Levensverhalen (pagina 426)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Wie ben ik !?

Pfff waar moet ik beginnen !? ...

Soms vraag ik me af waarom ik ? Ik voel ze zo anders van iedereen , en toch verwacht iedereen zo veel van me !! Maar niemand ziet wat er in mijn hoofd gaat..

Ik ken me zelf niet , ik ben meeste tijd verdrietig ik heb zin in niks en soms lijkt het goed te gaan en uit het niets verander ik van stemming.

Zelfmoordplegen?? probeerde ik sinds mijn 12 de all , ik kom uit een andere land en daar in mijn gezin had ik het best wel zwaar. Mijn vader was / is een alcolist en mijn moeder had het erig zwaar ermee .. ze zat in en uit de instelling want ze kon het niet aan en begon regelmatig een inzinkking te krijgen...

En ik met mijn leeftijd wist niet hoe ik ermee moest omgaan , en het ergste was niemand prate erover alsof het nooit is gebeurt.

Ik heb een probleem om vriendschap te behouden , waarom ?? weet ik niet .. ik denk !! ik ben gewoon bang dat iemand mij pijn gaat doen , dus ik stop een vriendschap gewoon uit het niets als ik merk dat die gene anders tegen over mij doet.. Ik kan het niet helpen het is net als een gevoel .. het gaat allemaal van zelf..

Ik ben nu 25 en ik voel me nog steeds die kleine meid met die problemen , tuurlijk zijn ze erger geworden !! ik snij me zelf niet meer mischien is het dat? Want inderdaad had ik een fijn gevoel toen ik dat vroeger deed .. het nam mijn pijn / verdriet / woede weg.. Ik heb nu ongveer 2 jaar niks meer met mijn lijf gedaan .. maar geloof me het gaat telkens door mijn hoofd. Elke keer dat ik een glas zie of een scherp mes, ik wik het gewoon pakken en meteen in mijn pols snijden... Om dat gevoel terug te krijgen.

Ik vraag me soms af waarom kan ik niet normaal zijn... ik loop in de stad zie mensen lachen ... en ik vraag me af waarom kan ik dat niet doen zonder daarna te huilen? Hoe kan ik verder met mijn leven gaan en alles achter me zetten ?

Ik ben zo erig beschadigt dat ik bang ben om alleen te zijn , dat ik lieg over mijn leven om mensen een ander gedachten te geven over de werkkelijk IK... om me zo goed te voelen...

M'n moeder wist van mijn poggingen tot zelf moord en me zelf besnijden maar ze naam nooit de tijd om mij te vragen wat gaat er door je hoofd... wat gebeurt er met je !? Ze deed alsof er niks aan de hand was.

Maar nu.. Nu voel en merk ik wat dat allemaal met me heeft gedaan.. Ik ben van school uitgeschreven want ik had geen motivatie ... ik heb bijna geen vrienden .. ik heb niemand die ik echt kan vertrouwen , ik probeer all 3 jaar mijn leven stabiel te maken en het gaat niet. Ruzie met mijn moeder en zussen , ik voel me alleen ik verander constant van stemming... ik Lieg veel om de waarheid te verbergen zodat niemand kan merken dat ik FUCKED UP ben..

Net alsof er midden op een tafel een grote gat is en je gooit er een mooie tafeldoek erom heen zodat niemand het gat ziet ... Maar elke keer zit je gespanne bij de tafel ... je wil niet dat ieman te dicht en confortabel gaat voelen en een verkeerde manier aan de tafel gaat zitten en dan opeens valt alles via het gat naar beneden .. Mijn grooste angst hoe kan ik dat tegen die persoon uitleggen ?? Ik ben net een BLACK HOLE ik zuig alles naar binnen maar ik krijg geen gevoel van geluk of verdriet..

Het enige wat ik nu heb dat mij een beetje met m'n benenen op de grond heeft .. is mijn vriend

Maar het ergste is .... hij weet niet eens mijn echte naam alles wat ik hem verteldt heb over mij en mijn Familie is een " FANTASIE " ... Maar hoe ik met hem ben is, de persoon die ik zal willen zijn ...



Datum:
14-02-2012
Naam:
Toetsi
Leeftijd:
25
Provincie:
Noord-holland

Liefde is zwaarder dan het lijkt

Het is niet makkelijk om mijn gevoelens hier te delen, laat staan met iemand anders.
Maar het moet me van het hart, want het leven heeft op het moment weinig zin.

Mijn vriend heeft het op een lelijke manier uitgemaakt, hij was de liefde van mijn leven. Hij wilt me constant in zijn leven houden en het bed blijven delen, maar ondertussen liegt hij over de belachelijkste dingen en zit hij achter mijn rug andere vrouwen te zoeken terwijl hij zegt dat hij me zo graag ziet en altijd mist. Vooral dat liegen vind ik zo erg.
We hebben zoveel mooie momenten samen gehad, zoveel uren samen gespendeert en hij heeft altijd over vanalle kleine dingen gelogen! Ik heb het zelf moeten uitmaken, hij wou het gewoon niet zeggen. Hij heeft me maanden lang aan het lijntje gehouden en botter en afstandelijker beginnen doen. Ik ben er op de 1 of andere manier achter gekomen dat alles wat hij ooit had gezegd onwaar was, of toch de meeste dingen.

Ondertussen begin ik alles te wantrouwen, de vrienden die ik had heb ik nu nimeer omdat die waarschijnlijk ook tegen mij liegen en het leven mooier maken dan het is.
Ik ga heel mijn leven moeten werken voor een loon waar ik amper iets ga kunnen mee doen buiten eten en ik zal het allemaal helemaal alleen moeten doen.

Hoe kan ik nu nog iemand vertrouwen, is eerlijk zijn en de waarheid vertellen hoe erg het ook is nu zo moeilijk en zwaar.
Mij lukt het goed genoeg!
Ik ben de leugens zo beu geraakt, maar het is moeilijk weg te blijven van hem. En elke keer als hij iets zegt en ik weet dat hij weer liegt is het een steek door mijn hart!
Zelfmoord klinkt op dagen zoals de deze nog niet zo slecht. Ik heb nog een lang leven te gaan en als het moet zoals het nu is, dan liever een kort en onbezorgd dan een lang, vol stress, leugens en eenzaam leven!
Datum:
13-02-2012
Naam:
Lola
Leeftijd:
20
Provincie:
Anders

Fade to Black

Ik heb geen zin meer in dit leven. Ik heb het niet slecht, maar ik heb gewoon geen zin meer. Ik heb geen doel, niks wat mij blij maakt. Niemand begrijpt mij, zelfs me ouders niet. Ik voel een leegte van binnen. Ik heb geen behoefte aan de dood, ik wens enkel rust maar zelfs dat is te veel gevraagt. Ik moet altijd maar me best doen op school etc. En wanneer ik dan slechte cijfers heb word mij gevraagd waarom ik mijn best niet doe. Dat is enkel omdat ik het nut van mijn leven niet inzie. Ik ben nog niet dood vanwege mijn ouders en al die anderen die ik daar dan pijn mee zou doen. Ik verwacht eerlijk gezegt geen hulp toch doe ik mijn verhaal in een poging toch wat begrip te krijgen. Bedankt voor uw kostbare tijd.
Datum:
13-02-2012
Naam:
Bo
Leeftijd:
13
Provincie:
Utrecht

ik wil niet meer

ik heb elke dag ruzie met me vader. elke dag noemt hij mij kutwijf en hij wenst mij in een tehuis en internaat,
en ik wil dit niet meer hij doet mij elke keer zoveel pijn.
ik snijd mezelf ook elke dag ik zit onder de littekens, en heb me zelf ook een keer geprobeert om mezelf op te hangen.
ik wil dit leven niet meer,
ik wil er het liefst gewoon niet meer zijn.
en mijn vader zijn zin geven
en ik loop ook nog steeds met die gedachtens.
Datum:
11-02-2012
Naam:
anonime
Leeftijd:
17
Provincie:
Friesland

een masker...

ik heb er geen zin meer in... altijd maar weer mooi weer spelen en weten dat je diep van binnen geheel kapot gaat. iedereen die "het begrijpt"... echt om moe van te worden. was er maar iemand die het begreep. ik begrijp het zelf niet eens. wat is de waarde van het leven? waar hecht ik waarde aan? het is momenteel een groot zwart gat... ik heb er geen zin meer in
Datum:
11-02-2012
Naam:
Rinaldo
Leeftijd:
27
Provincie:
Overijssel

Rot leven, Chronische Pijn en Extreme vermoeiheid

Hallo,

Al sinds de lagere school wordt ik gepest (ook in extremen), dit ging verder op de scholen daarna, studies daarna en werk. Het waren meestal grapjes over hoe dik ik was of waar ik op leek.

In 1997 is mijn vader na 13 maanden ziekbed overleden. Hij was en is de enige echte vriend die ik ooit heb gehad.

In 2000 is mijn moeder plotseling overleden.
Na haar dood ben ik in aanraking gekomen met justitie door verkeerde / domme dingen. Hierdoor had ik wat werk betreft mijn eigen ramen ingegooid. Veel solliciteren maar bijna niemand wilde me hebben.

In 2006 kreeg ik van de huisarts te horen dat ik Diabetes heb, op zich goed te behandelen maar het was ook het begin van meer ellende.
Eerst alleen tabletten en later ook insuline spuiten om alles onder controle te krijgen, NOT.

In augustus 2010m kreeg ik last van hevige pijn in heel mijn lichaam, mijn huisarts kon het niet verklaren en heb toen medicijnen gehad tegen reuma, jicht en weet ik al wat nog meer, maar niets hielp. Een reumatoloog in het ziekenhuis vertelde me dat ik last had van Chronische Pijn (poli-neuropathie) en dat er weinig aan te doen was. Kreeg pijnstillers mee (Oxycordon) en daar moest ik het maar mee doen.

In augustus 2011 kreeg ik last van extreme vermoeidheid, wat de oorzaak is weet niemand. Artsen in het ziekenhuis kunnen het ook niet verklaren. Bloedonderzoeken laten doen, niets te vinden.

Nu na al deze ellende en loze beloftes van thuiszorg-organisaties heb ik het helemaal gehad met deze wereld en K**maatschappij waar we in leven.

Mijn huisarts wil me niet helpen bij mijn suïcide en heeft me al een keer doorgestuurd naar en psychiater, die mij ook niet wilde helpen.
Dus aan mijn huisarts vragen doe ik niet meer.

Altrecht waar ik nu voor hulpvraag rondloop, laat het allemaal maar op zijn beloop. De ene afdeling kan me niet helpen en stuurt me naar een andere afdeling die het na laat om me maar te zien of te spreken. Geld vangen willen ze wel maar er iets voor doen, ho maar.

Binnenkort is het vaarwel, over en sluiten maar.
Datum:
11-02-2012
Naam:
Michel
Leeftijd:
38
Provincie:
Utrecht

Ellendig

Hallo,

Al bijna een jaar zit ik met mezelf in de knoop. Ik loog veel, raakte vriendinnen kwijt kwetste vriendinnen door verhalen over hun te verzinnen. en dit allemaal door aandacht te krijgen van andere mensen.
Ik wil niets liever dan mijn leven verbeteren maar op dit moment heb ik me nog nooit zo ellendig gevoeld ik voel een leegte in mij met veel verdriet en kwaad. vooral kwaad op mezelf want waarom ben ik zo...? Waarom lieg ik steeds en waarom verzin ik steeds pijnklachten want ook dit is een probleem wat steeds erger begint te worden want als ik ook maar iets van een pijntje of iets dergelijks voelt blaas ik het heel erg op en maak het dus erger dan dat het is, Nu werk ik in een kapsalon en ben hier vaak aanwezig maar wel met regelmatige pijnklachten mijn stagebegeleidster is het zat en weet niet wat ze nu met mij verder moet op stage want er is altijd wel iets met mij, van een gebroken teen tot aan trillingen. Gister was ik aan het werk en tijdens het knippen kreeg ik trillingen en voelde me niet goed mijn stagebegeleidster stuurde mij naar huis en savond had ik haar aan de telefoon ze wou niet hebben dat ik de komende dagen kwam werken en dat ik voor mezelf alles maar eerst even op een rijtje moet zetten. Dit is nu het grootste probleem want ik weet niet meer wat ik moet doen want al die ellende wil ik niet meer ik wil een perfect leven, maar dit bestaat niet. Maar het leven zoals ik nu leef wil ik ook niet meer, Ik heb dus ook al verschillende keren aan ZELFMOORD gedacht en plannen gehad om het uit te voeren. Maar ik wil niet zo laag zinken dus wil heel graag hulp want ik wil sterker zijn dan dit gevoel deze ellende, leegte ik hoop dat ze mij op stage nog een kans geven en wil hier dan 100% voor gaan en ik wil mijn ouders ook niet meer kwetsen ik wil dat ze trots op mij kunnen zijn en niet zo achterdochtig zijn als dat ze nu zijn want bij elk verhaal wat ik vertel zie ik de twijfel in hun ogen. Ik wil dit leven niet meer en ga er alles voor geven om beter te worden en postitiever in het leven te staan en meer plezier tonen in mijn werk en school.

groetjes Milou
Datum:
11-02-2012
Naam:
Milou
Leeftijd:
17
Provincie:
Gelderland

liefde

hey het is bijna 3maand gelden da het gedaan is uit een relatie van 1.5 jaar / ook je eerste meisje , kan haar niet vergeten :'-( denk konstand aan haar, ik probeer alles, alles wat mij aflijd , maar voel mij meer en slechter , voel dat het geen nut heeft om te leven zonder haar
ik kan niet slapen,
ik kan niet eten
ik eet voor mijn pa dat hij het ziet maar wanneer hij weg is , of niet op let geef ik over,
ik wil bij haar blijven ik kan het niet
heb site na site gezocht,
gister heb ik het geprobeer te doen met mijn scooter, maar niet gedaan, ik denk aan ophangen, of van uit raam vallen , of lang te teras van mijn apartament, pille slikken, slecte dinge drinken denk er meer en meer aan het doet gewoon te veel pijn vandaag ook moest naar de winkel dacht der de heletijd aan ben then einde raad
tegen mijn ouder kan ik het niet zeggen die snappen dat niet pls help me kan het niet meer aan wil van deze pijn af
dag in dag uit pijn , verdriet , en jah ben een man ik moet bijna de heletijd wenen , ik probeer het in te houden maar soms luckt het niet
ik kan de pijn niet meer aan
Datum:
11-02-2012
Naam:
anoniem
Leeftijd:
18
Provincie:
België

Uitzichtloos

=Mijn naam is Vincent en ben 26 jaar=

Sinds de puberteit zijn intrede heeft gedaan in mijn leven is het finaal mis gegaan met mij als persoon. Ik heb het over een aaneengeschakelde periode van zo'n 15 jaar nu. Vrienden heb ik nauwelijks en heb nog nooit een relatie gehad.

Die laatste twee factoren knagen continu en vreten me levend op. Ik word er gek van en draai af en toe door. Die factoren begonnen erg zwaar te wegen vanaf mijn 16e en nu, 10 jaar later, spelen ze nog steeds een alledaagse rol.

Talloze trajecten van psychologen, psychiaters, groepstherapieën en medicatie hebben niet veel kunnen doen.

Ik voel me zó ein-de-loos eenzaam. Ik probeer altijd ergens hoop te houden maar nu ik zie dat ik op deze leeftijd nog steeds zo loop te tobben is die hoop wel meer en meer aan het slinken.

De onzekerheid, de angst, het gevoel nergens echt bij te horen, het consumeert me dag en nacht.

Het feit dat ik biseksueel ben, maakt het allemaal nog veel onduidelijker en slecht te plaatsen. Ik weet en voel zo slecht aan waar mijn voorkeur ligt, als ik al wat voel. Het heen en weer geslinger tussen beide seksen zorgt telkens voor een extra injectie van onzekerheid, instabiliteit en gevoel van alleen te zijn op de wereld.

Gedachten aan zelfmoord zijn voor mij niets nieuws. Ik heb ze nu veel minder als toen ik in de periode 16-20 jaar zat. Ik denk dat het voor altijd wel een deel van mijn leven uit zal maken, zoveel heb ik tot nu toe wel geleerd.

Ook ik heb me talloze keren afgevraagd 'Waarom?'. 'Waarom ben ik zo, waarom doe ik zo, waarom voel ik zo?'

Vrede met mezelf krijgen en zelfacceptatie, ik weet hoe belangrijk zoiets is en dat het essentieel is voor de ontwikkeling. Maar wat lijkt dit vaak een onmogelijke opgave voor mij...

Als ik destijds in de puberteit had geweten dat ik op deze leeftijd er nog zo beroerd bij zou zitten had ik waarschijnlijk actie ondernomen.

'Gelukkig' maar dat ik dat toen niet wist? Misschien..
'Ignorance is bliss' zeggen ze, tja, misschien wel.

Denk er vaak aan om te emigreren om dit vastgeroeste bestaan van me af te schudden en dit beklemmende bekrompen Nederland de rug toe te keren.

Maarja, wat dan? Echt plannen goed doordenken doe ik niet, ik heb er geen energie, geduld en kracht voor...
Ik blijf voorlopig maar voortmodderen hier..

=Wat een afschuwelijk leven=
Datum:
11-02-2012
Naam:
Vincent
Leeftijd:
26
Provincie:
Zuid-holland

Roy

Beste Roy, ik las jou verhaal en dat raakte me. Ik weet niet hoe of wat ik kan doen om je te helpen. Mijn zoon is ook autistisch en heeft met vallen en opstaan nu eindelijk een opleiding gevonden waar ze hem steunen om zijn opleiding ICT af te maken. Ik gun jou dat ook!! Hij is niet gepest zoals jij dat bent en ik heb voor hem geknokt dat hij de goede zorg kreeg die hij nodig had. Dat gun ik jou ook!! Zoek steun bij het GGZ of en andere maatschappelijke organisatie die iets af weet van autisme want jij bent het waard om gesteund te worden!! Geloof in jezelf, en ik hoop dat je de kracht in je hebt om de goede stappen te ondernemen om jezelf te helen. Hé Kanjer zet hem op!!XXX
Zoek een opleiding die er is voor jongeren zoals jij. Met aparte klassen voor autisten en aanverwante stoornissen. Deze school is het Willem ! college in Den Bosch. Maar misschien is er ook een opleiding voor jou in jou omgeving.
Datum:
10-02-2012
Naam:
Sylvia
Leeftijd:
52
Provincie:
Noord-brabant
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.