ik ben een meisje van 20 jaar en geadopteerd uit een zuiders land ik ben samen met mijn oudere broer naar belgie gekomen toen ik twee jaar was. We zijn in een gezin terecht gekomen waar al 3 eigen kinderen waren. Mijn adoptieouders zijn in feite niet geschikt om kinderen op te voeden. toen mijn broer 5 jaar was hebben ze hem duidelijk gemaakt dat hij eigenlijk niet gewenst was maar dat ze hem er maar bij hebben genomen omdat mijn biologische moeder expleciet had gevraagd dat mijn broer en ik niet gescheiden zouden worden omdat ik nog maar bijna 2 jaar was. Mijn biologische broer is uit die ongewenstheid snel beginnen puberen en daarbij begon hij zijn frustraties op ons uit te werken maar vooral op mij. ik was op dat moment 8 jaar. Hij sloeg mij maandelijks in elkaar. Het ene moment als hij kwaad was zei hij dat hij me hate en het andere moment als hij weer kalm was zei hij dat hij van me hield. Ik kon dat als kind niet plaatsen en nu nog steeds niet. op die leeftijd heb ik mijn eerste poging gedaan. ik heb toen alle medicatie die ik kon vinden gepakt maar mijn adoptiefzus had dit opgemerkt. Mijn broer is dan op zijn 13de door mij zogenaamde "goede" adoptieouders het huis uitgezet geweest en geplaatst in een instelling waar dat ze tegen mijn broer zeiden dat met mijn adoptievader niet te praten viel en dat het niet aan hem lag maar aan mijn vader maar dat zij niets konden doen zolang hij geen 18 was. hij heeft dan 5 jaar in die instelling verbleven. niemand luisterden als hij zijn verhaal wou doen. Wanneer ik 13 was heeft een vreemde mij op straat op een afgelegen plek verkracht. ik heb dit tegen mijn vader willen zeggen maar toen ik het wou aanbrengen lachtte hij me gewoon uit en geloofde me niet nadien heb ik er nooit meer een woord over gezegd. Toen ik 15 was begonnen de echte problemen met mij. Ik had dagelijks ruzie met mijn adoptieouders en kwam niet meer mijn kamer uit. Ik at niet meer en daardoor heb ik anorexia gekregen. omdat ik niet meer wist hoedat ik met alles om moest gaan begon ik te automitileren. ik sneed me dagelijks meerdere malen in mijn onderarm, buik, lies, enz. Ik ontwikkelde zo een depressie, ik sliep enkel en huilde voortdurend. toen heeft mijn vader de dokter gebeld en de politie. Ze gingen me gedwongen laten opnemen in de psychiatrie. ik zou daar maar een weekje moeten verblijven zei de politie wat uiteindelijk niet waar was. ik ben daar 8maanden lang moeten verblijven. Ik heb daar mijn tweede poging gedaan. ze waren daar heel streng uiteindelijk hebben ze me 4dagen in de isolatiecel gestoken volledig vastgebonden en geketend aan een bed als straf. ik stond onder voortdurende camerabewaking. Mijn adoptievader is een hypocriet en sloot mij daar op. Zonder dat iemand van mijn vrienden of familie dit wist. Toen ze erachter waren gekomen dat ik in de psychiatrie zat wouden ze me komen bezoeken maar dat mocht zelfs niet. ik mocht niemand zien want ik zou wel eens zelfmoord kunnen plegen of weglopen. ik was volledig van de buitenwereld afgesloten. Het werd alleen maar erger, de dokters stopten mij volledig vol met allerlei soorten medicaties om te kalmeren. Ik kon niet meer normaal functioneren. Een half jaar ben ik thuis geweest. Dan heeft mijn adoptievader mij terug laten opnemen maar nu in Kortenberg. Daar heb ik uiteindelijk 1jaar en twee maanden moeten verblijven. Ik zag het nut er niet van in. Ik kon gewoon niet leven met het feit wat die vreemde man me heeft aangedaan en ook met de manier waarop mijn vader mij behandelde. Totaal geen begrip en altijd alles doen om me tegen te werken. Ik was een onhandelbaar kind volgens hem maar ik heb nooit iets gedaan dat niet door de beugel kon. Hij heeft me ook verscheidene keren geslagen zonder directe reden. Ik heb een grote afkeer van mijn adoptievader. Hij heeft wel in 2000 (lange tijd geleden voordat alle problemen begonnen )mijn biologische ouders gezocht omdat mijn broer dat wou en dat is hem ook gelukt. Ik ben in 2004 en 2005 naar mijn land gereisd en heb daar mijn echte ouders ontmoet. Dit alles maakt het mij nu zo moeilijk ik mis mijn echte moeder zo hard! Ik heb haar echt nodig en zou een echte moeder dochterband willen maar het probleem is dat ik haar niet versta want ik spreek de taal niet meer. En mijn moeder spreekt enkel de taal van ginds. Mijn echte vader wou van mij af zijn en zei tegen mijn moeder dat ze mij maar moest vermoorden en in stujkes snijden en opeten en dat ze dan geen last meer van me zou hebben! dus ik heb het ook niet zo op mijn bio vader. het ergste vanal is dat mijn adoptiefvader nu tegen mijn moeder slechte dingen verteld over mij en mijn broer. En nu heeft hij mijn moeder tegen me opgezet. ik voel me soms zo eenzaam en alleen. En dan zie ik het allemaal niet meer zitten. Ik denk zo vaak van stel dat ik er niet meer zou zijn zou dat dan zo erg zijn. Ik heb ook wel mensen die me wel steunen maar ik ben zo onzeker en heb totaal geen zelfvertrouwen. Ik vraag me af zou ik gelukkiger zijn moest ik in mijn land gebleven zijn en niet geadopteerd zijn. Mijn broer is ook niet gelukkig en dat doet me zo een pijn. Waarom adopteren mensen kinderen als je er toch niet voor WIL zorgen? Dit is voor mij echt geen leven ik heb echt het gevoel dat ik moet overleven maar hoe dat het nu is vind ik het echt niet waard. ik moet iets of iemand hebben waarvoor ik moet zorgen. ik studeer verpleegkunde en zorgen voor mensen maakt mij gelukkiger.
bedankt!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.