hallo , ik zal min verhaal maar bij het begin begiinen , ik ben al een hele lange tijd depresief , dat heeft vele redenen.
ik heb eigenlijk nooit een fammilie in me leven gekent alleen mijn vander moeder oma opa ja en dat was het eigenlijk wel , nooit fammile die er voor je was ik heb natuurlijk wel familie van vader en moeders kant alleen ja mensen die ik haat nooit wat van zich laten horen ruzie met je moeder maken en van vaders kan ja die ken ik eigenlijk helemaal niet heb ook nog een half broer nouja broer zo kun je hem niet noemen nee een klootzak nooit naar ons omgekeken , mijn vader is jammer genoeg alcholist , en ja ik kan ik er ook wat van , puur en alleen omdat ik me zo voel. ik ben 2 jaar geleden naar een andere stad verhuist en toen begon de meeste elende al , eenzaam niemand die je kent ik moest alles van het begin af aan weer opbouwen , maar omdat ik depressief begon te raken lukte dat niet , ik zit helemaal in de knoop in mijn hoofd weet niet waar ik moet beginnen elke dag hoop je dat je niet meer wakker word de pijn in me hoofd is gewoon ondragelijk niemand waar ik mijn verhaal mee kan delen , in dit land heb je het zwaar als je ouders in de armoede zitten , vaak over nagedaht om mijzelf van kant te maken maar ze zeggen altijd de wil om te leven is altijd sterker ooit zal ik het toch moetten doen want mijn hoofd basrt uit elkaar door alles , mijn verhaal is misschien wat rommelig komt omdat het in mijn hoofd ook zo is , ik begon wel eens te snuiven omdat ik dan dacht dat je daar misschien snel dood aan zou kunnen gaan , ik heb niet veel vrienden als je ze de echte eruit zou halen zou ik misschien op 3 mensen komen , dat doet me pijn omdat ik altijd veel vrienden heb gehad mensen waarmee je alles kon delen, het meeste is eigenlijk begonnen ja toen ik verhuist was. en ja met de liefde doordat depresief ben ook eigenlijk niet ik weet wel wat ik moet doen alleenhet komt er niet uit , en heb wel iemand in me leven nodig waarma ik verdriet en al het andere kan delen , kameraad zei vaak je moet je innerlijke rust vinden , nooit gevonden weet ook niet hoe ik dat moet doen en hoe ik hier uit moet komen , alsof je in een diepe donkere put zit vol met vanalles waar je niet uit kan komen , wat moet ik doen a.u.b iemand help me ik weet me geen raad mee in het leven en zit erover na te denken om zeer binnenkort er een eind aan te maken ben zo fuckt up weet geen raad meer elke dag somber geen zin in niks help alsjebieft dat roep ik al zo vaak dat schreew ik zelfs maar nee er gebeurt niks
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.