ik weet niet precies hoe ik dit moet zeggen vind het nogal moeilijk, maar ik moet het aan iemand kwijt, goed hier mijn leven, toen ik 2 jaar was ben ik uit huis geplaats ik kwam toen in een crisisopvang terecht waar ik blijkbaar alleen maar vloekte en schold stond in een rapport, na een half jaar kwam ik in een kindertehuis terecht waar ik mijn familie een uurtje per week mocht zien, ik dacht dat ik door een hel ging en toen was ik pas 4 jaar op mijn 7 kwam ik in het eerste pleeggezin terecht en toen mocht ik elke weekend uit logeren, ik ging het ene weekend naar mijn moeder en het andere weekend naar mijn vader naar een half jaartje werd dit elke weekend een nachtje moedere en een nachtje vader, tijdends die weekenden bij mijn vader werd ik secuee door hem misbruikt, ik dufte dit tegen niemand te zeggen dit duurde 2,5 jaar lang van mijn 7 tot mijn 9 was bijna tien toen een van mijn zussen het tegen mijn moeder zei, bleek dat hij hen ook verkrachtte, zij is gelijk naar de politie gegaan en die hebben mijn vader opgepakt, ze vroeg aan mij of het ook was gebeurd bij mij nog steeds dufte ik het niet te zeggen maar uiteindelijk vond ik de moet, toen verhuisde in naar een ander pleeggezin, daar voelde in mij echt gelukkig alleen miste ik mijn moeder zo erg dat ik het niet besefte hoeveel geluk ik had dat ik in dat gezinterecht ben gekomen, ik had altijd ruzie met een van de kinderen daar, en waardeerde het nooit, uiteindelijk kwam ik op mijn 11 weer thuis wonen dat ging een jaar lang goed maar toen kwam mijn licht verstandelijk gehandicape zus thuiswonen en omdat zij alle zorg nodig had werd ik weer aan de kant gezet, ik woonde daar en zag alle hulp naar mijn zus gaan, ik voelde me met de dag eenzamer worden, een leegte die niet te vullen was, kreeg steds meer heimwee naar het laatste pleeggezin waar ik woonde mijn moeder begreep niet waarom ik zo anders was en dacht ook dat ze de opvoeding door kon zetten van toen ik twee was ze begreep me helemaal niet en toen kwam die vervelende pupertijd ook nog eens en dacht ze dat ze dat de schuld kon geven, en rond deze tijd had ik de verkrachting nog steeds niet kunnen verwerken ik stopte het maar ergens achter in een hoekje, uiteindelijk kon ik er meeomgaan toen ik 14 was en toen kreeg ik ook mijn eerste grote ruzie met mijn ma en toen vond ze dat ik maar naar de riagg moest want ja ik zou wel last van de verkrachting hebben daar moest ik beelden naar boven halen die ik al lang geleden had weggestopt, ik deed maar alsof de beelden mij iets deden en loog tegen die mensen zodat ik snelle van die onzin af zijn zodat ik die beelden weer weg kon stoppen, ik ben al een paar keer weg gelopen van huis, op een dag toen ik zestien was en mijn moeder was getrouwd met haar nieuwe vriend kwam er weer een knallende ruzie, hij had gezecht dat mijn andere zus wel de zes meter onder de grond zou slaanen dat ze zo goed als dood voor hem was, toen ik voor mijn zus opkwam wilde hij mijn hoofd inslaan met een houten kruk omdat ik haar wilde verdedigen met en ijzeren speelgoed mesje had ik gezecht je komt niet aan mijn zus, mijn koeder keek maar wat toe en deed niets ik sloeg de mes in de deur omdat ik hem niet wou raken maar uiteindelijk zag ik geen andere weg meer om mij leven te redden pas toen hij is levensgevaar kwam sprong mijn moeder er tussen ik was het dus niet waard om te redden maar hij wel, toen ben ik weg gelopen naar een oom en had geld van mijn moeder gestolen om een treinkaartje te betalen als ik het leven niet waard was dan was zij het geld niet waard, uiteindelijk hebben we het uitgepraat en ben ik terug gekomen, vorig jaar had ik een heel lief hondje en ik dacht eindelijk ik heb weer iets om voor te leven ik hoef mezelf niet van kant te maken, maar toen kwam er weer iets tussen want dat lieve hondje hield zoveel van mij dat hij een keertje ontsnapte van een huis en bij mij in een auto wou springen toen kwam het onder de wiel terecht, het voelde alsof mijn hart er uitwerd gerukt het in stukjes werd gesneden en ze mij dwongen om er een vogeltjes dans om te doen, ik kan niet beschrijven hoeveel pijn dat deed, 5 maanden daarna werden mijn gevoelens vn zelfmoord steeds erger, en ik had hulp gezocht maar daardoor ben ik mij nog meer bewust geworden van mijn emoties die mij tot die waanzin drijven, toen kreeg ik ook nog eens te horen dat mijn favorite pleegbroer die ik al wat jaar niet had gesproken maar wel van plan was om snel een keertje te spreken om wat leuks te toen zelfmoord had gepleegd en zijn leven leek zo perfect hij had alles dacht ik tenminste het enige wat hem tot waanzin dreef waren stemmen in zijn hoofd, kwam ik later achter toen ik gedichten van hem las, en toen dacht ik als hij het kan dan moet ik het ook kunnen maar dat deed ik niet, toch had ik al wel en plan bedacht over hoe ik het zal gaan doen, maar mijn moeder vond de rattengif die bij mijn plan hoorden, soms vraag ik mij af of de mensen mij wel zullen missen als ik weg ben het enige wat mij tegen houd is de pijn die ik voel van de dood van mij pleegbroer maar is het het wel waard om te blijven leven om andere die pijn te besparen terwijl ik er zelf elke dag aan onderdoor ga, ik zou zo graag willen weten waar ik voor moet leven, want elke keer als ik denk en reden te hebben gevonden raak ik het toch wel weer kwijt.
ik ben gewoon de weg even kwijt en weer geen uitkomst meer, die pijn zit nog diep van binnen en ik weet echt niet meer wat ik moet doen het drijft mij gewoon tot waanzin
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.