Hallo. Ik ben Ibby. Ik ben 14 jaar en heb al m'n hele leven een hekel aan 't leven. M'n vader zit alleen maar aan de drank, hij geeft echt om me maar als hij drink doet hij me echt pijn (mentaal).
Ik heb een (half)broer van 33, hij is echt de beste broer die iemand kan wensen, hij heeft het meerdere malen opgenomen tegen onze moeder en zo mijn leven gered. Hij en zijn vrouw zijn echt, te cool, ze kopen dingen voor me, we gaan samen soms naar 't strand, bios (ik ben best een no-lifer dus ik zit de hele dag binnen), ze gaan voor mij door 't vuur. Ik zit daar heel erg mee want ik weet niet hoe ik ze ooit terug kan betalen.
Op school ben ik voor sommigen een nerd en voor andere een grote badass. Veel vrienden heb ik niet, en met de vrienden die ik heb heb ik niet zo'n sterke band mee. Ik werd ook voor vele korte periodes gepest, ik wou toen serieus een eind maken aan m'n leven. Ik durf geen hulp te zoeken bij docenten want ik ben bang dat iedereen het dan weet en dat ik dan nog meer gepest word en m'n reputatie verpest.
Nu komt het; mijn moeder. Mijn moeder, een harde, koppige vrouw. Ze wordt ouder (rond 50) en wordt sneller moe. M'n hele leven sta ik in haar schaduw, we zijn nog nooit lang van elkaar weg geweest. Ook hebben we altijd ruzies, om de meest stomzinnigste dingen (teveel om op te noemen). Daar gaat het niet om, het gaat om dat je dan de echte Katy (roepnaam van m'n ma) ziet. Alleen omdat zij alles regelt, alleen omdat zij alles bezit, alleen omdat zij de portomonnee meedraagt kan ze alles met mij doen wat ze wil (slaan, schoppen, uitschelden, uit huis zetten), en dat doet ze ook.
Vandaag gebeurde het... Ik en m'n moeder hadden weer ruzie. We zitten in een geldcrisis, we moeten een boete betalen, nieuwe vesten, schoenen, boeken en een agenda kopen. Maar we hebben niet zoveel. Vandaag deed m'n OV-Chipkaart het niet meer, er zat een barst in. Dat ding kostte 60 euro en er zat ook nog eens een abo op van 30 euro die ik maar 1 dag heb gebruikt. Zij helemaal boos enzo, grote ruzie gehad. Dus nu moet ik met de fiets (ik ben niet zo sportief, maarja, 't moet maar...). Zij en m'n pa hadden eem gesprek op de telefoon. Dit is het stuk waar het 't meest pijn deed; "He can't ride bicycle! He will drive into water or something! He could kill himself, I don't care!" Toen, precies op dat moment barste m'n tranen uit, kreeg ik hoofdpijn en ik dacht; "Al die kusjes... Al die knuffels en lieve woorden... Het was allemaal een leugen..."
Ik heb dit kort geleden meegemaakt met m'n tante, maar dat is informatie die ik niet mag, en niet wil vrijgeven.
Het is niet dat ik een eind wil maken aan m'n leven, want daar ben ik bang voor. Bang voor het zielige psychopaat beeld dat ik dan zou krijgen... Bang dat mijn moeder mij nooit meer zal herinneren als "zoon"... Bang dat ik mensen pijn doe die misschien wel van me houden... Bang voor de geruchten over vast blijven zitten in je lichaam na zelfmoord... M'n broer blijft altijd zeggen dat als ik ooit zou denken "Waarom ben ik hier?" dat ik hier was voor hem. Maar de mentale pijn die ik heb is sterken dan die gedachte.
Ik heb nooit gewild dat ik een eind moest maken aan m'n leven, maar dat ik op een dag gewoon dood neer zou vallen, dat verkeerde dingen zoals drugs me 't leven zou kosten, of mijn grootste droom; gaan slapen, en nooit meer wakker worden...
I love everyone, why don't they love me?
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.