Levensverhalen (pagina 264)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Geen zin in het leven

iedereen zegt dat je puberteit leuk is ik vind van niet ik haat school daardoor wil ik ook zelfmoord plegen ik me mezelf al iets van 3 keer gesneden met een mes alleen het lukt niet mijn moeder zegt dat ik geen motivatie heb alleen ik snap niks van school. ik doe er ook moeite voor en heb geen tijd voor mezelf dus is een optie voor mij en ook de beste van deze wereld af
Datum:
21-10-2013
Naam:
Hessel
Leeftijd:
13
Provincie:
Gelderland

niet langer meer willen leven

Hoi ik ben een meisje van 13
ik ben heel lang gepest...ik kon er niet meer tegen ik heb het tegen leraren gezegt maar die negeerde het ze vonden dat ik me aanstelde me ouders zijn naar de directeur gegaan maar zelfs hij zei dat hij niks kon doen nu zit ik op de middelbare ik heb het heel moeilijk elke dag sta ik op en denk ik waarom leef ik nog? Kan ik niet gewoon weg zijn voor altijd.... Me ouders zijn gescheiden en me broer heeft veel problemen ik word thuis en overal genegeerd ik wil gewoon weg voor altijd....wat heb ik nog op deze wereld? Helemaal niks..... Wie kan me helpen??
Datum:
20-10-2013
Naam:
vera
Leeftijd:
13
Provincie:
Noord-brabant

Haat

Ik ben nu 12 jaar en heb sinds ik 11 ben last van eetproblemen, snijden en het denken aan zelfmoord. Soms wil ik het liefste gewoon voor de trein springen. Op school gaat het namelijk niet zo goed. Ik doe tweetalig havo/vwo. Het is heel moeilijk, en van de 24 cijfers heb ik 4 onvoldoendes. Ik vind dit heel erg, want ik wil graag dokter worden, en dan heb je vwo nodig. Maar dat is niet de reden waarom ik dood wil. Ik wil dood omdat het thuis en op school niet zo goed gaat. Ik heb veel ruzie met mijn ouders, en het doet me heel veel pijn om ze te zien huilen. Ik ben niet het soort dochter dat ze zouden willen hebben. Ze doen super veel voor me en ik weet dat ze van me houden, maar toch kan ik niet stoppen met boos zijn op ze. Ik huil mezelf iedere nacht in slaap.
Mijn vriendinnen begrijpen me niet heel erg goed. Ik vertel ze niet van mijn problemen thuis. Maar ze zien wel dat ik niks eet en dat ik mezelf snijd. Ze zeggen dan dingen zoals :'Je moet dat niet doen, je bent niet dik, je bent niet lelijk.' Dat is heel lief en zo, maar het helpt niet. Ze kunnen niet mijn gedachtes veranderen.
Ik heb eetproblemen omdat ik niet tevreden ben over mijn lichaam. Daarom train ik iedere dag minstens een uur, ontbijt en lunch ik niet, snack ik niks en eet ik maar een heel klein beetje avondeten.


ik haat mijn leven. Maar een vriend van mij heeft al zelfmoord gepleegd, en ik weet gewoon hoeveel pijn je anderen daarmee doet. En dat wil ik niet. Daarom snijd ik.
Datum:
20-10-2013
Naam:
Lotte
Leeftijd:
12
Provincie:
Gelderland

geen motivatie meer voor leven

hallo ik ben een jongen met diagnose aperger-add. ik merkte heel jong al dat ik anders was als de mensen om mij heen. ik was niet zoals de meeste kinderen ik had niks met speelgoed en was heel serieus voor mn leeftijd, ik was namelijk al jong bezig in mn gedachte met de dood en met de natuur en (vooral) wat de mensen de natuur aandeden en kon niet begrijpen waarom. ik heb ook tot een leeftijd van 12 verschrikkelijke nachtmerries waarvan ik daarna niet meer kon/durvde te slapen. hoewel ik nooit gepest ben voelde ik me wel altijd anders behandeld als de rest en ik was niet zoals de meeste jongens helemaal niet van het voetballen en bleef daar ik liever uit de buurt. ik speelde vaak alleen in mn hoofd in 'mijn wereld' als ik thuis was. thuis had ik het heel moeilijk nadat mn broertje was geboren omdat de aandacht vooral naar hem ging. naarmate hij wat ouder was speelde ik vaak met hem spelletjes die meestal uitliep tot stoeien. het probleem was dat mijn ouders mij niet in de buurt van hem wilde hebben en als ik met hem aant stoeien was dan flipte ze tegen mij (mijn moeder) ik kreeg dan vaak klappen. vanaf dat ik me kan herinneren is zij constant aan het proberen mij te veranderen door continue op elke beweging, of actie die ik deed. hoe ik liep hoe ik mn vork vosthoude hoe ik niks deed hoe ik speelde alles ik kon niet bij haar in de buurt zijn anders was het non stop oorlog. ik was doodsbang van haar ze sloeg me krijste tegen me heeft me aan mn haren naar kamer gesleept (zo jong als 8 dat ik me kan herinneren.) dit resulteerde uiteindelijk in dat ik vanaf mn 11-12 niks meer met mn ouders ging doen alles wat zij als gezin wilde doen wilde ik onderuit. ik voelde me toen al zo slecht dat ik vaak dacht dat ik beter af was als ik dood was. na de basischool raakte het contact met mn oude vrienden kwijt. en ik had moeite om nieuwe te maken. ik had wel contacten op school zelf waaronder een jongen waar ik later bevriend mee werd. hij was grappig en konde goed met elkaar vinden . er zat een vriend van hem die ook bij mij in de klas zat die zo knap was dat alle meisjes hem leuk vonden maar ik ook!! dat was de eerste keer dat ik me verliefd voelde en twas niet op een meisje?!?!? ik kon mezelf niet begrijpen. en schaamte durvde ik nooit met iemand van school af te spreken. ik had alleen mn beste vriend die ik al mn hele leve kende. maar die zag ik ook altijd maar zelden. met hem ben ik samen gaan roken op een geven moment en werd ik wat zelf verzekerder. maar ik was nog steeds veel alleen tot ik een jaar of 15 was en ik met die jongen uit mn klas (die ik al vanaf klas 1 wel kende en goed mee op kon schieten) en mijn beste vriend ging blowe. vanaf toen veranderde ik en mn leven heel erg. en had ik vrienden en veel sociale contacten. maar uiteindelijk na al die feestjes en uitgaan enzo kwam ik er weer achter hoe anders ik was. ik werd verliefd op een van mn vrienden. ik ging er aan onderdoor ik werd gek. en mn vrienden merkte het volgens mij maar zeide er nooit iets van. ik werd stiller en stiller. mensen die ik kende van vroeger keeke me raar aan en zegge niks tegen me ik raakte me school me werk alles kwijt en uiteindelijk ook mn vrienden. ik voel me verloren. ik voel me niet thuis meer nergens ik zit nu al weken zonder enig sociaal contact ( zelfs niet van mn ouders behalve gezeik) thuis. ook geen social media. ben verslaafd geraakt aan het kijke van wazigge documentaires over complotten en eindeloze zoektochten naar betekenis en oorsprong van het leven op internet. ik heb nergens motivatie meer voor. voel me zo ellendig dat ik vaak hoop dat ik niet meer wakker word uit mn slaap en voor eeuwig droom. zelfmoord is nog steeds een constante optie in mn hoofd al jaren. ik wil het niet. ik wil leven maar niet zo. ik voel me zo gehaat door iedereen. ik voel me waardeloos. ik wil gewoon een beetje liefde das alles wat ik ooit nodig heb gehad. maar van binne zegt altijd iets tegen me dat ik dit verdien dat ik het niet waard ben om te leven dat ik dood hoor te zijn.
Datum:
19-10-2013
Naam:
ano
Leeftijd:
19
Provincie:
Noord-brabant

geen motivatie meer voor leven

hallo ik ben een jongen met diagnose aperger-add. ik merkte heel jong al dat ik anders was als de mensen om mij heen. ik was niet zoals de meeste kinderen ik had niks met speelgoed en was heel serieus voor mn leeftijd, ik was namelijk al jong bezig in mn gedachte met de dood en met de natuur en (vooral) wat de mensen de natuur aandeden en kon niet begrijpen waarom. ik heb ook tot een leeftijd van 12 verschrikkelijke nachtmerries waarvan ik daarna niet meer kon/durvde te slapen. hoewel ik nooit gepest ben voelde ik me wel altijd anders behandeld als de rest en ik was niet zoals de meeste jongens helemaal niet van het voetballen en bleef daar ik liever uit de buurt. ik speelde vaak alleen in mn hoofd in 'mijn wereld' als ik thuis was. thuis had ik het heel moeilijk nadat mn broertje was geboren omdat de aandacht vooral naar hem ging. naarmate hij wat ouder was speelde ik vaak met hem spelletjes die meestal uitliep tot stoeien. het probleem was dat mijn ouders mij niet in de buurt van hem wilde hebben en als ik met hem aant stoeien was dan flipte ze tegen mij (mijn moeder) ik kreeg dan vaak klappen. vanaf dat ik me kan herinneren is zij constant aan het proberen mij te veranderen door continue op elke beweging, of actie die ik deed. hoe ik liep hoe ik mn vork vosthoude hoe ik niks deed hoe ik speelde alles ik kon niet bij haar in de buurt zijn anders was het non stop oorlog. ik was doodsbang van haar ze sloeg me krijste tegen me heeft me aan mn haren naar kamer gesleept (zo jong als 8 dat ik me kan herinneren.) dit resulteerde uiteindelijk in dat ik vanaf mn 11-12 niks meer met mn ouders ging doen alles wat zij als gezin wilde doen wilde ik onderuit. ik voelde me toen al zo slecht dat ik vaak dacht dat ik beter af was als ik dood was. na de basischool raakte het contact met mn oude vrienden kwijt. en ik had moeite om nieuwe te maken. ik had wel contacten op school zelf waaronder een jongen waar ik later bevriend mee werd. hij was grappig en konde goed met elkaar vinden . er zat een vriend van hem die ook bij mij in de klas zat die zo knap was dat alle meisjes hem leuk vonden maar ik ook!! dat was de eerste keer dat ik me verliefd voelde en twas niet op een meisje?!?!? ik kon mezelf niet begrijpen. en schaamte durvde ik nooit met iemand van school af te spreken. ik had alleen mn beste vriend die ik al mn hele leve kende. maar die zag ik ook altijd maar zelden. met hem ben ik samen gaan roken op een geven moment en werd ik wat zelf verzekerder. maar ik was nog steeds veel alleen tot ik een jaar of 15 was en ik met die jongen uit mn klas (die ik al vanaf klas 1 wel kende en goed mee op kon schieten) en mijn beste vriend ging blowe. vanaf toen veranderde ik en mn leven heel erg. en had ik vrienden en veel sociale contacten. maar uiteindelijk na al die feestjes en uitgaan enzo kwam ik er weer achter hoe anders ik was. ik werd verliefd op een van mn vrienden. ik ging er aan onderdoor ik werd gek. en mn vrienden merkte het volgens mij maar zeide er nooit iets van. ik werd stiller en stiller. mensen die ik kende van vroeger keeke me raar aan en zegge niks tegen me ik raakte me school me werk alles kwijt en uiteindelijk ook mn vrienden. ik voel me verloren. ik voel me niet thuis meer nergens ik zit nu al weken zonder enig sociaal contact ( zelfs niet van mn ouders behalve gezeik) thuis. ook geen social media. ben verslaafd geraakt aan het kijke van wazigge documentaires over complotten en eindeloze zoektochten naar betekenis en oorsprong van het leven op internet. ik heb nergens motivatie meer voor. voel me zo ellendig dat ik vaak hoop dat ik niet meer wakker word uit mn slaap en voor eeuwig droom. zelfmoord is nog steeds een constante optie in mn hoofd al jaren. ik wil het niet. ik wil leven maar niet zo. ik voel me zo gehaat door iedereen. ik voel me waardeloos. ik wil gewoon een beetje liefde das alles wat ik ooit nodig heb gehad. maar van binne zegt altijd iets tegen me dat ik dit verdien dat ik het niet waard ben om te leven dat ik dood hoor te zijn.
Datum:
19-10-2013
Naam:
ano
Leeftijd:
19
Provincie:
Noord-brabant

Ik weet het niet meer!

Na 42 jaar samen zijn met mij man..morgen 37 jaar getrouwd!!
Heeft hij aangegeven niet langer met mij door het leven wil.
Oke, ik heb een probleem, als ik meer als 2 wijntjes neem, dan lig ik onder de tafel?
Ik kan er niet goed tegen!..
Maar erover praten heeft geen zin, want hij heeft al een andere vriendin..en dat doet mij dus zoooo..veeeell..pijn!
Het hoeft van mij dus niet meer..ik heb twee schatten van kinderen..maar ik ben dus nu op dit moment zo in de war..wat moet ik!
Me zelf voor de trein gooien..NEE dat wil ik een machinist niet aandoen..maar een andere snelle DOOD!..?
Datum:
19-10-2013
Naam:
Corry
Leeftijd:
57
Provincie:
Noord-holland

Zelfmoord

Hallo,

Mijn reden dat ik zelfmoord wil doen is dat ik constant geruzie is thuis en maar overal te schuld van krijg en geschreeuwd word.
Ik heb een broertje die nooit wat doet en hem maar geloven.
Ik moet ook bijna altijd alles doen.
Ik heb geen moeder meer die is overleden aan Beenmergkanker en daar zit ik ook mee, dit is 2 jaar terug.
Op dit moment voel ik me heel erg kut en weet ik niet wat ik moet doen.
Op school word ik ook maar gepest maar ik haal wel goede punten op school.
Af en toe heb ik gedachte om een zelfmoord te doen, maar ik durf het niet zo.

Groeten Ralph
Datum:
19-10-2013
Naam:
Ralph
Leeftijd:
18
Provincie:
Limburg

ik zak af

Vorig jaar al een periode thuis geweest vanwege depressie. Ik voel dat ik terugzak en weet me even geen raad meer. Ik zou hulp moeten inschakelen, maar eerlijk gezegd ben ik te moe. Al het praten.. waarom kan ik nu niet gewoon gelukkig zijn en waarom is alles zo moeilijk. Ik twijfel over alles. Vindt nog maar weinig leuk. Mijn partner heeft heel veel voor me gedaan in de periode dat ik het zo moeilijk had. Nu wil ik eigenlijk alleen nog maar een punt zetten achter onze relatie. Het kost me teveel moeite. Ik wil gewoon even verdwijnen. Even, want ik heb een prachtige dochter van bijna 5 jaar. Voor haar hou ik het vol, maar het wordt steeds moeilijker.. ik vecht al zo lang voor een normaal en gelukkig bestaan, wanneer is het eindelijk eens klaar? ik ben bang dat dat nooit zal zijn..
Datum:
18-10-2013
Naam:
Anne
Leeftijd:
29
Provincie:
Noord-brabant

mijn verhaal

ik zelf zie het allemaal niet meer zitte mevriendin heef me verlate zie me kind ma een keer in de zoveel tijd werk in een loost in me eentje en da komt niemand dus zit alleen ma te piekeren heb totaal geen aanspraak en wordt er alleen ma depresiever van heb geen famili die me steunt heb alleen me ouders en me moeder heef het te druk voor me en me vader is geen gesprek mee aan te gaan ik was gister jarig niemand die na me gevraagd heef of wat dan ook ik heb wel een huis gekocht heb vas werk ben nooit ziek doe alles wat me gevraagd wordt ma het lijk wel of ik vas blijf hange op een punt en niet meer vooruit kom het zit alleen nog ma tege en ik zie nergens meer wat posetiefs in ik sta iedere morge op met het gevoel van ken me niet wat gebeure zodat ik vanalles af ben is toch geen kip die na me kraait wat ken ik hier aan doen want hang ma vas in een gedachte ik wil het niet ma kom ook niet op andere gedachte
Datum:
18-10-2013
Naam:
roy
Leeftijd:
27
Provincie:
Limburg

Nuttellos leven zonder liefde

Steeds minder contact met familie, relatie na 4.5 jaar uitgegaan (houd me nu al half jaar bezig!!), me ex ging vreemd en dit jaar inmiddels al met 2 anderen 'iets' gehad (zijn ' nieuwe' 1e was alcohol drugsverslaafd)....gaat wel naar die andere toe en mij negeert ie en wou vrienden blijven zei ie....sommige die me negeren of geen tijd hebben....lang werkloos etc...ik ziet niet meer zitten en geloof niet meer in geluk en liefde, ik dacht de ware te hebben gevonden, liefst wil ik gewoon snel dood........heel snel en hoe....heb voorstellingen en ideeen genoeg...
Datum:
17-10-2013
Naam:
Elroy
Leeftijd:
45
Provincie:
Zuid-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.