Levensverhalen (pagina 386)

Ik heb erg veel problemen, misschien ook omdat ik in de puberteit zit. ik heb erg vaak ruzie met mijn ouders en dat maakt me erg verdrietig. maar dat is niet de reden waarom ik zelfmoord wil plegen. ik ben een hele lange tijd bedreigd en daardoor was ik heel depressief. maar het alleen maar erger toen ik erachter kwam dat het mijn beste vriendin was. ik zei het tegen haar en zij ontkende het. niemand wil me helpen om erachter te komen of zij het is of niet. daar wordt ik zo verdrietig, boos en depressief van dat ik wou weglopen en zelfmoord plegen. maar als ik dan weer denk aan mijn familie en aan alles en iedereen die van mij houd dan doe ik het niet, maar ik trek het niet meer langer. ik wil heel graag hulp van iemand die me begrijpt.

Van jongs af aan wordt er altijd op me gelet wat ik verkeerd doe. Hierdoor ben ik heel onzeker geworden en walg ik met de dag vanmezelf. Als ik een conflict met mijn man heb, moet ik desondanks het zijn schuld is, mijn excuses aanbieden. Tijdens de ruzies negeert hij mij volkomen en ik voel me daardoor niet prettig en ongewild. Ik huil mijn emoties dan uit, wat vaak tot de gedachten lijdt dat ik niet meer wil verder leven. Op de grond van mijn afgetakelde hart wens ik de dood. Mijn man mishandelt mij geestelijk. Dat ik niks doe, nergens goed voor ben, een luie zak ben en nalatig ben. Ik doe zo vreselijk mijn best, maar keer op keer doe ik alles fout. Ik ben het zat, ik ben het spuuugzat dat ik altijd benadeelt word. Het is elke dag wel raak, ik wil zo graag verder maar helder nadenken kan ik allang niet meer. Ik bevind me nu in een negatieve spiraal, waar ik onmogelijk uit kom. Ik heb de fout van mijn leven gemaakt door met hem te trouwen. Ik houd een masker voor mijn en zijn familie dat ik de gelukkigste vrouw op aarde ben, maar niks is wat het lijkt.
Ik voel me zo walgelijk en lelijk. Ik weet niet hoe ik verder moet, daarom
Denk ik de laatste jaren aan zelfmoord. Het enige probleem is lef! De lef ontbreekt

Ik heb heel vaak het idee dat niemand me begrijpt. Ik heb laatst een keer over iemand gedroomd dat er iets heel ergs is gebeurt maar dat durf ik niet te vertellen want daar schaam ik me nou juist heel erg voor en die gene mag ik nou juist heel erg. Nou denk ik daar de heletijd over na en aan iets anders denken lukt niet en ik heb altijd zin om te huilen en ik wil gewoon niet meer. Maar dan denk ik aan mijn familie en dan vind ik het wel zielig voor hun en ik weet niet wat ik er aan moet doen. Kan iemand mij alsjeblieft helpen???

hoi ,
sinds een paar weken geleden is mn hond overleden, we hebben hem in laten spuiten, hij was te oud, en had teveel pijn. nu heb ik teveel pijn, omdat ik hem zo veel mis ... ik ga elke avond kapot in bed omdat ik teveel aan hem denk ... ik durf er niet met vriendinnen over te praten, want ik denk dat ze me te slap vinden , of het door gaan vertellen. ik wil zelfmoord plegen ,maar hoe ? ik weet dat mn familie en vrienden me heel erg gaan missen . ik wil ze dit niet aan doen, maar ik wil zo graag naar mn hondje toe, ik mis hem te erg ! ik wil niet voor de trein springen, want dan betrek ik andere mensen bij mn dood . hoe nu ?

Zat ben ik het leven!!! Ook al weet ik dat ik niet mag klagen met zulke goede mensen om mij heen.

Voor zolang ik mij kan herinneren zit ik in een depressie. Ik vertoon veelal destructief gedrag. Dit gedrag heeft ertoe geleid dat ik kortgeleden een groot bedrag verloren heb met gokken.

Voor mijn gevoel was het enige wat mij nog gelukkig maakte, geld..vandaar mijn gok probleem.

Nu ik een groot bedrag verloren heb binnen een uur tijd, waar ik 2 jaar voor heb zitten sparen, ben ik radeloos wat ik aanmoet met mezelf.

De hele situatie heeft me in zo'n erge depressie gebracht, dat ik de gehele dag denk aan zelfmoord.

Ik heb meerdere mensen benadert om mij te voorzien van de medicijnen die mij helpen, om dit pijnloos af te handelen.

S´nachts lig ik in bed te zoeken naar muziek op youtube, die ik graag op mijn eigen begrafenis zou willen laten afspelen.

Overdag kan ik mijn ouders nauwelijks direct in de ogen aankijken, want ik wil niet dat zij mijn verdriet kunnen lezen in mijn ogen.

Mijn ouders zijn op de hoogte van het feit, dat ik depressief ben en veel geld verloren heb. Ze proberen mij er overheen te helpen. Echter ben ik alleen maar meer achteruit gegaan en veel dieper terecht gekomen in mijn suïcidale gedachten.

Ik heb nergens meer zin in. Op mijn werk heb ik het niet naar mijn zin.

Ik heb geen leven meer. Ik heb geen echte vrienden, waar ik plezier mee kan maken.

Toen ik over de situatie sprak met mijn moeder vertelde ik haar, dat ik zelf niet meer wil leven. Dat ik op het moment alleen door ga met leven om mijn ouders geen pijn te doen.

Is dit de bedoeling van mijn leven??

doorgaan met leven om anderen hiermee een plezier te doen.

Nadat een vriendin van mij net voor de dood is weggehaald omdat ze het leven niet meer zag zitten ben ik opzoek gegaan naar verhalen. Hier lees ik allemaal noodkreten van veel verschillende mensen die aan zelfmoord denken. Er aan denken dat snap ik nog. Iedereenbeleefd tegenslagen in het leven. Het is dan makkelijk te denken ik stap eruit. Maar geen enkel leven gaat over rozen. Soms zit het mee, soms tegen. Maar er zijn zoveel instanties waar je terecht kan met je vragen. Iedereen kan zichzelf enorm in de put praten, dat is een koud kunstje. Iedereen kan ook klimmen, maar dan moet je echt lef hebben om jezelf bij de kraag te vatten en jezelf eens even goed toespreken in de spiegel. Wat wil ik eigenlijk? Een egoist zij en uit het (mooie) leven stappen? Of wat doen aan mijn gevoel. Iedeeen heeft een keus en soms moet je geholpen worden. Zet ' m op je kan het

Na een lange tijd van eenzaamheid ben ik eindelijk weer gelukkig. Toen ik voor het eerst op de middelbare school kwam (ik zeg niet welke), voelde ik me heel onzeker. Ik kende helemaal niemand, maar ik dacht dat ik vanzelf wel nieuwe vriendinnen zou maken. Dat bleek het tegenovergestelde te zijn. Niemand keek naar me om. In de eerste klas was mijn mentor wel oke, maar de mentor die ik in de tweede klas had, leek zich helemaal niet te bekommeren om hoe ellendig ik me voelde. Ik zat vaak alleen in een bankje, terwijl de anderen allemaal naast elkaar zaten. Een leraar zei zelfs doodleuk dat je wel heel zielig bent als je alleen zit, terwijl ik voor haar neus zat. Ook probeerde ik in de tweede klas nieuwe vriendinnen te maken, maar dat mislukte weer. Ik kreeg rare blikken en werd genegeerd als ik iets wilde vertellen. Nu, aan het einde van de derde klas, voel ik me veel beter. Ik zit eindelijk bij een groepje dat me niet wegstuurt als ik er iets te lang bij zit. Iedereen in mijn klas doet dat wel. Er zit zelfs een jongen bij die ik heel leuk vind. Jammer genoeg heeft hij al een vriendin, maar dat maakt me niet zoveel uit. Ik ben allang blij dat ik eindelijk aansluiting heb gevonden. En dat voor een meisje met Asperger.

ik heb geen zin meer ik ben nutteloos ben er voor niks .
ik wou vandaag zelfmoord plegen maar het kon niet want alle messen zijn in de keuken en daar was me moeder de hele dag .
maar morgen denk ik als er niemand thuis is ga ik het doen maar het maakt niet uit want niemand gaat mij missen

ik vraag me af wat mijn nut is op deze wereld mijn moeder word altijd boos. mijn vrienden schelden me uit. Mijn school moedigt het aan.
iedereen vind het goed dat ik zelfmoord pleeg. en het ergste is dat ik het met hen eens ben

we beginnen bij het begin ik ben gepest van mijn 5 tot 18 jaar ik had nooit vrienden. op de basisschool werd ik geslagen gepest op me gespuugd me kop ik de toiletpot gedouwd en de dingen die ik dan had werden me dan ook nog eens afgenomen , mijn ouders hebben een bedrijf en altijd druk dus nooit tijd voor mij dus ik kon met mijn verhaal nergens naar toe dus ging ik eten het resultaat dat ik 150 kilo woog , toen was ik 11 jaar oud en ging ik met me ouders naar een tantes feest waar mijn neef ook was ik speelde nog wel eens maar hij was stuk ouder dan mij hij was rond die tijd 18 en omdat ik zo kwetsbaar was en lekker makkelijk vind dit moeilijk om te zeggen :( maar ben ik sexueel misbruikt door hem :( ik heb hier altijd mee rond gelopen en niemand viel het op , ondertussen gingen me waar weer verder met het leven niet wetend wat ik hier mee aan moest nu was ik 13 en ging ik naar de middelbare school op deze school ging het ook niet goed werd ook gepest mijn gym kleding werd in de fik gestoken en werd geslagen ik werd een moeilijk iemand want ik prate nergens over zei leerkrachten toen kregen we nieuwe buren er was een buurjonge bij wij vielen allebei buiten de groepjes in ons dorp zo wij werden vrienden maar ook hij was ouder ik was 13 hij 20 toe waren mijn ouders op vakantie en hij paste op mij wat resulteerde hij ging aan me zitten en werd voor een 2de keer sexueel misbruikt :( toen klapte ik helemaal dicht toen was school kut mijn moeder was altijd weg en mijn vader mog mij niet toen werd ik boos en wou ik niet meer naar mijn familie van mijn vader waar dus die neef van is mijn vader snapte dit niet dus werd boos op mij sindsdien laggen wij elkaar niet goed ik werd kwaad als ik mee moest en sloot me zelf op mijn vader werd zo kwaad omdat ik zijn familie uitschoolt voor alles wat ik kon bedenken dat ik klappen kreeg en hij mij nek dicht kneep :( mijn moeder kon nog net optijd mijn vader van me aftrekken anders was ik er niet meer geweest toen liep ik met een sjaalrond om de blauwe plek te bedekken toen was ik 14 en kreeg ik erge longontstekingen aa griep mijn lichaam was te zwaar en kon zichzelf niet revalideren heb 6 maanden in het ziekenhuis gelegen en was soms kantje boord naar 6 maanden krabbelde ik weer op en rond mijn 15 was ik weer helemaal beter toen liep ik achter met school dus moest ik 2 jaar in 1 jaar doen anders bliiven zitten toen kwamen aan in het jaar dat ik examen moest doen iedereen zei dat ik moest blijven zitten zelf mijn vader en moeder hadden gesprekken met directeur dat ik een jaar bleef ik zei wil ik niet wil van die kutschool af dus zo gezegt zo gedaan ik presteerde om op elke vak een voldoende te halen en was geslaagd toen mocht ik naar mbo school nou ik zag er erg tegen op had alles mee gemaakt en w3as de draad kwijt onder tussen was ik zelf soms niet helemaal mezelf begon te zien dat ik andere dingen leuk vond dan waar andere jongens van hielden ik zat op voetbal en zwemmen was erg leuk maar had ook geen vriendjes en werd erbijna nooit in gezet maar was weg uit de andere situaties toen werd ik 16 ik ontwikkelde meer en begon dingen te voelen voor mensen maar ik voelde dingen voor mannen in plaats voor vrouwen ik ben homo kwam ik achter dit kan ik moeilijk vertellen thuis want mijn zus har vriend was homofoob en zei als ik er 1 zien sla ik hem harstikke dood dus ik wist neit hoe ik het moest vertellen ik heb dit tijdens mijn fitness school er met instructeur gepraat en heb dit mijn moeder huilend inde auto verteld zei vond het niet erg en was blij dat ik mezelf was toen moest ik het mijn pa vertellen ik weet het goed ik vertelde het hem en hijzegt wat hu hij heeft gehuild en snapte er niks van zijn enige zoon homo de vriend van me zus keek me raar aan en hij wist neit wat hij moest hij heeft 1 jaar niet met me gepraat toen werd ik er bij voetbal uitgeschopt want de ouders wouden geen kind die homo was bij hun kinderen onder de douche het zelfde gebeurde met zwemmen dus was weer geisoleerd onder tussen liep ik nog met dat sexueel misbruik en wist neit wat ik er mee moest ik kwam in 2 strijd en aan mezelf te twijfelen omdat ik homo ben als ik het niet had uit gelokt ik had gevraagt om therapie wat ik kreeg en intensief ook waar ik zeer blij mee was school en therapie waren het over eens robbert gaat voor school zo ik ging naar therapie en knapte op mijn vader trok bij en kon me weer accepteren zoals ik was we hadden nog vaak ruzie over zijn familie wat in breekende deuren en glazen aantoe ging , toen ging het op therapie veel beter en beter maar was midder op school mijn school kon het niet verkroppen en liet mij het jaar niet over gaan toen ging ik het volgende jaar weer proberren met zelfde verhaal op papier robbert gaat voor shool ik was toen 17 bijna 18 in dat jaar werd mij verteld dat ik niet meer welkom was op die school ik verloor mijn vrienden die ik had en was niet meer welkom als ik op school kwam werd ik de klas eruit gehaald en kreeg geen toetsen en papieren toen moest ik maar thuis blijven toen ging nog meer in therapie ik klapte dicht want dit was de zoveelde keer dat ik werd neer geslagen ik kon niet meer in de tussen tijd werd mijn hard verdiende vakantie door me neus geboord want ik had niet goed me best gedaan opschool dus parijs ging niet door mijn ouders hadden gehoord van therapeut dat ze mij maar stevig in de tang moesten houden want ik was onbestuurbaar dus mijn ouders verboden mijn alles namen mijn computer alles af toen kwamen mijn therapeuten tot de conclusie ik had add dus wat mijn ouders deden dat was juist fout je moest mijn aanmoedigen en helpen met belonen want dan deed ik beter me best mijn oudersw vertrouwde hun dus ging het weer wat beter toen heb ik geprobeert zelfmoord te plegen want ik trok het niet meer mijn moeder ontdekte mijn zelfmoord brief en zo werd mij zelfmoord verijdeld ondertussen moest ik nu vol in therapie want ik mocht geen zelfmoord plegen maar ja school ging door en had er school genoeg van en schakelde de laatste maand de leerplicht ambtenaar in terwijl ik niet op school mocht komen van school de ambtenaar veegte het excuus van therapie van de tafel en zei jij moest gewoon naar school wat resulteerde ik kreeg een briefthuis waar in stond dat ik naar de rechtbank moest ik moest daar heen en kreeg de keus taakstraf of 6 maanden reclasering ik denk ik neem de reclasering maar want dan krijg ik geen strafblad ik was het er niet mee eens maar het moest anderss kreeg ik taakstraf en als ik dat weigerde kreeg ik geld boeten en misschien cel :( toen kreeg ik iemand die mij op het 'rechte pad moest brengen ' nou ik legde alles uit en ze stond aan mijn kant zei tekende 6 maanden en hoefde niet meer naar school moest therapie doen daar heb ik dan 1,5 geleden mijn verhaal verteld waar ik mee liep mijn vader braken zei nu snap ik waarom je zo boos was op de familie mensen wisten geen raad wat nu verder want school was weg gevallen en iik vertrouwde niemand meer toen ging het weer beter therapie ging langzaam aan weg en nu voelde ik me beter 1 jaar geleden ben ik op mezelf gaan wonen in groningen wat therapie afrade maar ik trok het thuis niet meer zo ik ben verhuisd wat zeer goed ging ik viel 25 kilo af weegde 125 kilo kreeg vrienden en een baan verdiende mijn eigen geld en kon mezelf voor zien maar het werk wat ik deed was er leuk maar de hoofd manager vreesde voor haar baan want ik was te goed dus ik werd er uit gewerkt wat resulteerde ik versus haar waar nog net geen advocaat aan te pas kwam maar ik had contract dus ik kon niet weg ik wed op non actief gesteld en zei ook conclusie mijn contract werd ontbonden en moest vertekken en tevens zei ook toen zat ik weer thuis en was het kerst had niemand iedereen was bij iedereen maar ik was alleen toen naar nieuwjaar gin het weer beter toen kreeg ik en nieuwe baan en daar waren ze zeerblij met mij nu ben ik weer ondertussen was ik wel weer 10 kilo aangekomen en zeer moei en futloos nu2,5 week geleden werd mijn een papier door me werk onder me gedrukt waar in stond wegens reorganisatie is er voor jou geen plek dus ben ik nu weer mijn baan kwijt nu zit ik thuis zonder baan en kan geen ww krijgen :( wou weer studeren maar daar heb ik geen geld voor nu is mijn geld op en ik soliciteer als een malle maar het lukt me niet werd telkens afgewezen nu is het limiet bereikt en kan nog 1 maand huur betalen ik ben nu de zoveelste keer alles kwijt en de maatschappij heeft mij zo geschaad dat ik na dit alles niet meer kan blijven staan met mijn rug recht ik vraagmij nu af wat heeft het voor zin de familie keert me tegen mij en scheld me uit me vader kan me niet uitstaan en verteld me dat hij wou dat hij mij nooit had gehad en dat hij iemand als me nichtje had gehad :'( omdat ik niks kan en homo ben alleen maar problemen hij wil me nu niks meer leren en veracht mij mijn moeder is druk met werk en heeft geen aandacht voor mij nu is mijn andere familie die zwaar gelovig is zegt me dat ik naar de hel ga omdat ik homo ben en word me gewoon te vaak gezegt dat zxe niet wouden dat ik leefde ;'( nu is de maat vol en hou ik het niet meer ik ben levensmoe en mijn lichaamtrekt het niet meer mijn lever begint er mee te kappen en heb misschien suikerziekte tevens word ik door de homo uitgeschreeuwt als een dik varken en dat ik maar naar de gay ontmoetings plaats moet want ik mag bij hun club niet meer naar binnen mensen ik ben geisoleerd mijn slaan me neer ik sta op keer op keer op keer nu wil ik niet meer als ik hier toch neit welkom ben laat me dan gewoon gaan 1 bullit right between the eyes ik heb altijd dit mezelf voor gehouden life isn,t about waiting for the storm to pass ... it is about how to dance in the rain , maar dit kan me nu niet meer baten ik ben moe moe moe ik weet dat ik toch geen zelfmoord kan plegen maar ik trek dit niet meer ik wens de rest allemaal geluk in het leven en hoop dat de andere mensen een beter leven hebben en mensen vinden waar ze van houden en die ook van hun houden ik geef de moed op qarlos