Levensverhalen (pagina 417)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

...

Ik was een jaar lang de gelukkigste op aarde, ik had een geweldige vriend die enorm veel van me leek te houden. Ik hield ook enorm veel van hem, meer als van mezelf. Ik dacht echt dat hij de ware voor mij was. Maar ik ben nogal een dramaqueen, en op een dag hadden we (voor de zoveelste keer een ruzie). Plots begon hij te twijfelen over alles, en deed hij iets waar ik helemaal niet mee opgezet was en ik maakte het gedaan... Ik had er enorm veel spijt van, ik wou een tweede kans, maar ik kreeg er geen. Daarna kuste hij met een ander meisje, en alweer kreeg ik alle schuld. Hij is zo veranderd, hij was altijd zo perfect maar nu ben ik mijn grote liefde kwijt. Ik ben krankzinnig aan het worden van ongelukkigheid, ik weet niet meer wat ik moet doen.. Ik wil niets liever als gewoon doodgaan, want dit gevoel is ondraaglijk. De enige reden waarom ik nog leef, is omdat ik het gevoel heb dat ik mijn ouders dit niet kan aandoen... Ik voel me echt VRE-SE-LIJK. Hij kan me gewoon achterlaten, met andere meisjes dingen doen enzovoort terwijl ik thuis niets anders doe als wenen, ziek zijn, overgeven, alles kapot maken en gewoon gek worden. Kan iemand mij aub helpen? Ik kan mijn ouders het niet aandoen om zm te plegen, maar wat moet ik anders? Als ik me zo blijf voelen, haal ik de 13de maart niet.. Die datum betekent enorm veel voor me, en dat zou de druppel zijn...
Datum:
11-03-2012
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
17
Provincie:
België

Eind van Energie....

Ben 30 jaar.
Ben nog maagd.
Mijn schoolperiode was een grote pesterij/hel..
Ben niet geworden wat ik wilde...
Heb al 5 jaar geen baan.
Leef dus al zo'n jaar of 3 van een bijstandsuitkering...
Ben al 7 jaar niet op vakantie geweest of een uitstapje gemaakt.
Heb nauwelijks mens die ik ken..
Soms lig ik tot half 11 's avonds in mijn bed...
Sommigen mensen zeggen dat ik me zou laten moeten opnemen...heb dat al 4!!! maal geprobeerd...maar telkens kwam ik er slechter uit als dat ik aan een therapiesessie begon...
Ik verwaarloos mijzelf al zo'n 8 maanden...leef van magnetron maaltijden en van bier en aanlenglimonade....
.....EN ALS IK MORGENVROEG VOOR DE TREIN SPRING OFZO DAN VINDEN REIZIGERS DAT IRRITANT OF "VREEMD".......

WHY DE FUCK ZOU IKI NOG ENERGIE IN MEZELF STEKEN....????? NOU?????.....NOU?????
Nee....Precies....voor sommige mensen is 't gewoon jammer dat er geen schappelijke manier is om jezelf van 't leven te bevrijden...Ik wil gewoon rechtstreeks en zonder rotzooi nm'n kist in zonder anderen zoals politie of machinisten erbij te betrekken.... MAARJAAAHHH.... Dat kan niet in deze door God geschapen klotezooi he mensen....want omdat ik mislukt ben mag ik vervolgens niet voor de ultieme oplossing kiezen want dat is OOOO ZOOOO ERG!!!!

FLIKKER TOCH OP !!!! KUTWEWERELD!!!!!!
....morgenvroeg 12-03-2012 tussen half 7 en 7 lig ik onder de trein ...
Ik DURF 'T!!! En dat is 't beste gevoel dat ik sinds jaren heb gehad!!!!!
Datum:
11-03-2012
Naam:
K.
Leeftijd:
30
Provincie:
Limburg

eerste poging

Dit is al mijn tweede bericht.
Ik Heb vandaag het voor de 1e keer geprobeerd.
Ik Heb het wel stil gedaan.
School gespijbeld en naar de winkel gegaan.
Daar Heb ik 36 blikjes energy gekocht.
Ben toen weer naar school gegaan en Heb er 12 weggegeven(als selling bij mislukken).
Daarna Heb ik er 17 opgedronken.
In de hoop op een hartaanval.
Helaas kwam ik niet veeder Dan 17. Ik kon niet meer
Ben misselijk naar huis gegaan.
Volgende keer beter
Datum:
09-03-2012
Naam:
gavin
Leeftijd:
14
Provincie:
Friesland

gebroken hart

Ik heb een vriendin, op wie ik meer dan stapelverliefd ben, alleen er is iets voorgevallen en ze denkt dat ik tegen haar lieg. Ze heeft het uitgemaakt, en ik kan er niet meer tegen. Ik weet niet hoe ik door het leven moet, ik voel me machteloos.....
Datum:
09-03-2012
Naam:
MITCH
Leeftijd:
15
Provincie:
Gelderland

K wil weg

Hey k ben en meisje van 14
K kan er niet meer tegen
Kben me beste vriend opa oom en neefje verloren. K wil graag naar hun toe
Maar niet aleen daarom
Vanaf me 6 slaat me moeder me om dingen die k niet deed
Me vader en moeder wordeb altijd kwaad op mij k kan niks goed doen ze zeide alles komt door jou door jou gaat alles fout was je er maar niet
Op school gaat t heel slecht k kan me niet meer consentreren of k flip uit op mensen
Me beste vriend heeft alles wat k hm heb verteld door verteld aan de mense die k k niet moet
Hij zei k zal t niemamd vertelle je bent me zus me beste vriendin me alles
K kan er niet meer tegen iederedag sta k weer oog in oog met me zelf wat k moet doen gaan of niet alleen k weet niet hoe
Graag zo snel en pijnloos mogelijk
K wil gwn weg weg van hier naar bovenwaar alles beter is waar k kan leven hoe k wil zonder dat iemand zegt dat k ergens anders beter af ben
K kan dit fisiek en lichaamlijk niet meer aan
K wil niet meer!
Datum:
09-03-2012
Naam:
Lianne
Leeftijd:
14
Provincie:
Anders

Het LEVEN IS MOOI

Ik kom uit Peru. Mijn vader stierf toen ik 4 was. Mijn moeder had 6 kinderen al. Ik moest werken om te kunnen eten, ETEN. Elke dag toen ik wakker werd, vroeg ik: Mama gaan we vandaag eten? Soms waren we dagen zonder iets te eten. We hadden helemaal niks. En kan zo verder met mijn verhaal. Ik heb alleen maar ellende meegemaakt. Maar toch vind ik het leven zooooooooooo mooiiiiiiii. Nog nooit nagedacht over zelfmoord. Ik heb hard gewerkt en gestudeerd. Soms gingen we (mijn broers en ik) zonder eten naar school, dagen zonder iets in onze buikjes. Maar toch heb ik mijn school afgemaakt. Op mijn 18de gingen naar de universiteit om rechten te studeren. Ik woon nu vier jaar in Nederland.
Jongens wat jullie meegemaakt hebben is niets. Het heeft geen vergelijking met mijn verhaal en IK HOU VAN HET LEVEN. Geniet ervan. Niet klagen. Doen leuke dingen, alleen of met vriendinnen het maakt niet uit. Do gewoon iets.
Datum:
07-03-2012
Naam:
Roos
Leeftijd:
33
Provincie:
Noord-holland

elk jaar ...

-elk jaar word ik gepest overal waar ik ga
-elk jaar sta ik er aleen voor
-elk jaar vergeet mijn moeder mijn verjaardag net alsof ze het met opzet doet !
-elk jaar zijn er tranen
-elk jaar zijn er mensen die me ongelukkig maken !
- elk jaar voel ik me niet belangerijk
- en elk zin in zelfmoord !!!th
Datum:
07-03-2012
Naam:
thea
Leeftijd:
15
Provincie:
België

niet goed genoeg

Hallo, ik ben een 15 jarig meisje en denk vaak aan zelfmoord. Ik zal even vertellen waarom. Vorig jaar leek mijn leven wel perfect te gaan, ik was super populair en geliefd op school, had ook succes bij de jongens. Men prestaties op school gingen heel goed, weinig problemen met men ouders, af en toe discussies maar dit is normaal. Nu, twee maanden geleden kreeg ik een relatie met een goede vriend van me, mensen werden snel jaloers en daardoor stopte onze relatie. Vorige week leek terug alles goed te gaan tussen ons en onze relatie starte weer. Bijna al men vrienden laten me vallen! Ze noemen me een slet, en beginnen verhalen te verzinnen die helemaal niet kloppen. Alleen enkele vriendinnen, en een paar vrienden (men echte vrienden dus) geloven me. De laatste maanden heb ik ook zowat bijna elke dag ruzie met mijn ouders. Mijn punten op school zijn super slecht, ik wil mijn jaar niet opnieuw doen want ik zit op 4ASO en kan dit ook verder aan maar door al mijn problemen zijn mijn studies een beetje aan het verwateren, dit ook tegen de zin van mijn ouders. Ik zie het echt niet meer zitten
Datum:
07-03-2012
Naam:
anoniem
Leeftijd:
15
Provincie:
Overijssel

Ik haat het!

hallo, ik ben een meisje van 14 jaar en ik heb al sinds ik 12 jaar was zelfmoordneigingen. Niemand begrijpt dat! Iedereen denkt dat het gewoon aandacht tekort is maar dat is het totaal niet! eerst is er mijn broer die eerst mij heel veel pijn doet en vervelend doet en dat ik dan luid roep dat het pijn doet en het enigste dat mijn ouders dan zeggen is: 'niet zo luid roepen!' Ik haat het! en mijn allerbeste vriendin lijkt niet echt een goede vriendin te zijn! ze negeert mij altijd in het school en praat bijna nooit tegen mij en als er dan niemand tegen haar praat dan pas praat ze met mij! Ze is ook zoo egoïstisch! Ze heeft me eens heel hard geslagen omdat ik niet goed doorleerde en ik slaag dan terug en dan doet ze het nog eens harder omdat ik het dan deed! Ik ben precies haar slaafje. En ik heb het al heel vaak proberen uit te leggen maar ze ontkent altijd alles! Soms heb ik wel het gevoel dat ze heel lief is en heel tof maar dan verandert het en doet ze weer heel gemeen en ze merkt het nog eens niet! Ik heb zo veel zin om het op te geven. Ik heb het al eens vaak geprobeert maar het mislukt elke keer! Maar ik haat het echt hard en ik wil nu opgeven en hier nooit meer komen! Ik ben niet gemaakt voor dit leven. Ik ben te slap en ik geef altijd veel te snel op maar ja ... Nu ben ik echt alles heeeeel beu! zelfs mijn nichtjes doen soms echt gemeen tegen mij! Ik laat alles maar doen maar nu is het genoeg! ik kan er echt niet meer tegen! :(
Datum:
07-03-2012
Naam:
anoniem
Leeftijd:
14
Provincie:
België

Eenzaam voelen van binnen en sterk doen van buiten

Mijn verleden is gekenmerkt door geweld en misbruik , van ontvoering tot poging doodslag. Ieder jaar gebeurde er wel weer zoiets. Je zoekt als slachtoffer mensen en situaties onbewust later ook op, of hebt niet in de gaten dat er gevaar is omdat je dat gevoel juist herkend als vertrouwd..volg je me nog?. Het verlangen dat iemand een keer echt van je houd zorgt ervoor dat je voor anderen door het vuur gaat en alles voor dat ene gebaar van liefde over hebt. en natuurlijk zijn dat de ''nemers'' die je aantrekt, want dat is bekend te terrein en verwar je dus met ''vertrouwd'' nu het afgelopen jaar baan kwijt, gezondheid kwijt, zware operatie. En ik zat midden in een verhuizing, al die ''nemers'' trokken zich terug en lieten me zitten tijdens mijn revalidatie, nu is de operatie gedeeltelijk teniet gedaan daardoor. ik ging zelf aan de slag met pijn, en het lukte niet. mijn partner lag de hele dag in bed , naar porno te kijken en negeerde me volkomen laat staan dat ie een klusje voor me wilde doen. De relatie werd in dit tijd ook verbroken. toen zocht ik hulp van een aannemer en die bestal me weer van mijn geleende geld van 15.000 euro , voor materialen die nooit zijn aangekomen, er kwam nog een inbraak bovenop die week. Toen nog een lekkage. Een puberzoon die me ontwijkt omdat ie alleen een sterke moeder gewend was. al mijn hele leven denk ik aan de dood, omdat bovenstaande relaas slechts een greep is uit mijn leven. Ik kan me 3 keer in mijn leven een periode herinneren dat ik tevreden en gelukkig was. Is dat alles wat het leven je te bieden heeft? 3 momenten van geluk? ik ben ondanks alles een vrolijk mens met humor en enorm sterk altijd geweest, ik kon de hele wereld aan en ook de ellende van de ander dragen. Ik zie er goed uit , dus men denkt zobizo dat dat een garantie voor geluk is. Men ziet me niet echt. Mijn batterij is nu op, ik kan niet meer. Het feit dat ik nu mijn kinderlijke vertrouwen in mensen, relaties en vriendschappen ben verloren. Dat is waar ik voor leefde, want warme familie banden had ik niet. Dat is de reden dat ik nu sterker denk aan de dood dan toen ik 15 was en in die tijd ook een poging had gedaan. Ik voel nog een lichtpuntje..als ik mijn hele leven goed voor anderen ben geweest en mensen blij kon maken en ondersteunen? krijg ik dan misschien de andere helft van mijn leven wel waar ik zo naar verlang? moet ik daarop wachten of moet ik eruit stappen? ik durf nog niet, maar het is het enige waar ik aan kan denken. ik wil die eenzaamheid en de pijn van verlating en teleurstelling niet meer voelen. Maar moet ik mijn kind achterlaten met een eeuwig schuldgevoel dat ie er n tijdje niet was in mijn leven? En wat doe ik met die opgekropte woede in me? die vreet me op, ik ben woest op het leven en alle kl..zakken in mijn leven. straks word ik nog een verbitterd eenzaam klagen wijf, en wie zit daar dan weer op te wachten? Ik wil niet zo;n klagend slachtoffer worden, want ik ben mijn hele leven een vechter geweest...ik vraag maar een beetje, gewoon wat liefde, respect en aandacht voor elkaars behoeften..zo moeilijk is dat toch niet? ik doe dat al mn hele leven.
Datum:
06-03-2012
Naam:
suus
Leeftijd:
45
Provincie:
Utrecht

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.