitgelaggen.. 1 meisje die dat niet deed.. ik ging naast haar zitten en was heel verlegen en doodsbang.. ookwel bang omdat het thuis niet goed gaat.. me ouders schreeuwen tegen me , slaan me.. ik mag niets.. maar goed weer verder over school.. in de pauzes keek iedereen naar me wezen me na en lachte me uit.. ik ging altijd in een hoekje helenmaal alleen staan.. ik werd niet geacepteerd omdat ik''anders'' zou zijn.. met dat ene meisje kon ik goed opschieten ze stelde me voor aan andere kinderen die ook wel normaal deden.. waaronder ook een paar jongens.. ik kon het goed met ze vinden.. tot dat ik met een van die jongens verkering kreeg.. dat ene meisje werd boos op me en kregen ruzie.. het meisje zette iedereen tege me op waar ik goed mee over weg kon, na school werd ik in elkaar geslagen .. en achtervolgde ze me. ik durfde niet meer naar school .. maar zij niets tegen me ouders. met die jongen waar ik mee kreeg ging het ook niet zo goed.. hij verkrachte me.. 2de nachtmerry was weer begonnen.. 2de keer in mijn leven.. ik dacht dat het niet erger kon worden.. ik voelde me alleen en in de steek gelaten door iedereen.. elke avond begon ik te huilen.. en elke keer als me ouders dat zagen sloegen ze me.. ik begin me zelf te haten steeds meer en meer.. ik begon me zelf te snijden om me pijn te minderen..ik ben nu 15 jaar en alles is nogsteeds niet voorbij.. die jongen is er wel mee gestopt maar alle herrineringen aan alles blijven me bij.. ik zal liever alles vergeten maar dat gaat niet .. ik sta alleen op de wereld.. zonder het idee dat iemand van me houd of om me geeft.. ik wil dood maar het heeft geen zin.. dan krijgt iedereen wat ze willen .. ik zal verder moeten leven met de dingen die ik heb meegemaakt.. zelfvertrouwen heb ik niet meer.. maar het is niet anders..
dankjewel dat jullie de tijd namen om na mijn verhaal te luisteren..
groetjes, het meisje dat niet meer weet wat ze moet doen. :(
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.