Levensverhalen (pagina 267)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Hou vol!

Hoe erg het leven ook lijkt, hoe erg je ook gepest wordt en hoeveel ongeluk je ook lijkt te hebben, hou vol! Ik heb het zelf ook meegemaakt dus ik snap hoe je je voelt.
Maar er komt een moment in je leven dat het allemaal anders wordt! Dus blijf altijd hopen en hou vol!
Datum:
25-09-2013
Naam:
Claire
Leeftijd:
18
Provincie:
Gelderland

Nooit iets goed doen

Ik ben een jongen van 18 jaar nu, ik wil hier even mijn verhaal neerzetten van hoe ik door het leven ben heen gegaan:

Vanaf mijn 14e ging mijn broer om met verkeerde vrienden, hij begon met roken. begon met drugs en was dus ineens veel in aanraking gekomen met de politie. Bij ons in huis ging het hierdoor flink achteruit. men ouders maakten vaker ruzie, ik had vaker ruzie. Dit ging maar door en door, op een moment kwam mijn broer thuis. er kwam weer zoals gewoonlijk een ruzie. opeens beginnen ze letterlijk te vechten, wij moesten dit keer de politie bellen. na die dag was mijn hele leven veranderd. elke dag, dag in dag uit heb ik ruzie met mijn ouders. Mijn dagen werden slechter en slechter, telkens als ik uit school kwam.. had ik thuis weer ruzie. op een moment kwam het erop aan dat ik maar ging werken, ik ging dus 's ochtends zo vroeg mogelijk naar school toe. en direct uit school naar werk. hier deed ik tenminste niks fout. ik kwam thuis na werk en ging direct door naar boven. ik had weinig tot totaal geen contact meer met mijn ouders. Dit verhaal waar ik over praat, is nu 2/3 jaar bezig geweest. dus ik ben nu 16/17. De woede in me groeit. ik heb steeds minder zin om dingen te doen. naar school gaan, al geen zin meer in. werken, al geen zin meer in. thuiskomen, al geen zin meer in. eigenlijk had ik zon gevoel alsof mijn leven over was. vanaf dat moment ging het nog slechter. ik werd sagareinig op iedereen die ook nog maar iets om me gaf. ik had niet eens meer in de gaten dat mensen ook maar iets om me gaven. Ik verloor vrienden. op dit moment dat ik dit schijf ben ik net 18. ik zoek nog een weg om het leven weer op te pakken. maar eigenlijk, zie ik op dit moment geen weg richting een normaal leven. ik kan dit geen plekje geven.
Datum:
24-09-2013
Naam:
bryan
Leeftijd:
18
Provincie:
Gelderland

Hoe nu verder?

Voor de zoveelste keer in mijn leven denk ik weer aan zelfmoord. Ik ben aan het denken voor de trein te springen of van een flat te springen. Maar ik heb het lef er niet voor. Toen ik 15 was heb ik een seen boekje besteld met tips om een einde te maken aan je leven.
Vroeger toen ik 4 jaar oud was heeft mijn vader mijn moeder in elkaar geslagen, toen moesten wij snachts over de straat rennen. Het was thuis vaak stressvol. Toen ik 12 was gingen mijn ouders scheiden. Ik vond dat toen helemaal niet zo erg, was toch vaak niet prettig thuis. Ik ging bij mijn tante en oma in wonen. Mijn tante was een soort van 2e moeder voor mij. Op school ging het goed ik deed het vwo en kon altijd goed leren. Totdat ik op een ochtend door mijn ma werd wakker geschreeuwd. Bleek mijn tante zelfmoord te hebben gepleegd door van de flat te zijn gesprongen. Ze was gesprongen van de flat vlak naast mijn middelbare school.
Ik ging me afsluiten van mensen. Op school werd ik zeer licht gepest en ik zakt voor mijn eindexamen. Eigenlijk zit ik sindsdien niet meer goed in mijn vel. Jaren gingen voorbij van school starten en snel weer stoppen omdat ik het niet kon opbrengen. Pas rond mijn 24e ging ik een nieuwe start maken aan de meao. Dat ging goed en daarna heb ik nog de heao geprobeerd wat niet lukte. Ik heb totaal geen energie. Een vriendin heb ik nog nooit gehad. Wil andere mensen niet met mijn problemen opschepen. Verder ben ik erg verlegen altijd wel geweest. Ik probeer nu werk te vinden maar dat gaat ook heel moeilijk. Ik krijg een uitkering. Ik kan gewoon er geen einde aan maken, ik kan mijn moeder dat niet aan doen. Maar goed over 20 jaar ofzo als mijn moeder er niet meer is dan zal ik het misschien wel doen. Met een uitkering, geen vriendin en weinig vrienden is het leven gewoon niks waard. Mijn enige hoop is nog dat ik via mijn reintegratietraject waar ik nu mee bezig ben een job kan vinden want ik wil wel heel graag werken. En anders denk ik dat ik tot de dood van mijn ma thuis blijf wonen en er vlak daarna zelf een eind aan maak.
Datum:
23-09-2013
Naam:
M
Leeftijd:
30
Provincie:
Limburg

mn opa

Ik ben lelijk; ik heb pukkels en flaporen ...
Maar ik wil mn opa(want daar ben ik heel close mee) geen pijn doen en mn andere familie ook niet hoor!
Maar dit is zo kut!!! Ik wil gwn DOOD!!!!!!! Help me....
Datum:
22-09-2013
Naam:
kutkind
Leeftijd:
11
Provincie:
Noord-holland

zlelf dod dihg

ik heb een lukken vrouw ze is goed voor me ik heb hijgen huis twee lieve honden naar ik niet veder leven ik ben moe ik zit de heel dag te denken aan de dood naar ik kan dit mijn vrouw niet aan doen naar ik heb geen zin zo te leven naar ik durf ook niet ik heb paar keer bij de boon ge staan met kort naar dan ik een stem die zij dan niet doe dan ik weer huis want het een ge voel dat er met mij liep enzegen niet doe naar zo gaat het ook niet al naar denk aan de dood wat moet ik doen geef me raad
Datum:
20-09-2013
Naam:
jacob
Leeftijd:
54
Provincie:
Drenthe

ik wil dood

Hey, ik ben 15 jaar en ik wil dood. Klink nogal als een rechtstreekse beslissing en dat is het ook. Ik kan het gewoon niet meer aan en ik wil het niet meer ik wil rust ik wil slapen en nooit meer wakker worden mijn hard is gebroken in 1000 stukjes en dat allemaal omdat ik er alleen voor sta en het is te zwaar... Het lukt me niet meer.
Datum:
20-09-2013
Naam:
dominique
Leeftijd:
15
Provincie:
Drenthe

geen succes

Ik probeer het al sinds m'n 18e, inmiddels ben ik al 23. Ik heb regelmatig woorden met m'n moeder die zelf heel erg ziek is. Doordat ik tijd aan haar moet schenken is het onmogelijk geweest tot nu toe om mijn HBO diploma op tijd te halen. Ondanks alles geeft mijn moeder mij overal de schuld van, ze gebruikt de meest vreselijke woorden om mij op m'n plek te zetten, ze treitert mij er iedere dag mee dat het wel aan mij zal liggen dat ik geen succes heb in het leven. Zodra ik hier op in ga, haalt ze de buren of haar vriendinnen erbij om mij zwart te maken.
Ik wil iedere keer een eind maken hieraan, maar ik zit er ook mee dat ik niets heb bereikt in het leven. Ik weet niet wat ik moet.
Datum:
20-09-2013
Naam:
AJ
Leeftijd:
23
Provincie:
Noord-holland

verkeerde keuzes

ik ben een twijfelgeval. niet het een, niet het ander. mijn keuzes draag ik mee, ik leer er mee leven. deze wereld is mooi, maar we maken hem kapot. we worden gebrainwashed. ik maak mezelf kapot, traag. waarom wil ik niet in deze wereld leven? ik weet het antwoord.. maar ik zet door, ik probeer. ik leef er op los en zo moet het. dood gaan we toch, dus dan maar beter van de rit genieten, niet? ik voel me belachelijk terwijl ik dit schrijf, wat zit ik toch te klagen? ik doe m'n best, maar het voelt aan als niets.. wat is de zin? er is geen zin. dat is ok. het maakt het er alleen niet gemakkelijker op..
Datum:
20-09-2013
Naam:
nix
Leeftijd:
32
Provincie:
België

Dood de oplossing??

Zou een beeindiging van mijn leven echt de oplossing zijn? En hoe zou ik het doen. Als ik het al durf, ik wil het wel, maar durf het niet, stel dat het mislukt. En ergens diep in mijn hart weet ik dat mijn ouders en zus, me zullen missen. En mijn vriendinnen ook. Maar het is soms zo uitzichtloos. Een geest die niet wil, en lijf wat niet wil, aankomen, terwijl ik af moet vallen. Het is zo'n stomme cirkel.
Datum:
19-09-2013
Naam:
Tina
Leeftijd:
42
Provincie:
Overijssel

ik wou dat ik dood was

ik wou dat ik dood was.
een titel die ik echt voel.
ik heb veel mee gemaakt in mijn leven. de laatste 4 jaar is dit gevoel heel erg geworden, dit gevoel van dood gaan, vrij zijn.
ik deed meerdere pogingen. en zit nu opgesloten in een spychische kliniek.
ze hebben mijn 2 weken terug voor de trein weggehaald.
ik ben voor zover ik dat zeggen kan, best een aardig mens, maar zit mezelf nogal in de weg, eenzaamheid is daar ook erg aanwezig.
ik veloor toen ik bijna 16 was mijn enige broertje, hij was 13 en had duchene, een spierziekte. ik wist niet dat hij daar aan kon sterven. ik miste hem heel erg, want onze band was erg hecht.
ik ging trouwen toen ik 28 was, na lang alleen te zijn geweest, want vrienden had ik niet, nu ook niet.
mijn huwelijk was niet echt super, maar we bleven samen, helaas kon ik geen kinderen krijgen, iets wat voor mijn van levensbelang was.
ik was als baby bestraald voor huidtumors. en in de jaren 60 was er weing over bekent. mijn eierstokken zijn teveel aan getast.
we kregen eerst 1 daarna 2 meisjes uit Berlijn, vakantie meisjes, 3 weken.
dat gaf zo'n fijn goed gevoel. we deden dit 5 jaar.
ook waren we ondrtussen met adoptie bezig. wat om niet duidelijke reden werd afgewezen. in 1997, ik ging er kapot aan. veloor een paar maanden erna mijn vader, hij was net 78. mijn moeder 66 toen, wilde niet veder meer.
ze werd depresief verwaarloosde zich zelf, en ik had amper kracht om haar te helpen. ze werd dement en stierf in 2002.
ik was zo kapot ervan, mijn huwelijk ging ook steeds minder.
ik wilde weer wat , vrolijkheid, weer. dus beslotte we ons weer op te geven als gast ouder voor 2 vakantie kinderen.
maar we werden zo afgewezen, omdat onze adoptie was afgewezen.
ik was zo kapot, trok het niet meer. mijn huwelijk was zogoed als niks, we leefde langs elkaar heen.
ik werd zo depresief dat ik in februari 2010 naar de trein ging, dit leven moest stoppen. er was iemand die mijn zag, totaal verward, en belde de politie.
zo kwam ik in de hulpverlening terecht.
maar het ging niet beter, alleen slechter, ik wilde (nog steeds nu) niet meer veder.
na de nodige opnames, en een hulpvelener die ik na lang in vertrouwe nam, ( ik praat heel moeilijk) heeft mijn zo gekwetst dat ik nu niemand meer geloof, dus alles word nog zwaarder. ik weet niet waar dit eindigt. zit nu opgeslotte.
moet nog heel hard werken eraan, maar of het gaat lukken, ik weet het echt niet. voel me zo in en in leeg triest eenzaam en heb heel veel pijn en verdriet.
dit is zo'n klein beetje mijn verhaal. het was moeilijk dit opte tikken, maar ben blij dat ik het gedaan heb. Joke.
Datum:
19-09-2013
Naam:
Joke
Leeftijd:
53
Provincie:
Overijssel

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.