Een verloofde, een huisje en een doctoraatsstudie. Een functionerend lichaam, een sociaal leven en goede gezondheid. Een zorgeloze kindertijd, typische puberteit en iets pokdaliger studententijd. Geboren en opgegroeid in een land zonder oorlog, hongersnood of legerdienst. Wel met gezondheidszorg, vrijheid en welstand. Redenen om vrijwillig uit het leven te stappen, lijken –zeker in vergelijking met anderen hier- afwezig.
En toch.
Er bestaat een existentieel probleem met het bestaan en het menselijk bestaan in het bijzonder. Alle wetenschap en inzicht ten spijt, gaan we met z’n allen ten onder. Elk organisme is in essentie opportunistisch en zal bijgevolg altijd voor zichzelf kiezen. Zelfs zogenaamde altruïsten vormen hun gedrag naar de voldoening die ze krijgen uit hun daden. Liefde is altijd voorwaardelijk, hoe subtiel en goed verstopt die voorwaarden ook zijn. Neurologische beloning, een gevoel van identiteit, eigenwaarde, boetedoening, gunst, of blijdschap ten gevolge van de chemische processen in de hersenen dat ons gedrag bepaalt. Ondanks het altruïsme, zijn we met hoe langer hoe meer op een planeet die het enkele miljarden geleden al niet meer kon bolwerken. Enkele lieden niet te na gesproken, is iedereen is het erover eens dat de wereldbevolking terug naar beneden moet. Maar, net zoals bij de vervuiling en koolstofdioxine-uitstoot, zijn het altijd de anderen die er maar iets aan moeten doen. Het is simpelweg op termijn niet houdbaar.
Anderzijds zijn ook het universum, de aarde en de natuur wrede en grillige plekken. De morele codes die ons worden aangeleerd, worden er niet gerespecteerd. De spelregels, die we met zijn allen breken, gelden eigenlijk enkel voor onszelf. Het is om moedeloos van te worden. De zin van het leven was (en is voor sommigen nog steeds) gewoon overleven. Lang genoeg om de genen weer een generatie verder te sturen. Darwin zei al dat de best aangepasten de meeste overlevingskansen hebben. Diegene met de minste scrupules dus. Dat was vroeger zo, vandaag zo en zal ook wel zo blijven. We zijn daar allemaal een product van, al wil ik het niet zijn. Evenmin wil ik er aan meewerken. Daarom is het moeilijk om me nog te laten afleiden door het beschavingsvernis waarin we moeten geloven. Of erger nog: de fabeltjes die godsdiensten durven te presenteren.
Na een mislukte poging dit jaar een decennium geleden, wacht ik af. Ik wil niet opnieuw door het maandenlange afscheidsbrieven schrijven gaan. Een succesvol familielid van me, stapte enkele jaren geleden uit het leven. Sommigen vonden dat laf en egoïstisch, maar ik was jaloers. Het getuigt van minstens evenveel egoïsme om iemand te dwingen tot leven.
Ik onderga het bestaan en slaag er voorlopig in om mee te draaien in de grote leugen. De ene dag al wat makkelijker dan de andere. Maar de dag dat een ongeluk mezelf of de mensheid decimeert, daar kijk ik reikhalzend naar uit. Overigens sluit ik ook niet uit dat ik genoeg krijg van het wachten en zelf het boek dichtsla.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.