Mijn verhaal begint met mijn jeugd .
Toen ik 12 jaar werdt moest ik naar een kinderthuis omdat ik zogenaamd moeilijk opvoedbaar was ik heb tot ik 18 was in kindertehuizen rond gezworven van de ene naar de andere kindertehuis en toen ik 18 werdt moest ik maar naar een psygiatrische ziekenhuis daar heb gezeten tot mijn 21ste jaar en toen mocht op kamers wonen begeleid zoals ze dat noemen daar heb ik toen ik 23 was mijn eerst vrouw leren kennen ben met haar gaan samen wonen en twee jaar later ook met haar getrouwd we kregen samen 2 zoons binnen een jaar ze zijn nu 27 en 28 jaar oud ik had intussen ook een baan tot ik op een geven moment thuis kwam van mijn werk en het huis leeg aantrof en geen vrouw en kinderen de bankrekening leeg en de spaar rekening geplundert en een huurschuld van een half jaar ik kreeg 3 weken later te horen van mijn zus dat ze ervandoor was met mijn broer de uitspraak van de scheiding heeft een jaar op zich laten wachten en nog geen maand na de scheiding is ze met mijn broer getrouwd maar ze had nog wel even een uitnodiging naar me gestuurd van hun bruiloft ik heb mijn zoons na hun huwelijk niet meer gezien terwijl er een bezoek regeling was maar ze waren verhuist naar duitsland waar mijn broer een nieuwe baan had gevonden maar hadden geen adres of wat dan ook achtergelaten vier jaar later leerde ik mijn tweede vrouw kennen na een jaar hebben samen gewoond zijn we getrouwd een jaar later werdt mijn derde zoon geboren hij is nu 18 .
in 2005 was ons huwelijk eigelijk al voorbij we leefden als broer en zus naast elkaar mijn vrouw sliep niet meer bij me een jaar later raakte ik mijn baan nog eens kwijt en dat verergerde alles nog eens ze had intussen een affaire met een ander en in 2009 kon ik vertreken de scheiding was binnen een halfjaar erdoor.
En toen begon het kreeg de ene deurwaarder na de andere aan de deur nu moet je weten dat ik en mijn tweede vrouw op huwelijkse voorwaarden waren getrouwd dat betekend dat alles wat op mijn naam stond voor mijn rekening was dus ook eventuele schulden en ze had op naam spullen besteld leningen afgesloten maar nooit een cent betaald en ik bemoeide me nooit met geld zaken dat deed zij en gezien de situatie nu heb ik daar wel spijt van want ik zit nu met een torenhoge schuld en dat was voor mij wel de klap twee zoons die ik nooit heb zien opgroeien en ook niet weet waar ze zijn een schuld en mede daardoor ook geen nieuwe relatie meer durf aan te gaan want dat doe een ander niet aan met het gevolg als je thuis komt er niemand is die begroet en je vraagt hoe je dag is geweest nooit een arm om je heen als je het even moeilijk hebt s'morgens wakker worden en draai je om en er ligt niemand naast je die even kan vast houden en zeggen dat je van haar hou en ook niemand die naar je luisterd wat je te vertellen hebt .
En ik vind het genoeg geweest het hoeft niet meer van mij ben het zat meer dan zat zo wil ik niet meer leven ik denk tegen de tijd jullie dit hebben geplaats ik er ook wel niet meer zal zijn het is genoeg geweest.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.