Levensverhalen (pagina 416)

Ongeveer 1jaar geleden begon ik me pas echt vreselijk te voelen .. Daarvoor was ik altijd al een apart kind.. ik was anders dan de andere, ik werd gepest, geslagen, vernederd. Maar dat was nieteens het ergste. Op een dag gingen mijn ouders scheiden. Het was geen prettige scheiding. Mijn moeder schreeuwde naar mijn vader, dat hij en ik beter dood neerkonden vallen. Daarna ging het nog slechter. Ik woonde nu voortaan bij mijn moeder, en elke dag werd ik ermee geconfronteerd dat mijn moeder me liever dood zag. Ik werd Depressief. Ik sloot me steeds vaker op in mijn kamer. Op internet las ik verhalen van mensen met dezelfde problemen als mij. Mijn eerste litteken was heel onschuldig gedaan .. Ik had mezelf gesneden met een scheermesje. Maar dat was pas het begin van een reeks littekens. Op een dag, werd ik geschorst van school, het was de 3e keer, dus ik moest naar halt. Mijn moeder was razend. Ze sloeg me zo hard in mijn gezicht dat ik een bloedneus had. Mijn moeder begon te huilen en schreeuwde dat het haar speet. Maar ik was allang naar mijn kamer gerend, deed de deur opslot, en pakte het kartelmes dat ik onderin mijn la het verstopt. Ik vond dat het genoeg geweest was. En ik sneed mijn polsen door.

Het volgende wist ik zelf niet meer. Maar blijkbaar had mijn moeder me bloedend op de vloer gevonden. Ze had de deur ingetrapt omdat ik die dus op slot had gedaan. Ze had me nog net optijd gevonden. Ambulance heeft me met spoed naar het ziekenhuis gebracht en me verzorgd. Daar kwamen ze erachter dat ik een ernstige depressie had, en automutilatie. Ik wist als kind al dat het niet goed met me ging, maar ik wilde nooit over mijn problemen praten.

Mijn moeder raakte aan de alcohol. Ik lag intussen thuis, omdat ze in het ziekenhuis niet veel meer konden doen. 5maanden heb ik in een speciale kliniek voor automutilatie gelegen. Maar daarna ging het nog niet beter. Het werd zelfs erger.

Toen mijn vader erachter kwam wat er met me gebeurd was, belde hij op. Mijn moeder nam die dag op terwijl ze dronken was. Ze schreeuwde door de telefoon dat ze me ging vermoorden, en daarna mijn vader. Ik zat als een bang vogeltje in de hoek gedoken. Mijn vader is meteen in de auto gesprongen, en heeft me meegenomen.

De rechtbank besloot dat ik niet bij mijn vader kon blijven, vanwege zijn onstabiele situatie thuis.. En mijn moeder moest naar een soort Rehab, dus ik kon ook niet terug.

Ik en mijn zus Feline werden naar een pleeggezin gestuurd (waar ik nu nog steeds zit). Het was wel wennen .. En eigenlijk ben ik nog steeds bang .. Ik mis mijn ouders vreselijk, vooral omdat ik weet dat het niet goed met mijn moeder gaat. Ik had voordat ik naar het pleeggezin ging, 16 littekens. Waaronder 1Fataal geweest zou zijn. Nu heb ik er 21. Ik denk heel vaak aan zelfmoord.. Mijn tante en Neefje zijn onlangs overleden aan een auto ongeluk. Mijn neefje was een van mijn beste vrienden, en tante was als een zus voor me .. Het was alsof ik nog meer verloor .. Soms voel ik me gewoon zo Damn verdwaald, dat er maar een uitweg is .. En dat is gewoon snijden. Laatst in het ziekenhuis is er ontdekt dat ik ook Shizofreem ben. Ik kan niet tegen aanraken.. Ik zie overal waar ik kijk mensen die er niet zijn, ik hoor mensen praten .. Ik wou dat het gewoon allemaal voorbij was ..

Groetjes, Hopeloze Levita.

Ik heb hier al 2 keer eerder een berichtje geplaatst. 1 keer om te zeggen dat ik er geen zin meer in had en waarom...En 1 keer nadat ik een zelfmoord poging had gedaan. Destijds therapie gehad en bij een vriend kunnen wonen na de relatiebreuk.
Nu ben ik 5 jaar verder, woon weer samen met een nieuwe partner, studeer(weliswaar érg zwaar...) en probeer er wat van te maken. Ik lijd nog steeds aan depressies. Diepe dalen heb ik gekend. Soms weer aan die ene dag denkend dat ik gebalanceerd heb op het randje van de dood. Soms verlang ik weer naar rust, naar die eeuwige rust. Maar ik heb aan den levende lijve ondervonden dat het doet met je omgeving en met jezelf (de overdosis medicijnen beschadigt je lijf gewoon..). Toch probeer ik door te gaan en negatieve gedachten zoveel mogelijk uit te bannen...Ik hoop hier nooit meer iets neer te zetten.

20-11-11, de datum dat mijn pony overleed. Voor mensen die geen paard hebben is het moeilijk te begrijpen, maar voor de paarden mensen.. hoef ik denk ik geen uitleg te geven. Ze was mijn alles, mijn ziel en zaligheid. Ik ben in 200 tot half 2011 erg depressief geweest, en het enige wat mij hier hield.. was mijn pony. Ik dacht dat niemand om me gaf, en ik had met iedereen ruzie. Ik heb wel is op de bovenste verdieping van de torenflat gestaan, vlak voor dat ik naar school ging. Maar door mijn pony in mijn gedachten, deed ik het niet. Ik heb het trouwens aan niemand verteld.. inmiddels ben ik weer beter, en het ging beter. Tot dat zei overleed.. ik kan mijn verdriet niet uiten, ik heb nog geen 1 x uitgehuild bij mijn moeder of vriendin.. maar elke avond huil ik mezelf in slaap. Ik kan het gewoon niet, met iemand praten. Maar nu ik voel dat het steeds slechter gaat.. wie houd me hier als ik weer depressief ben? ... Ik heb zoon gevoel dat ik niet lang meer zal leven. Dit is echt heel serieus.

kort gezegt
ben nu half jaartje van me oude school af op me nieuwe school voel ik me niet thuis oude school zit over me te roddelen wat niet waar is en me vrienden laten me stikken me ex heeft me gedumpt en wilt me nu nooit meer zien maar hij woont tegen over mijn arts me zus en der vriendje gaan heel slecht en me ouders doen net alsof het de normaalste zaak van de wereld is me 2e moeder is overleden aan borst kanker en onder tussen ging haar man vreemt met de buurvrouw met de begrafenis 1 week later woonden ze al samen gaat slecht met mijn opa en schoonzus ene broer zie ik nooit en de andere maakt zich alleen maar zorgen maar hij heeft andere dingen aan zijn hoofd niemand snapt mij lijkt het wel op ik wil gewoon naar mijn 2e moeder toe :'(

Hoi....
Ik heb soms ruzie met bepaalde mensen en dan voelt het altijd dat IK het doe ! S en dan kijk ik naar het verleden en naar de toekomst en dan wordt het me teveel en dan doe ik mezelf pijn zoals mijzelf slaan of bijten en ik heb r keer met touw mijn polsen vastgebonden
Wat moet ik doen?
gr a

Ik heb nooit begrepen waarom iemand bewust een einde aan zijn/haar leven zou willen maken. Maar nu begrijp ik het helemaal..

Voor de buitenwereld lijk ik een gewoon meisje, maar dat is precies het tegenover gestelde van wat ik werkelijk ben. Ik weet het gewoon niet meer.. Ik wil het niet meer.
Ik ben niet iemand die zomaar zegt wat mij bezig houdt. Ik hoef geen hulp. Ik ben het gewoon zat om altijd onder druk te staan. Het is zo oneerlijk dat ik overal mijn best voor doe en daarna keihard de grond in word geboord.
Ik weet echt niet hoe ik moet verwoorden hoe ik mij voel en wat er aan de hand is. Maar de laatste tijd wil ik maar 1 ding: Weg van alles. Maar ik durf gewoon niet.. Ik kan mijn ouders, na alles wat ons gezin heeft doorgemaakt, echt geen verdriet doen.
Maar ik wil niet meer leven. Ik heb geen duidelijke reden. Maar toch wil ik het niet meer. Ik heb mijn toekomst verpest, het is toch niets meer waard..

Ik twijfel, denk en droom steeds aan mn einde.. denken hoe ik het ga doen en plan verschillende scenario's in mijn hoofd.... heb momenteel hulp van psych dus even volhouden nog.. does it ever going to get any better?

17 jaar ben ik nu, bijna 18 maar in die jaren is erg veel gebeurd.

Als klein meisje werd ik vaak gepest op school. Ik was anders, ik was stil en onzeker.
Wat niemand wist was dat als ik uit school kwam, ik de gene was die voor mijn moeder moest zorgen. Mijn moeder heeft namelijk een verstandelijke beperking.
Ze heeft me ook vaak geslagen en hele nare dingen tegen me gezegd.

Toen ging ik naar de brugklas, ik had er zin om een nieuwe start te maken, en zat vol zelfvertrouwen!
Maar helaas ook dit werd niet leuk. Ik had toen een alternatieve kledingstijl en ik zat op een ontzettend bekakte school waar dat niet op prijs werd gesteld.

Ik ging naar een andere middelbare school. Hier had ik het heel erg naar me zin, maar toen kwam me hele verleden omhoog.

Ik raakte depressief, zo depressief dat ik opgenomen moest worden in een kliniek.

Nu ben ik daar sinds 2 maanden weg, maar ik trek het niet meer ik wordt gek, ik voel me zo eenzaam mijn hele leven al, en de hulpverlening luistert niet, ik heb hulp nodig maar 1 gesprek in de 2 weken is gewoon niet genoeg. En ik zeg maar tegen iedereen dat het goed gaat, maar het gaat zo slecht..

zou je nog van me houden als je wist dat ik niet een iemand een niemand was niets speciaals als ik het allemaal verkloot nee dat willen jullie niet je hebt zelf gezegd dat je me het huis uit gooit op mn 18e thanx voor men verjaardagscadeau pap je walgt van me bent teleurgesteld je kijkt me aan alsof ik een monster ben en zo voel ik me dus ook ik wil jullie meer geven maar ik kan het niet ik heb zoveel problemen en angst dat ik me niet meer kan concentreren ik zou willen dat ik stewrk was dat ik alles had ik voel die paniek en angst in men kop ik wil niet wakker meer worden de waarheid is men vijand luiseter gewoon naar me als ik weg was wat zou er dan veranderen moet ik doorgaan of het maar gewoon opgeven sorry dat ik het je moet zeggen maar alles is altijd al een illusie geweest die vrolijkheid was er mischien even maar 3 sec later was het weer net zo slecht als daarvoor ik ben bang om je teleur te stellen een geheime ik die ik je nooit heb laten zien ik fantaseer er op los ik zou willen dat het echt was dat ik alles had wat ik wilde ik droom ervan als ik slaap dus laat me er is gewoon zon gevoel van leegte als ik god was wat zou ik dan veranderen moet ik doorgaan of zou hij me gewoon moeten weggooien ik wil niet weg gaan alsof er niks mis is ik wil het niet opgeven ik wilde jullie gewoon de beste versie van mezelf laten zien maar zelfs daar hewb ik gefaalt

ben van plan voor de trein te springen wou eerst snijen nou mischien doe ik dat wel vooraf week zeker dak dood ben lafaard ja zo wat ja maar jij hebt toch geen issues dus waarom nou kweenie mischien al die dinge same durfde nie op mn 12e ben nou bijna 17 ent moet toch ooit mn vader heeft gezegd datie me t'huis uit gooit als ik 18 ben kheb dan geen diploma maar das dan mijn probleem zegtie ben te fatsig okey geef ik toe en luiig ja mischien ook wel ik kan het gewoon niet leren concentreren erop ook al zit ik echt met alles voor me moet zoveel inhale kant niet ben te vaak ziek slaap of computer alleen maar of voel me kut werd vaak gepest ben minstens 20 kg te zwaar niet lelijk ofzo gewoon dik mn broers en de rest van de familie zeikte er al over sinds ik 5 ben ofzo mn tante probeerde me haar ondergoewd aan te prate sinds ze dik was afgevalle vernederend me broers noemde me dik varke me zusje en me broertje hebbe vmbo ik havo me oudere broers hebbe een vmbo diploma zit in de 4e ben al een x blijven zitte mn ouders hebben ruzie of nee zoals zij zeggen een discussie en me broer is gestoord hij slaat alles en iedereen kort en klein met ze 2m al sinds ik klein ben hij mag alles het excuus ja je broer heeft een stoornis voel altijd angst voor alles help me mijn moeder jankt tege me we hebbe nou zoveel geld therapie aandacht en dinge aan je geschonke we hebbe het geprobeert met liefde geduld etc... ja maar mama denk ik dan het helpt niet ik wil nog steeds dood al sinds ik 7 ofzo ben het leven heeft geen nut dat heb ik je zo vaak gezegt ik ben depresief mama help me maarja laat ook maar ik zeg wel niks meer bezorg je alleen maar meer verdriet en je neemt me toch niet serieus en papa jij zegt dat je van me walgt je vind me verschrikkelijk je schaamt je voor me ik weet het nou wel waarom zeg je toch telkens dat je teleurgesteld in me bent ik kan me toetsenbord nieteens meer zien van de tranen het ergste is nog mama je hebt gelijk ik heb hersens genoeg en jij zou het vast beter doen zoals je ook alzei maar ik kan er niet meer tegen de angst en de pijn sorry dak zo'n bal ellende ben die jullie leve verstoord tzou beter zijn als ik nooit geboren was als iemand anders die kans had gekrege ik heb het toch gigantisch verknald doe er dan wat aan maar het is elke x zo wel kweet het niet meer tis alsof mn ene helft gezond is en me andere ikje superziek is mensen zijn ziek iedereen lacht maar als het erop aankomt is er niets tzijn maskers net als dat van mij mensen willen nieteens achter het masker kijken ze negeren het als er scheurtjes in zitten alsof er vergif tussen de kieren loopt inplaats van bloed en tranen en dan is er het feit dat mn vader een dominee was niet dat legerpredikant iets heel anders is jullie 2 moeten altijd maar mij helemaal gek maken je trapt me op me ziel zeg je dan terwijl je tranen valle en ik omdat ik daar niet tege kan zelf ook de neiging heb te gaan huile je trapt god ook op zen ziel zeg je dan iets wat ik nog veel erger vind en jij weet dat daarom zeg je dat god laat jou ademen geeft jou nog een kans en dan denk ik nee ik wil niet naar de hel je gaat naar de hel man maar is dat er dan ik weet het niet ik ben zwaar verdoemd mijn leven is niet...ik heb geen ruggegraat bestaat jezus ik weet het niet of mischien wel maar ontken ik het ik ben bang man kut hoe the fuck moet ik voor de trein springe gewoon gaan ligge springe of ervoor gaan staan wil niet eindige als kasplantje of nog zoiets wat als ze op tijd stoppe wil het niet hoeve uitlegge aan die boze koppe van ze mensen vinden het raar dat ik bang ben dat mense me aanvalle terugslaan toch maar da durf ik niet zoals in verlamd door angst ik kan nooit echt boos worde ook al ben ik vet gekwetst ik kruip eerder weg ben eerder aant janke en bang in de 1ste werd ik vet gepest durfde niet naar school stond vaak voor aan de klas te huile mense kijke me raar aan ik herken makkelijk emoties soort beschermende ontwikkeling van toen ik klein was toen hadket nodig om te wete wanneer ik moest vluchte mezelf inhoude later werd het vervelend wist wanneer mense me niet moeste wat ze echt voelde hoe ze echt zijn me broer sloeg zelfs als ik mezelf verstopte in de badkamer met deur op slot de deur nog in dus kmoest rennen men vriendin van de basisschool had littekens op haar arm ze wilde dood maar mensen kwamen op tijd om haar te redden 1 op elke arm recht naar beneden heel lang kwas 9 ofzo toenk ze zag was toen al langer gelede zij ze dacht toen waarom zou je dat wille dat moet je niet doen maar wist het wel ontkende het gewoon 2 jaar gelede vertelde een andere vriendin dat ze dood wou ik zat al een hele tijd met zelfmoordgedachtes dus vertelde ik het ook er was dus niks met haar ze deed het om aandacht ondertusse had ze de grootste lol erin ik heb wel zoiets van tis zwak van me maarja ik zit nu met wratten verschrikkelijke herrineringen op school word ik weer gepest angst voor zo'n beetje alles ouders die me haten striae ik ben 20 kg te zwaar zit straks zonder diploma een bom hw die nog afmoet en opdrachten ook nog maar ik heb niemand om het mee te doen want niemand wil mij toetsen diek nog in moet hale ik kan me niet concentrere waardoor ik niet kan leren ruzie met me ouders afspraak psycholoog van school waar ik tegenop zie heb mense van school al zon beetje late wete dak geen havo ga hale oft wil en me ouders moek nog vertelle terwijl we ruzie hebbe hey weetje wat ik ga mbo doen ja dus... me vader denkt dat hij de koning is ofzo en ik een onderdanige moet zijn zeker omdat ik een vrouw ben dan heb ik nog hoofdpijn maar vooral buikpijn om de haverklap ik zweer het brand mn oma zegt altijd wel met nkerkelijke jonge trouwe heh wel sorry maar ook alzou ik wille wie wil mij nou en dan bedoel ik welk aantrekkelijk persoon wil mij nou oh ja me oma zegt dak naar de kerk moet blijve gaan net als me ouders wel en die knijpe me als knie wil nieuwsflits ik haat dat hele kerkgedoe al sinds ik klein ben en dat weetje maar je blijft me dwinge
en dan men andere oma en me opa wel die 2 zijn nog strenger kerkelijk maar wonen verder weg mn oma is dement aant aftakelen en ik denk dan shit heh weetje wat ik dan denk als iemand dood is of gaat was ik het maar