Levensverhalen (pagina 387)

(kan natuurlijk niet alles uitdiepen hier.. maar heb mijn best gedaan. Ben niet zon schrijver..)

1980.. Mijn ouders samen aan het carnavallen en met hun dronken kop.. mij gemaakt.. een ongeluk dus.. ik stond totaal nog niet op de planning.. er was immers geen geld want mijn ouders zijn ook maar snel getrouwd en samen gaan wonen, omdat mijn moeder thuis werd mishandeld en gebruikt door haar vader.. mijn opa dus.

In 1981 ben ik geboren.
Mijn ouders zeggen altijd dat ze blij met mij waren toen ik geboren werd.. maar dat het eigenlijk niet uitkwam vanwege de hele situatie. niet geplanned maar wel gewenst. Het schijnt dat toen ik begon met lopen ik altijd de bloempotten kapot gooide en het mijn moeder niet gemakkelijk maakte, wat er toe leidde dat ze er zo gek van werd (mede door haar eigen achtergrond thuis) dat ze naar de huisarts ging en mij op zijn bureau zette en zei "hier ik hoef hem niet meer.." Ze heeft toen hulp gekregen van het Riagg. (niet dat het hielp..)
Toen ik eenmaal de leeftijd had dat ik naar school mocht dachten ze dat het wel beter zou gaan. Kleuter klassen doorlopen ook regelmatig problemen gehad op school (zelf weet ik daar gelukkig niks meer van)
Eenmaal beland op de basisschool toen begonnen voormij zelf de problemen. Ik werd gepest met van alles en nog wa.. Mijn ouders gepraat met het hoofd van de school.. Maar geen resultaat. Toen ben ik daar van school gegaan en naar een andere school gegaan, hopende dat het beter zou gaan..
Helaas op die school ging het gewoon verder.. gepest in de klas als de juf niet keek kreeg ik weer een snotje naar mn hoofd geschoten of als ik zat te wiebelen op mn stoel dat ze dan mij achteruit trokken zodat ik achterover op de grond viel.. ik kreeg dan weer op mn donder omdat ik op 2 poten zat.. en moest op 4 poten staan die stoel.
Na school kwam ik wel eens zon pester tegen en die begon ook op straat mij te pesten..als ik aan het voetballen was stoken ze mijn bal lek.. moest ik thuis weer liegen dat ik mijn bal ik de struiken had geschoten en dat er doorns in de bal kwamen, en dus de bal weer lek was (liegen omdat ik te trots was opmezelf om toe tegeven dat ik gepest werd) Tot ik het zo zat was dat ik de ergste pestkop uit de klas na schooltijd zo erg inelkaar sloeg dat ie geen lucht meer kreeg.. Ik voelde me hierbij echt super goed.. Was het pesten dan nu eindelijk afgelopen..?
Helaas..! Het werd alleen maar erger, na school was ik degene die dagelijks achterna gezeten werd.. en geschopt en geslagen.. Elke dag opnieuw moest ik na school maken dat ik wegkwam.. altijd als eerste de deur uit.. Moest altijd erg ver omlopen.. De hele andere kant op dan mijn huis was.. om die pestkoppen voor te zijn(te ontlopen).
(heb het een beetje ingekort.. anders ben ik volgende week nog niet klaar)
Toen werd het eindelijk tijd voor de hogere school.. cito slecht gemaakt.. dus voor mij zat er alleen het VMBO in. (concentreren kon ik niet, de reden lijkt me duidelijk..)
Eenmaal aangekomen op het VMBO begon alle ellende opnieuw.. Natuurlijk een paar pestkoppen gingen naar die zelfde school, moet wel zeggen dat ik van die jongens eigenlijk niet erg veel last meer had.. Maar op een of andere manier namen andere het daar over.. Werd dagelijks uitgescholden voor homo..(wat ik niet ben) voor elke les begon moesten we wachten tot we het lokaal in mochten.. Dat was voor mij echt een HEL. na elke 50 min les.. weer wachten op de gang.. weer slaag krijgen weer mijn boekentas door de hele gang gesmeten of van de bovenste etage naar beneden gegooid. Er werd gespuugt.. gewoon weg helemaal gekleineerd.. Waarom? totaal geen idee waarom.. En het ergste was.. dat de gene waar ik dan nog een beetje mee optrok mee gingen doen.. die wilde er ook bij horen.. Na school moest ik ook altijd maken datk snel wegkwam, gelukkig niet dagelijks meer.. soms lieten ze me met rust na school.. maar helaas niet altijd.
Op school presteerde ik dus erg slecht, Had nooit geen zin om naar school te gaan. Tot het moment kwam dat er school kamp was.. Ik kon niet mee die week want lag ziek op bed.
Toen ik weer beter was en dus iedereen weer terug kwam van kamp.. kwam er een "vriend" (zover je het achteraf vriend kan noemen) mij ophalen na school om wat leuks tegaan doen (meestal was dit voetballen) Maar die dag had hij andere plannen.. Hij was begonnen met roken.. Op kamp had ie met andere jongens voor het eerst gerookt en ook wiet gerookt. Dus kwam ie met een buil shag en wat wiet mij ophalen om samen dat te gaan oproken, Nou ik wist eigenlijk helemaal niet wat het was.. Voor mij was dit echt nieuw..Maar ik wilde er ook graag bijhoren dus deed ik wel mee, Achteraf was het zo goed bevallen dat gevoel wilde ik altijd wel blijven houden..
Toen begon dus de volgende ellende.. Ik begon met het roken van wiet op dagelijkse basis. Voor school, onder school op het schoolplein, na school, en s`avonds... Ipv. voetballen was ik aan het blowen gegaan, Ging met een grote groep om bij een kerk plein bij ons in de buurt om te blowen. Het was immers een medicijn tegen alles! het pesten bleef wel doorgaan opschool maar het deed me niet zo heel erg veel meer.. ik was immers de hele dag stoned.. kwam stoned op school aan en ging stoned naar huis.. miste een hoop les uren..want blowen ging voor.. ik bleef gewoon weg van de lessen waar het pesten het ergst was (waar de leraren slecht overzicht hadden op de klas) Dit alles ging zover dat ik bleef zitten in de 3e klas. en kort daarna van school gestuurd werd.. en tevens ook uithuis geplaatst werd door jeugdzorg, Want thuis luisterde ik ook totaal niet meer.. deed gewoon waar ik zelf zin in had.. en dat was dus blowen.
3 weken crisis opvang in Den Bosch.. toen weer even naar huis.. En toen weer uithuis geplaatst maar nu bedoeld voorgoed.. Ik moest naar eindhoven.. daar zat ik tussen de volwassen mensen die hun huis waren kwijtgeraakt of die asielzoeker waren vanwege oorlog in hun land, en ook een paar jongere met hun eigen problemen zoals mishandeld thuis etcetc. Vanaf daar begon het eigenlijk verder mis te gaan, ik ging stelen uit winkels en dan de producten terug brengen zonder bon om zo aan geld te komen, Dit had ik immers geleerd van een volwassen man die ook in dat opvang zat. Enfin.. 2 weken gingen om en ik moest weg uit die opvang.. Ik werd door mijn voogd ( die had ik gekregen toen ik uit huis geplaatst werd) naar een O&O gebracht (Opname en Orientatie groep) om er achter te komen wat voor mij goed zou zijn.
Zou het een internaat worden of iets anders.. Ik zou daar 6 weken moeten zitten en dan zouden ze daar een beluit maken over wat het ging worden.. In die weken mocht je ook niet weg.. heel af en toe mocht je eens onder begeleiding mee naar de winkel om boodschappen te doen.. Hier kon ik dus absoluut niet tegen.. opgesloten zitten.. Dus ik besloot om wegtelopen samen met een Marrokaanse jongen die daar ook zat.
Toen we eenmaal weggelopen waren.. kwamen er weer problemen.. We hadden geen geld.. en aangezien ik best beinvloedbaar was.. en na het overhalen van die jongen..Heb ik een tasje geroofd van een vrouw. 117 gulden was de buit.. naar de snackbar gegaan en naar de coffeeshop.. joint gerookt en toch maar terug gegaan naar de opvang.. daar begonnen ze met vragen.. hoe komen jullie aan geld..? Ik kon liegen als de beste.. en zei niks.. die Marrokaanse jongen kon znmond niet houden en vertelde wat er gebeurd was.. zelf had ie niet in de gaten dat hij wel de oorzaak was van het stelen.. en dus de politie kwam erbij en we werden beide opgesloten.. 10 dagen in eindhoven in de cel gezeten te hebben op het politie bureau brachten ze me naar een jeugd gevangenis in Breda.. daar 1 dag te hebben gezeten had mijn Voogd het voor elkaar gekregen om mij naar een Crisis opvang te laten gaan in Deurne op het terrein van een Vak Internaat.
Ik kreeg voorwaardelijk ( ik was toen nog maar 16 jaar) daar de tijd te hebben uitgezeten (nog steeds stiekem aan het blowen dagelijks) Werd ik overgeplaatst naar een internaat in Stevensbeek.. in de weekenden mocht ik naar huis,en ging ik naar die groep toe om te blowen.. daar een meisje leren kennen die ik wel leuk vond en zij mij ook blijkbaar want ik mocht haar naar huis brengen en we hadden gezoend!.. helaas de week erop kwam ik daar weer en werd ik uitgemaakt voor verkrachter.. t schijnt dat da meisje gezegd had tegen de rest dat ik haar verkracht had.. wat immers helemaal niet waar was.. we hadden egzoend en alles op vrijwillige basis! Dus toen kon ik ookal niet meer bij die groep terecht want die zaten me ook achterna. Toen had ik in mijn geboorteplaats niemand meer.. (onterecht)
Maar goed daar 6 maanden gezeten en toen mocht ik eindelijk naar een soort kamer training, Vanuit die kamer training die Deurne was, kon ik terug naar school.. Het werd dat Vak Internaat waar ik ook op de Crisis opvang gezeten had.. Toch mijn diploma gehaald op mijn 18e. Vanuit de kamer training kon ik doorstromen naar meer zelfstandig wonen via een stichting. Daar 2 jaar gezeten te hebben,hadden voor mij een huisje geregeld in Deurne, een appartementje.
Inmiddels had ik een vriendin gekregen en een goede vriend waar ik dus dagelijks op optrok. Die goede vriend had ik leren kennen op dat Vak internaat waar ik op school zat. dat ging zo 2 jaar goed, tot het moment dat die vriend alleen maar aan geld kon denken.. en begon te stelen.. zo erg dat ie gewapende overvallen ging plegen en zo 5 jaar cel kreeg.. Toen viel voor mij alles uiteen.. De relatie tussen mij enmijn vriendin ging slechter.. ik kocht een computer op afbetaling.. en werd zon beetje afhankelijk van die computer en van het blowen.. ik vond daarin mijn rust.. de relatie ging uiteindelijk stuk.. en daar zat ik, Helemaal alleen in dat dorp.. geen vrienden geen vriendin meer.. Vanaf dat moment kwam ik bijna niet meer buiten.. Zat alleen nog maar spelletjes te spelen op de computer.. Ik kreeg schulden, want het blowen kosten zoveel dat ik mijn rekeningen niet meer kon betalen.
Toen kwamen mijn ouders in actie.. Ik mocht terug naar huis.. het was immers de enige oplossing.. ik kon gaan werken en mn schulden afbetalen.. Dit had ik gedaan.. en nadat ik mijn schulden netjes had afbetaald leerde ik een meisje kennen via internet.. ze kwam vlak uit de buurt.. en dus spraken we af.. Samen met vriendinnen van haar gingen we bowlen.. Ik helemaal verliefd.. alleen er was 1 probleem.. ze was zwanger.. 3 maanden.. Ze was zwanger van iemand die ze had leren kennen toen ze bij een vriendin tijdelijk in Belgie verbleef.. een 40 jarige onbekende..
Maar goed ik was Zo verliefd dat ik dat voor lief nam.. de biologische vader was immers niet meer in beeld. Enfin.. Ze kwam bij mijn ouders ook inwonen dit ging in het begin allemaal goed.. tot we gingen verhuizen.. mijn ouders vertrokken naar de geboorteplaats van mijn vader.. en dus moesten wij mee. aangezien we beide uit een stad komen en we dus naar een dorp gingen verhuizen, viel dit voor mij niet erg mee.. in de tussentijd werd mijn moeder ook nog eens opgenomen in een rusthuis want die kon de drukte niet meer aan.. De kleine werd geboren en kort daarna zijn we op ons zelf gaan wonen.. ondanks dat het niet helemaal super ging tussen mijn vriendin en mij.. achteraf bleek dat mijn inmiddels Ex vriendin aan borderline leed.. en dit voor inmens veel problemen zorgde in de relatie..
na 2 jaar te hebben volgehouden is mijn ex naar haar moeder gegaan en bleef ik weer alleen achter.. achter in een huis dat veel te groot was voor mij alleen en waar eigenlijk alles nog aan moest gebeuren.. we waren er immers ingekomen zonder geld..
(ik mis de kleine heel erg, was immers 2 jaar papa)
Dit heb ik nog 2 jaar kunnen volhouden tot ik weer met wat schulden kwam te zitten.. het dagelijkse blowen ging immers gewoon door al die jaren. Weer terug naar huis gegaan.. waar ik dus nu nog zit.. Zonder vrienden, met alleen mijn ouders om me heen.. Ik weet het gewoon niet meer.. Op dit moment zie ik geen uitweg, ben mn werk kwijtgeraakt en kan niks vinden.. heb nooit mijn rijbewijs gehaald, dus zit nu zon beetje opgesloten in een dorp waar ik helemaal niet wil zijn en waar ik niemand ken. er is geen werk.. en zie gewoon weg geen uitweg.. durf ook mijn rijbewijs niet te halen.. heb angst om zelf te rijden..
Ik weet het gewoon niet meer.. ik heb mijn leven gewoon verpest.. ben nu inmiddels 30 en heb nog niks bereikt.. als ik dan kijk op facebook bij mijn klasgenootjes van vroeger (en de pestkoppen) iedereen is goed terecht gekomen behalve ik..
Zelfmoord is eigenlijk geen oplossing.. maar wat dan wel?? ik leef voor.. wat?
T.

op school kreeg ik vanaf groep een alltijd
op me kop tot groep7 waar ik nu in zit alltijd op mij doe ik een keer wat goed word er niks over gezegd ik werd vaak
bij mijn keel gepakt door mijn juf ik zij
tegen de juf kindermishanderlaar
ik heb het tegen me ouders verteld maar die geloofde het niet van af toen dacht ik bij me zelf wat doe ik hier nog ijgenlij ik heb toch geen leven toen wou ik zelfmoordplegen want ik word vaak geplaagt me adhd

Ik snap werkelijk waar niet wat mensen zo leuk vinden aan het leven!
Het is voor mij een echte ramp om mezelf elke dag maar weer bij elkaar te moeten rapen. Vanaf mijn 12e loop ik al van de ene psychiatrische instelling naar de ander en heb ik geen stabiel en mooi leven gehad. Elke instelling deed ook weer een onderzoek naar wat ik zou kunnen hebben en ik kan je wel vertellen dat ik in mijn leven al heel wat naamkaartjes heb gehad. Op dit moment ben ik ook opgenomen bij Eleos, en dat zou een Christelijke instelling moeten zijn, maar ik wordt wel keihard uitgemaakt voor slet, alleen omdat ik beter met mannen overweg kan dan met vrouwen. Verder doe ik niks en zit er ook niks achter. Bij het UMC in Utrecht is mijn opleiding naar de klote gegaan. Ze wilde me alleen verder helpen als ik een niveau omlaag ging anders kon ik het lekker uitzoeken! Kortom de geestelijke gezondheidzorg in Nederland is in een woord KUT! En nu trek ik het niet meer! Wie kan het ook wat schelen?! Mijn ouders komen me niet dagelijks opzoeken en ik mag niet zeiken, want ik ben niet de enige op de wereld word me gezegd. Als ze me straks vinden hebben ze daar wel spijt van! Vanmorgen lag ik te lang in bed, en is dat nu zo gek als elke dag een strijd van overleven is? Ik kan niet meer, 6 jaar heb ik het volgehouden, maar nu is mijn energie over! Alles moet je in dit leven alleen doen en ik kan niet meer!

Zinloos, dat is het leven. We worden geboren om te sterven. We willen dood, maar worden iedere ochtend weer levend wakker. Weer een zinloze dag, dichter naar het einde toe. Zinloze tijdvulling. We krijgen geen kansen om te leven. Iedere dag gaan we weer een beetje meer dood. Weer een streepje op de muur, weer een dag om. En daar kan ik mee leven. Alleen, die tijd tussen geboren worden en sterven, die duurt me veel te lang. Nu al ben ik klaar met mijn leven. Ik hoef niks meer, wil niks meer, ik wil niet meer lijden, wil niet meer huilen, wil de diepe pijn niet meer voelen. Leven, heet de pijn. Leven, een cadeau? Nee, een last die we ons hele leven moeten dragen. Het is goed zo, voor mij. Ik ben er klaar mee, wil niet meer, kan niet meer, wil niet meer moeten. Moeten leven: wat een lijdensweg. Maar ik kan er geen eind aan maken. Ik mag het niet. De kinderen kan ik het niet aandoen. En daarom moet ik verder lijden. Voor de kinderen. Waarom heb ik hun gegeven wat ik zelf niet wil hebben: het leven??!!

ik zit al 2 jaar met de gedachten om er een einde aan te maken ik dacht dat niemand om me gaf alles wat ik hoorde alles wat ik las was irritant en zat me in de weg op school werden me cijfers slechter en moest lager op zoeken toen ik 10 was ging alles nog perfect ik was Nederlands kampioen turnen en was heel gelukkig maar ik brak me arm en moest stoppen niet lang daarna zijn we verhuist naar een dorpje waar ik samen met me broer de enige getinte waren wat slecht afliep want ik werd daar veel gepest na een half jaar zijn we weer verhuist want het ging uit tussen me moeder en die vriend. ongeveer 2 maanden erna is me moeder in elkaar geslagen door de zoon van een goede kennis ik stond ernaast maar kon niks doen ik moest weg rennen! niet veel langer daarna kreeg ik te horen dat me moeder baarmoederhalskanker had en ook dat deed me veel pijn vanaf dit moment werden me cijfers slechter en slechter ik had geen zin om te leren ik kon me niet concentreren ik ging me afscheiden van de rest. maar na een paar maanden ben ik me gaan gedragen zoals iedereen ik was altijd vrolijk maar als ik thuis kwam storten ik in tranen uit! vaak was er dan ook nog eens niemand thuis en ging de gedachten vaak door me hoofd om zelfmoord te plegen. ik ging over nar 3 mavo waar ik een vriendin kreeg het ging hartstikke goed maar door me eigen fout moesten we het uitmaken ik was dolgelukkig maar het ging niet! toen begon ik te denken dat het aan me uiterlijk lag. en na een tijdje kon je duidelijk merken dat ik anorexia had niemand wist het echt tot een tijdje terug. mensen kwamen er achter en ik begon me zelf te snijden. als ik terug kijk op me leven wat er in 5 jaar aan shit is gebeurd zie ik niet veel goeds in me komende 50 jaar en wil ik niet meer!

Hallo,

Ik ben op vroegere leefdtijd misbruikt.
Ik was toen 12 jaar, tot mijn 18de zijn zo een dingen ieder jaar wel weer gebeurd.
Tevens heb ik 8 jaar in therapie gezeten. En heb ik antidepresiva geslikt.
Nu ben ik ervan af, maar er komen nu steeds meer problemen bij.
Ik sta voor iedereen klaar voor mijn schoonmoeder die dikke problemen thuis heeft. Zodat mijn man en ik alleen maar met haar bezig zijn, en we wonen nog niet eens samen omdat we het met het geld niet redden.
Ik heb een schoonzus die haar ongeboren kind laat weg halen.
Maar ik kan er gewoon niet meer tegen door die spanningen bij mijn schoonmoeder en haar vriend, krijgen mijn man en ik elk weekend ruzie.

Ik word gek, en als dit niet snel voorbij is weet ik niet of nog wel wil leven.
ik ben moe en futloos.

En ik heb het helemaal gehad met alles.

En er is niemand die eens vraagt hoe het met mij gaat.

ik wil niet meer.

Haay ik ben een meisje van 19 jaar. En zolang ik me kan herrineren leef ik in ellende altijd als ik denk dat het goed gaat gebeurd er weer iets naars. Inmiddels heb ik geen huis geen school en geen werk ik zou me geen rede kunnen bedenken om op deze planeet te blijven egt niet want er gebeurd niks positiefs en ik lijk steeds dieper en dieper weg te zakken.

ooit begonnen op de basisschool met pesterijen die elk jaar terug kwamen tot groep 8, waarna ik hoopte op de middelbare school te kunnen beginnen met een nieuwe start... tervergeefs daar precies het zelfde verhaal, toen kwam de puberteit waarin ik niet te genieten was, dankzij mij ''coming-out'' als homosexueel is mijn puberteit ver weg gevallen maar toch nog te vaak worden gekwetst, vertrouwen in mensen dat weg is gevallen naar meerdere dingen die mij diep gekwetst hebben, geen plekje hebben waar ik me veilig voel, altijd bang zijn dat er ooit nog iets zal komen waardoor mensen mijn wéér de grond in zullen trappen. zien hoe andere gekwetst worden is een kweling, geen controle hebben over dat soort dingen is pijnlijk, geen mensen kunnen helpen omdat je bang bent er zelf in mee getrokken te worden, je zelf voelen als een complete niets nut, denken dat de kwelling te veel word dat je er in mee word gesleurd. Het pijnlijkst als je voor je gevoel niet geliefd bent bij de mensen die je hebt. Geen veilig gevoel hebben als je thuis zit. was er maar 1 manier om van al deze problemen af te zijn... Nou ja die is er...

mijn vrouw en ik zijn aan het scheiden.ik kan het maar moeilijk verdragen.want de meeste fouten zijn van mij.ik hou nog zielsveel van haar.we hebben een jaar en een half een mooie flinke zoon gekregen.ik hou van die jongen maar wat is hij met een vader die een mislukkeling is.ik heb al heel mijn leven niets anders gedaan dan fouten gemaakt.1ding niet en dat was onze trouw.maar nu loopt het op de klippen.ik heb al geen zin meer in raad en steun van vrienden en familie
het enigste is nog wat ik heb is mijn zoontje hopelijk krijgt hij mij er bovenop.
ik zou alles doen om mijn vrouw te houden maar ze zie me niet meer graag.ik moet erover maar het is verdomd moeilijk .de laatste tijd ga ik veel gaan nadenken op een zitbankje langst het water het doet me wel deugt.maar als je je ogen dicht doet hoor je de vogels fluiten voel je de wind tegen je aan.ik zou hier boven willen zijn daar waar het rustig is.waar er geen zorgen en geen verdriet is.ik weet dat ik zelfmoord pleeg dat ik mijn kind en mijn(vrouw)veel verdriet aan doe en dat ik ze achterlaat met heel veel vragen en schuldgevoel. ik begrijp niet waarom mij dat moet overkomen er zijn zoveel mensen op de wereld.ik droomde van een gelukkig gezin en niet van een scheiding, waarvan ik de helft van zijn leven maar kan bijzijn.ik wil er gewoon altijd zijn voor mijn jongen.van zijn moeder kan ik hem ook niet afnemen want het is een super mama.en ik vindt het jammer dat ik ze heb verwaarloosd daarom is het mss beter dat ik eens goed nadenk over "wat geeft het leven nog zin"ik kan het niet verdragen om mijn zoon een week te missen.
hopelijk komt alles in orde met mij

ik zie elke dag weer in hoe het leven gaat het is een illusie als je denkt dat je gelukkig bent want voor je het weet gaat er weer iets verkeerd dat is gewoon hoe het gaat en als ik naar mijn leven kijk is het een neerwaartse spiraal elke keer dat er iets gebeurt is het ook erger dan de vorige keer en dan opeens zie je de keuzes in die je gemaakt heb en dat het heeft geleid tot ruzie negeren werkloosheid ongezondheid en rondom veel negatieve gedachtes en ik stel me dan voor als ik dan wel aan het einde van mijn leven zit en ik kijk terug en het was meer negatief dan positief wat heeft het dan voor zin gehad naar het leven is er toch niks maar ik leef nu en als ik nu zo negatief leef waarom dan niet gewoon skippen naar het onvermijdelijke