Levensverhalen (pagina 407)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

De dood

Amor occidere nos scit
non stricte personalis elementum.
Haec eadem hoste amicum
sunt aeque dilexit, aeque dilexit.

De liefde bij ons doden kent
geen strikt persoonlijk element.
't Is alles eender, vijand, vrind,
zijn even lief, even bemind.
Datum:
09-04-2012
Naam:
Beertje
Leeftijd:
45
Provincie:
Groningen

fuck

Ik ben al 2 jaar depressief geweest, 1 heel jaar omdat ik elke dag van het jaar gepest werd omdat ik 'anders' was, en lelijk enzo.. Heeft me sterker gemaakt, verandert maar kapot gemaakt ook. Ik heb zovaak nagedacht over zmpogingen om nog veel meer redenen. Ik heb een groepje vriendinnen waar ik bij zit ook in de klas altijd wel iemand( watvroeger noooit het geval was) maar, ik voel me altijd zo alleen. Ik had in het begin van het schooljaar 2 bestevriendinnen, die me onlangs hebben laten vallen, wat sowieso niet mijn schuld is. En vorig jaar heb ik een vriend gevraagd die van mijn probleem wist, of hij iets wist zodat het makkelijker voor me was om niert te denken aan al die shit. Hij moest weg voor minstens 2jaar. De enige die me kon helpen met het vechten tegen mezelf was weg. In het begin was hert negatief, ik leerde wat meer op mezelf te bouwen etc. En toen kreeg ik die 2 bfs en ik was zoo gelukkig, gewoon al het geaccepteerd worden door mn klas was een upgrade naar het betere leven, het makkere leven. Op school gaat het heel slecht, de vorige 2 jaar ging het goed maar ik heb mezelf zooovaak inslaap gehuild, omdat ik me hopeloos voelde, we hebben ook weinig geld enzo..ik voelde me ook gewoon raar, ik ben bruin.. Dus soms niet geaccepteerd, ik kan er goed uitzien maar ik weet hoe het voelt als ik er niet uitzie want mensen bleven me eraan herrinneren vroeger.. Ik geef toe dat ik ook gewoon raar was. Maar dat gepest maakte het niet makkelijker om het maar te accepteren enzo. Ik heb zelfs nagedacht om de mensen die zooo super lullig hebben gedaan door me te verraden in een vriendschap enz. Gewoon keihard op hun b-k te slaan en hopen dat ze out gaan. Nee is niet normaal, weet ik. Ik ben me heel erg bewust van heel veel dingen. Het feit dat ik niet geliefd ben bij de jongens, dat ik niet mooier ben dan dit. Dat ik nooit krijg wat ik wil, dat mn echte moeder dood is(waarschijnlijk) en dat ik met mn addoptie moeder niet echt een sterkeband voel, dat ik de vorige 2 jaar een beter leven had dan nu. Ik maakte meer mee, nu is het alleen school, tumblr. En tumblr maakt het er nu niet beter op op een of andere manier. Wat een kutverhaal eh. Oja, ik heb echt zero friends. Ik weet niet waarom(ik vertel mezelf dat het komt door mn huidskleur, door mn lelijke kop, of omdat ik miss te dun ben dat het lelijk is? Wat ik toch niet vind..of omdat ik niet omga met de populaire mensen, of omdat ik geen stoere merken draag omdat ik daar geen geld voor heb, omdat mn haar raar zit? Omdat mn neus te groot is, omdat ik onzichtbaar ben, omdat ik dromen heb die zo verweg zijn. Ik ben nog te jong, ik voel me te klein, ik voel me te dun, maar ik kan er allemaal niks aan doen. Het voelt niet goed genoeg. Ik kreeg dit seizoen wat ik wilde, maar dat is verleden tijd. Ik wil gewoon een goede vriend die me troost, die achter me aankomt als ik verdrietig wegloop. Want, laatst zei mn exbf dat een jongen uit mn klas me niet mocht vanwege mn huidskleur, ik vond het stom en dacht wtf waarom huh why wat dom ik haat hem, maar voelde me ook zo verdrietig, liep weg en niemand kwam achter me aan. Behalve een bf, ze vroeg of het wel ging en ik zei ja, wou teruglopen barstte in huilen uit, niet alleen daarom. Ook om ditalles. Ik kon het even niet meer. Waarom typ ik dit. Veel te veel. Maar ik wil het kwijt. Niemand zal me ooit begrijpen. Ik wil gewoon iemand vinden die me leuk vind om wie ik ben en die van me houd. Die voor me op komt als mensen een kutgrap maken over hoe ik eruit zie. Ik wil niet innocent zijn. Want dat ben ik niet. Ik wil vechten voor het mogen zijn op deze wereld. Ik verdien het niet om zo behandelt te worden. Revenge. Maar ik ben zo lief, niemand kent me. Ik ken mezelf niet eens goed. Ik wilde dat iemand mij kon bevrijden van mezelf. I need a hero to save me. Het was 2 jaar lang elke dag bijna te laat. Nobody cared. Ik wil vrienden hebben, zoals een paar maanden geleden. Ik wil kunnen lachen. Maar alles gaat ineens wat moeilijker, het opstaan is het moeilijkst, al mn problemen tegemoetkomen. I just want to have one guy who could fix me, and I dont want to stay here. I want to see the world, go back to where they took me away from. I dont want to live like this again. Its over. Ik wil dit deel van mn leven het liefst overslaan ofzo. Of gewoon doodgaan. Ik hoopte vorig jaar altijd dat er iets zou gebeuren onderweg naar school dat ik dood zou gaan. Hoe erg is dat. Ok, ik wil gewoon verlost worden van de eeuwige strijd tussen mezelf en ik.
Datum:
09-04-2012
Naam:
k
Leeftijd:
14
Provincie:
Utrecht

Verdriet

Ik ben een meisje van 20 die kampt met zelfmoordgedachten.
Dit komt met name door de slechte relatie met een vrouw die beter bekend staat als mijn moede.
Het is een vrouw die er alles voor doet om mijn dagen zo somber mogelijk te maken, hoewel ze het waarschijnlijk niet bewust doet.
Naarmate ik ouder word, hoe groter de haat wordt jegens haar.
Ze geeft mij het gevoel dat ik het nooit goed doe en dan wel te spreken dat ik een mislukkeling ben op alle gebieden.
Ik krijg minstens 10x per dag te horen dat ik te dik ben en wel 20x te horen dat ik me moet gedragen net als allerlei andere meisjes van mijn leeftijd, met andere woorden IK BEN EEN MISLUKKELING!.
En als ik moet huilen wanneer ze me uitscheld, noemt ze me een huilebalk.
Ik kan er echt niet meer tegen, als ik niet bang was voor de pijn en ook omdat ik gelovig ben bang voor de hel dan zou ik er nu waarschijnlijk niet meer zijn. Ik ben echt ten einde raad!
Datum:
08-04-2012
Naam:
Esmee
Leeftijd:
20
Provincie:
Noord-holland

Ja..

Ten eerste valt het me op dat een groot deel van deze verhalen zijn gepubliceerd doorensen van 13, 14 of zelfs 11 jaar. Vraagt iemand zich af waarom? Door de maatschappij, iedereen moet perfect worden, iedereen zal ergens bij horen..


Ik loop al vanaf mijn 13e rond met de gedachte om zelfmoord te plegen. Toen was het niet zo erg als nu; ik kón het niet doen. En nee, ik wéét dat ik niet de perfecte dochter, de perfecte leerling of de perfecte 14-jarige ben. Ik heb dingen gedaan die ik niemand die ik ken verteld heb, dingen waarvoor ik meteen naar overal plekken gestuurd zou worden. Ik had het gevoel dat ik op school nergens thuishoorde, en toen ik dacht 'goede' vriendinnen gevonden te hebben, lieten ze me vallen, en werd ik meer het vijfde wiel. Toen begon ik mezelf te snijden, waar mijn school achterkwam en meteen had ik die week meer gesprekken dan lesuren. Uiteidelijk ben ik er met een smoes vanaf gekomen, omdat ze het mijn ouders wilden vertellen. Ik ben gewoon doorgegaan met het snijden en met een andere vriendin die ver weg woonde gebeurde iets raars: Ik was begonnen met pro-ana toen ik haar opeens tegenkwam op die site. Sinds toen steunden wij elkaar en hielpen elkaar met afvallen, en alles in die richting deden wij samen. Ik slikte toen als 13-jarige ongeveer 20(!) afvalpillen per dag en het resultaat was dat ik in een korte tijd al 10 kilo afgevallen was. Niemand merkte het en ik realiseerde me wáárom ik dit deed; aandacht. Ik zocht aandacht, het teken dat mensen om me geven, maar zelfs dit werkte niet. Het heeft me een half jaar geduurd om in mijn eentje te kunnen genezen, want stoppen was niet makkelijk. Inmiddels was ik al 14 geworden en was begonnen met roken, en ook gebruikte ik drugs. Nog steeds had ik nergens een 'plek' gevonden, en ging het steeds slechter met me, en de enige die het merkte was een lerares op school, die door mijn fake smile heen keek. Dat is ongeveer nu. Zij weet alleen helemaal niets van dit alles. Binnen één maand hebben twee vriendinnen van mij zelfmoord gepleegd, en ik denk nu echt dat ik maar beter hetzelfde kan doen..
Datum:
08-04-2012
Naam:
...
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-brabant

ik wil niet meer!

Ik heb in mijn leven genoeg gevochten. Ik kan niet meer. Ik kan op de een of andere manier, na het uitmaken van een relatie, er niet meer bovenop komen. Ik wil gewoon niet meer verder. Ik kan de moed niet meer vinden. Het is soms zo leeg. Ik wil niet meer kijken, ik ben alles zo moe!!!
Datum:
07-04-2012
Naam:
bloem
Leeftijd:
46
Provincie:
Groningen

zelfmoord

ik zie het allemaal niet meer zitten.
het wordt mij allemaal te veel.
ik heb van de week nog een poging gedaan om dood te gaan maar die is mislukt en ik kwam in het ziekenhuis terecht.
ik zie mij leven niet meer zitten.
ik denk elke dag aan zelfmoord.
ik zeer beschadigt in mijn verleden en nu.
Datum:
07-04-2012
Naam:
auti
Leeftijd:
26
Provincie:
Overijssel

ik wil niet meer

ik heb sinds 3 jaar een relatie met een veel jongere vrouw en sinds februari 2011 hebben wij een kleine het ging sinds de geboorte niet helemaal goed omdat zij nog steeds thuis woonde en haar ouders onze relatie niet goedkeurde nu wonen we samen sinds september 2011 maar zij zegt nu dat het allemaal teveel is en te snel is gegaan en vanochtend is ze terug gegaan naar haar ouders met ons kind en ze hebben al hun spullen meegenomen ik kan niet zonder hun en wil ook niet zonder hun verder ik wil niet meer
Datum:
07-04-2012
Naam:
Haedis
Leeftijd:
44
Provincie:
Noord-holland

zwart gat

ik ben nu al vanaf 08-2011 uit de greep te blijfen
het woord steeds zwaarder en kan niet meer de kracht vinden om er uit te blijfen hoelang moet dit nog duuren de verlijding om voor die trein te gaan staan zie ik nu als verlossing de koek is op
Datum:
06-04-2012
Naam:
thys
Leeftijd:
44
Provincie:
Zuid-holland

leven verpest door me neefje

ik wil niet meer veder leven mijn neefje liegt altijd tegen zijn moeder en toen mishandelde ze me
Datum:
06-04-2012
Naam:
bryant
Leeftijd:
9
Provincie:
Noord-holland

Machteloosheid.

Waar kan ik beginnen?
Ouders gescheiden toen ik 7 was. Mijn ma kreeg een nieuwe vriend. Die kon zijn handen niet thuishouden en sloeg en trapte me vaak in elkaar. Ik moest als klein kindje met een bloedneus naar school. Was niet veilig in mijn eigen kamer. Mijn moeder deed en doet alsof d'r niks was gebeurd. Mijn echte pa wist er niks van af. Ik sneed mezelf en ik wist niet eens wat automultilatie betekende. Dit was namelijk voor mijn 13e levensjaar.Toen die klootzak wegging bij ons, kreeg ik rond die tijd een nieuwe vriend. 2 jaar lang met hem samen geweest en alweer iemand die zijn handen niet thuis kon houden. Manipuleerde me, bedroog me, loog tegen me en als ik er iets van zei dan liep ik weer met een pijnlijke kaak of werd ik van mn fiets af getrapt. Die relatie heeft me veranderd. Mijn eerste echte vriendje en hij veranderde mijn denkgedrag over relaties. Ik nam dingen van hem over want dat was de enige manier waarop ik mezelf kon beschermen tegen hem. Vuur met vuur bestrijden. Ik was niet meer dat lieve schattige meisje dat te verlegen was, te onschuldig om slechte dingen te denken en te doen. Nee, ik werd iemand die mensen manipuleerde en ronduit gezegd, achterbaks denk ik. Ik verklootte m'n school door hem. Hij hield jongens met geweld van me weg. Ik moest spijbelen voor hem en ik zakte hierdoor. Hij vertelde leugens aan m'n beste vriendinnen waardoor ik ze verloor. Ik switchte van school en na 3 maanden weer gestopt want ik trok het niet meer. Op een gegeven moment brak hij me. Ik ging kapot, zo erg kapot dat ik mijn eerste zelfmoordpoging had. Meer dan 20 verschillende pillen ingeslikt. Helaas alles weer uitgekotst. Na hem kreeg ik een andere relatie waarin ik mezelf ging wegcijferen. Ook hij ging vreemd, en ik werd steeds meer bitter. Gebroken was ik. Alle ruzies en problemen werden me te veel. Nadat mijn hart opnieuw werd gebroken, kreeg ik weer nieuwe hoop. Eindelijk een jongen die het waard was. Als ik erop terugkijk dan was hij mijn eerste echte liefde. Lennaert. Maar helaas, na 2 jaar samen te zijn geweest, heb ik dat ook verkloot. Hij was perfect, down to earth, lief. Maar ik, met mijn rugzakje en mijn psychische gesteldheid, was slecht voor hem. Het is nu bijna 10 maanden uit, en ik ben nog steeds gebroken door hem maar ik heb het geaccepteerd. Maar ik had ondertussen een nieuwe vriend gekregen. Richard. En hij leek zo perfect. En hij was mijn wereld. Ik geef zo veel om hem. Maar hij heeft me gebroken. Hij zag geen toekomst in ons. Want ik manipuleerde hem zei hij. Ondanks dat hij zichzelf aangeboden had op seksadvertenties en dat hij dingen verkeerd aanpakte - bijv door me metaforisch op te pakken en weg te leggen wanneer hij zin in me had - ben ik de hele rede waarom het niet werkt. Waarom hij niet met me aan een toekomst wilt werken. En ik ben gewoon gebroken.
Ik heb geen geld voor een school. Ik heb geen diploma's. Ik heb geen baan en zooooveel mislukte sollicitaties want ik ben nergens voor gekwalificeerd of geschikt. Ik pas nergens bij. Mijn pa heeft de hoop in mij opgegeven. Mijn ma geeft alles de schuld aan mijn ADD. Mijn vriend, mijn stoere, sexy man, was het laatste wat ik had in mijn leven. Mijn laatste motivatie. Mijn laatste rede om mezelf te verbeteren. En hij wilt niet met me verder omdat ik zo fucked up in m'n hoofd ben.
En ik ben gewoon moe. Ik vecht al jaren voor een normaal bestaan. Maar ik ben niet normaal. Mijn verleden heeft me gemaakt zoals ik ben en ik ben niks waard.
Ik heb niks toe te voegen aan iemands leven. Moet ik hier blijven omdat anderen me anders zouden missen? Ze missen me niet eens als niet bij ze ben. Ze groeien wel over hun verdriet heen. Mijn familie is ondanks alles tof. Ik hou ook echt van ze. Maar nogmaals, ik hou niet van mezelf en ik ben te gebroken om verder te vechten. Ik heb in deze korte levensduur al zoveel schijt meegemaakt, en ik ben zo moe. Levensmoe. Ik heb niks meer. Ik ben een leeg omhulsel van wat ik ooit was. Ik ben mezelf verloren.
En ik heb vrienden die tegen me zeggen dat het leven te mooi is om eruit te stappen. Dat zij hun harten ook zo vaak gebroken hebben gehad. Maar iedereen heeft een rugzakje. En misschien is het zwak om zelfmoord te plegen, maar het zal de sterkste beslissing zijn die ik ooit zal hebben gemaakt. Het voelt als een opluchting, wetend dat alles voorbij zal zijn. Want bovenstaande is niet alles wat er speelt in mijn leven. Het is een groot deel, dat wel.
Maar dit is mijn verhaal. En ik wil dit hoofdstuk afsluiten. Voorgoed.
Datum:
06-04-2012
Naam:
Laura
Leeftijd:
19
Provincie:
Noord-brabant

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.