Levensverhalen (pagina 482)

Ik heb altijd problemen gehad in de liefde, ik ben nooit moeders mooiste geweest en ik ben altijd eenzaam en alleen geweest. Al mijn vrienden hadden een liefje en ik liep er alleen bij terwijl ik de anderen hun geluk maar moest aanzien. Ik werd er gek van maar ik schoof mijn eigen gevoelens aan de kant voor hun. Toen gebeurde het, er kwam een meisje naar mij toe, ik was tot over mijn oren verliefd op haar, het klikte ook heel goed tot ik erachter kwam dat ze een weddenschap had aangegaan om het meest hopeloze geval van de avond te verleiden. De eerste keer dat ik in de afgrond viel en er bijna niet uitkwam. Maar plots was er iemand die mij uit de put hielp 'ze zag mij wel zitten' ik was wantrouwig maar uiteindelijk viel ik ook voor haar het was te laat, ze had al iemand anders leren kennen, ik kon er mij niet bij neerleggen met het uiteindelijke resultaat dat ik haar helemaal kwijt zo raken. De tweede afgrond deze nog dieper als de eerste, duisterder voller van demonen die mijn hoofd zot aan het praten waren. Bijna had ik er een einde aan gemaakt maar nee ik kon het niet en stiekem wou ik het toen nog niet, ik was nog te jong en wie weet wat de toekomst zou brengen. Ik ging weer weg, met kameraden mee (de meeste waren al terug single dus plezier was er). Op een keer kwam ik in contact met een ander meisje, zo verliefd was ik nog nooit geweest en ik zou haar ook nooit vergeten, hoewel ik nu niets meer voor haar voel zal ik haar nooit vergeten. Ik was gelukkig ik was blij de wereld had weer zin voor mij, na regen komt zonneschijn maar wist ik toen niet dat na die zonneschijn ook terug regen zou komen en ergere regen als daarvoor? Op een dag vroeg ze me uit over mijn beste kameraad, maar zo naïef als ik was beantwoorde ik ook nog alles, gewoon denkend dat ze interesse toonde in mijn vriendenkring, ik was verblind door liefde. Tot mijn ogen opengingen en ik er achter kwam dat ze mij gewoon gebruikte om dichter bij mijn kameraad te komen, ik ben gewoon gebruikt als opstapje naar een ander. De derde afgrond in mijn leven, alle plezier weg, niets meer te vinden, lachen klonk voor mij als een hels geluid, huilen was het enige dat er was. Zo duister, zo pijnlijk, ik moest en zou er niet langer mee omgaan. Ik had op dit moment voor de eerste keer de effectieve intentie om er een einde aan te maken hoewel het elke keer in mijn hoofd rondspookte had ik het nooit kunnen doen maar dit keer was anders. Ik ging er gewoon voor, vaarwel iedereen, vaarwel gemene wereld, de afscheidsbrief op mijn kussen, mijn fiets op en het einde tegemoet. Ik ondernam de poging maar ik had het lef niet dacht ik, ik nam een sprong in het water, maar net voor het einde was die paniek en de twijfel er. Waarom zou ik het doen? Wat voor nut heeft het? mijn ouders pijn doen, mijn vrienden pijn doen? Iedereen achterlaten voor iemand die zelfs nooit van mij gehouden heeft, die ik nooit mocht vastnemen? Neee, dit gaat niet door. Had ik het 1 minuut langer volgehouden was ik er niet meer, alles begon inmiddels al te draaien, maar ik wou het niet meer, ik wou niemand achterlaten, zeker niet voor iemand die mij gebruikte. Hierop volgde de moeilijkste dagen van mijn leven tot dan toe, wetende dat ik er bijna niet meer was maar niemand om erover te praten. Ik zou dit nooit meer doen dacht ik. Het ging goed, de derde afgrond inmiddels achter mij. Maar toch bleven de vlinders voor haar nog altijd in mij fladderen, ze had mij pijn gedaan, ze had mij gebruikt en kapot gemaakt maar liefde is een mooi ding maar kan ook een gruwelijk monster zijn op dat gebied, zelfs na dit alles hield ik nog van haar. Tot we met school een reis zouden maken naar het verre Estland, we werden in groepjes verdeeld, ik kende er 2 van, 2 klasgenoten van mij. Maar wie was dat meisje met haar bril toch? Van het eerste moment dat ik haar zag was ik verkocht. Ik durfde niks tegen haar te zeggen. Tot we in Estland kwamen, ik ben beginnen praten tegen haar, en voelde ik daar nu een klik? Voelde ik iets terugkomen? Zag ik alweer signalen die er niet waren of was dit echt? We kwamen terug thuis na de reis en ik dacht alleen maar aan haar, ik smste haar en ik kreeg een berichtje terug, de vlindertjes die ik voor een ander had gevoeld waren gaan vliegen maar werden weldra vervangen door een zwerm zoals ik nog nooit gevoeld had. Ik was voor de eerste keer in mijn leven echt verliefd, en voor de eerste keer in mijn leven werd deze liefde beantwoord. We waren 2 dagen officieel samen en plots krijg ik een sms van het andere meisje, degene die mij altijd voor de gek heeft gehouden stuurde of ik het niet wou proberen met haar. Ik heb haar 'vriendelijk' gezegd dat dit niet doorging. Ondertussen kende ik het grootste geluk in mijn leven, ik had voor de eerste keer in mijn leven een liefje, die mij ook nog echt graag zag ook. Maar mooie liedjes duren niet land want hierin komt het karakter van de schrijver weer naar boven. De problemen begonnen zich op te stapelen, het ging minder goed tussen ons, ik kreeg problemen thuis, ruzie hier, ruzie daar. Ik begon mijn problemen op haar uit te werken, ik heb mijn problemen boven haar gesteld, ik heb de liefde van mijn leven weggejaagd. Hoe kon ik dat doen? Die vraag spookt mij nu al bijna een maand door mijn hoofd, waarom heb ik het gedaan? Maar de belangrijkste vraag, hoe moet ik nu verder? Wil ik nog verder? Ik zit ondertussen in de vierde afgrond en deze afgrond lijkt zo onoverwinnelijk en zo donker dat voor mij niets nog zeker is. Het enige wat voor mij zeker is is dat ik altijd van haar zal blijven houden. Ik zal haar nooit vergeten. Wat de toekomst zal brengen weet ik niet, is er een toekomst? Ik weet het niet. Het enige wat ik wel weet is dat ik dit niet lang meer trek op deze manier. Iedereen geeft maar tips of spuwt zijn mening ongevraagd naar mij terwijl ik maar dieper en dieper in deze put beland. Hoe moet ik hier nu uitgeraken. Ik herval weer in oude gewoontes, mijn handen bloeden. Wat moet ik doen om hier uit te raken. Ik weet als het op deze manier doorgaat of als ik nog een tegenslag ga kennen dat het einde sneller bij mij zal zijn als verwacht.

Marlies is een meid die van de basisschool al denktik moet mensen helpen. Ze merkt door weinig familie te hebben al snel dat er meer dood voorkomt bij dierbaren dan mooie feesten bruiloften en partijen.
Op de mavo is ze defensief, maar heeft ook veel vriendinnen.
Ze werd door haar vader gestimuleerd in de industrie te werken waardoor geld verdienen het belangrijkste was studie niet ze heeft meer over voor een ander ten koste van haarzelf blijft defensief en draaid soms door ze woont alleen in nu 27 en is het zat om van het kastje naar de muur te worden gestuurd.
Ze wil verder maar hoe??

hallo,
ik ga mijn verhaal vertellen aan jullie..
sinds ik 6 jaar was ging ik altijd alleen naar school, na schooltijd stond er altijd een man te wachten bij de poort, ik was bang van die man maar liep er tog voorbij, de man bleef me achtervolgen tot aan een steegje, in het steegje trok hij me mee, hij blindoekte me en begon me te betaste, daarna liet hij me gaan, zo ging het door tot aan mijn 12de jaar.. op mijn 12 kwam ik er achter dat ik zwanger was.. het moest wel van hem zijn.. ik heb een abortus gedaan. op mijn 13de ging ik na de hoge school en had ik op nieuw vrienden van die enge man had ik niets meer vernomen.. ik was en bleef natuurlijk wel doodsbang.. ik ging met de bus na school om de enge man te vermijden.. op mijn 14 jarige leeftijd wouden mijn ouders gaan verhuizen.. dat vond ik natuurlijk niet leuk.. ik raakte me vrienden kwijt die me nemen zoals ik ben.. ik moest nieuwe vrienden maken en daar was ik bang voor.. uiteindelijk op mijn nieuwe school werd ik naar mijn klas gebracht, ik loop de klas binnen en werd helenmaal uitgelaggen.. 1 meisje die dat niet deed.. ik ging naast haar zitten en was heel verlegen en doodsbang.. ookwel bang omdat het thuis niet goed gaat.. me ouders schreeuwen tegen me , slaan me.. ik mag niets.. maar goed weer verder over school.. in de pauzes keek iedereen naar me wezen me na en lachte me uit.. ik ging altijd in een hoekje helenmaal alleen staan.. ik werd niet geacepteerd omdat ik''anders'' zou zijn.. met dat ene meisje kon ik goed opschieten ze stelde me voor aan andere kinderen die ook wel normaal deden.. waaronder ook een paar jongens.. ik kon het goed met ze vinden.. tot dat ik met een van die jongens verkering kreeg.. dat ene meisje werd boos op me en kregen ruzie.. het meisje zette iedereen tege me op waar ik goed mee over weg kon, na school werd ik in elkaar geslagen .. en achtervolgde ze me. ik durfde niet meer naar school .. maar zij niets tegen me ouders. met die jongen waar ik mee kreeg ging het ook niet zo goed.. hij verkrachte me.. 2de nachtmerry was weer begonnen.. 2de keer in mijn leven.. ik dacht dat het niet erger kon worden.. ik voelde me alleen en in de steek gelaten door iedereen.. elke avond begon ik te huilen.. en elke keer als me ouders dat zagen sloegen ze me.. ik begin me zelf te haten steeds meer en meer.. ik begon me zelf te snijden om me pijn te minderen..ik ben nu 15 jaar en alles is nogsteeds niet voorbij.. die jongen is er wel mee gestopt maar alle herrineringen aan alles blijven me bij.. ik zal liever alles vergeten maar dat gaat niet .. ik sta alleen op de wereld.. zonder het idee dat iemand van me houd of om me geeft.. ik wil dood maar het heeft geen zin.. dan krijgt iedereen wat ze willen .. ik zal verder moeten leven met de dingen die ik heb meegemaakt.. zelfvertrouwen heb ik niet meer.. maar het is niet anders..
dankjewel dat jullie de tijd namen om na mijn verhaal te luisteren..
groetjes, het meisje dat niet meer weet wat ze moet doen. :(

De zoveelste keer dat ik helemaal in zak en as zit.
De vakantie leek alles weg te wuiven, maar nu komt de ellende als een boomerang terug.
Hoe kan ik ooit een scriptie afschrijven onder deze omstandigheden?
Ze willen me wegwerken, voorgoed vernietigen.
En het zal hen lukken.
Ik capituleer.
Loyaal ben ik geweest, altijd aan hem, die is overleden.
Maar de klootzakken die me hebben betrokken bij hun persoonlijke conflicten zullen ooit zelf hiervoor boeten. Onder professoren van W.F. Hermans is er niets bij.

Okee, een paar jaar geleden heb ik heel veel drugs gebruikt waardoor ik in de shit kwam..
Ik kreeg zelfmoordpogingen, en werd depresief.
Met veel therapie enzo heb ik alles van me af kunnen zetten.
Totdat er dus 2 dagen geleden iets ergs gebeurde.
Mijn zus had een man van 24 doodgereden terwijl ze drugs en alchohol ophad, en is daarna vervolgens zelf doorgereden..
Nu heeft ze zichzelf aangegeven, ze werd verhoord en mocht nog even naar huis.
Toen heeft ze zelfmoord gepleegd, voor een vrachtwagen gesprongen..

Ik hou van mijn vriendin. Ze is opgepakt door vreemdelingen politie. Ze is beschuldigt door vier woorden - Ik ga niet terug, Daarom vast ze in een cel in gevangenis. Ze is verdrietig en droefenis. Ik ben hartzeer. Als ze haar moeder land gebragt worden ze zult verkrachten daarna vermoorden. Ik wil niet dat zo laten gebeuren Ik haat D.T. en V. en IND. Ik haat mensen die arm mensen onderdrukkers en ik wil niet zonder haar leven. Als ze spoedig mogelijk vrijlaaten dan gebeurt niet

Hallo,
Ik heb het gevoel dat ik niets goed kan doen... ik hoor mensen achter mijn rug om praten over mij, dat ik een luie puber ben en niks doe... maar ik wil wel helpen, ik wil best dingen doen maar mensen begrijpen mij niet.. misschien ben ik raar en denk ik anders dan de normale mens...
weetje... dit heeft toch geen zin...
ik denk dat ik morgen (als ik weer naar school ga)
gewoon naar de 3e verdieping loop en er vanaf spring.

ik heb een vrouw leren kennen en vindt haar heel erg leuk maar zij heeft net een relatie achter de rug gisteren heeft zij bij mij voor de deur heel open met mij zitten praten en wat gedronken dat was heel erg prettig i k denk dat ik weer open sta voor een relatie of vriendschap met een vrouw ik wordt iedere dag sterker en zelfverzekerder dat stoppen met medicatie en veel hardlopen doet me goed ik hoop dat dit doorzet dan wordt ik eindelijk gelukkig groetjes alexander

Hoi,

Wil even vertellen hoe ik me nu voel en misschien door het lezen van een reactie ik terug beter het licht aan het einde van de tunnel kan zien of herbeleven.

De ellende is begonnen toen ik 6j was nl met de dood van mijn opa. We waren 2 handen op 1 buik en deze persoon die begreep me zonder woorden. Toen het slecht ging met hem mocht ik niet van mijn ouders naar het ziekenhuis om hem nog even dag te zeggen voor hij het leven liet.Heb het nochtans gevraagd maar ze vonden mij te jong en verder werd er nooit over gesproken.Dit verdriet draag ik nog steeds bij me en de jaren daarna is het net alsof ik mij heb laten leiden door andere omdat toen mij al weinig nog kon schelen en door mijn uiterlijk was dit niet gemakkelijk( sproeyen, rood haar en beetje zwaarder dan de rest). In de familie kreeg ik wel bepaalde reakties van hoe een tof manneke ik was maar ik neemde het niet serieus omdat ik er ook nooit een goed gevoel bij had (ben namelijk een kreeft, zachtaardig, nood aan aandacht, een knuffel, hulpzaam enz.) . De puber jaren die telde ik gewoon af, praten met mijn ouders ging ook al niet geweldig omdat ze het probleem bij mij niet zagen dat ik al in een put aan het zakken was, mijn broer was hun held.
Da lagere school afgedaan wou ik een volledige andere richting uit om verder te gaan studeren en hup daar begon het alweer, moest richting mijn broer gaan studeren maar de studie die ik wou doen was een andere richting uit en het zou te duur zijn. 'Wie krijgt hier zijn kans'!!!!!! alweer een domper en met het hoofd omlaag, tegen mijn zin toch geprobeerd om een graduaat diploma te behalen, ma hoe kun je goed zijn in iets wat je niet graag doet.
2j weggegooid en dan maar een job proberen te vinden. Dit ging in het begin super, de eerste job die ik deed wilden ze me hebben om door de jaren heen te groeien naar een superjob maar weer helaas pinda kaas, het werd voor mijn neus weggesnoept door een ander en die deed het belange niet zo goed als mij. alweer een teleurstelling zonder een gevolg van een gesprek of enige troost. Bij mijn 2de en 3de job net hetzelfde, te jong voor promotie of door mensen bij de vakbond in het bedrijf tegengehouden. Dan begin je echt aan jezelf te twijfelen en alle ellende van vroeger komt terug naar boven, je zelfvertrouwen zakt tot aan je tenen. Buiten deze teleurstellingen heb ik ook enkele relaties gehad en daar ging het net zo, de 1ste heeft me zodanig bedrogen dat ze heel veel van mijn persoonlijkheid heeft afgesnoept, me zwart gemaakt enz. is gewoon met de noorderzon vertrokken zonder enig verhaal. Dan kun je sterk zijn of niet maar dat doet het een en ander met je en van toen is het stilletjes bergaf gegaan, ook al wou ik dit niet.

Nu terug alleen, geen toekomst kunnen opbouwen en vrienden die zijn ook al ver zoek, broer woond in het buitenland dus daar kun je ook al direkt niet naar toe en het verwaterd ook fel.

Zit gewoon vast , niemand ziet het dat het niet gaat met me en zelf weet ik me geen raad meer om me sterk te houden en heb meer zin om naar zefdoding te grijpen.

Help
FS

mijn liefde van mijn leven is dood zelfmoord voor een trijn en nu is er maar 1 dinge wat ik wil en dat is bij haar zijn ik weet niet wat ik zonder haar moet en het is ook nog mijn schult dat zijn dood is elke keer dat ik het wil doen lukt het niet ik heb al iedereen waar ik om geef afgestoten dat ik daar niet meer over na kan denken als ik voor de trijn sta maar ik vin het gewoon egt heel moelek en ik weet niet egt wat ik nu moed doet want als je mensen die ook dood willen gaan kijken naar de toekomst als ze tog door willen er is geen toekomst meer voor ons alles is kopot en gaat dood dus wat doen wij heer nog en warom niet een overdozes drugs 2 gr keta is genog en niet zo duur als je vood pillen gaat is dat wel weer duur maar ik ben weg en ik heb het ff van me af kunen schrijven en ik hoop dat iemand anders ernog wat aan heb groetjes djennes