Groep 5. Daar ging het mis, het pesten werd erger en erger. Toen het me teveel werd zei ik iedere keer tegen mijn moeder, 'mama, ik heb buikpijn en hoofdpijn,mag ik alsjeblieft thuis blijven?' En zo ging het bijna elke dag. Maar ik kon niet iedere dag thuis blijven, anders hadden we de politie aan de deur. Iedere keer dat ik naar school ging was het 'hey jongens! Daar is dat vieze kreng weer!' Of soms erger. Toen ben ik uiteindelijk naar een andere school gegaan. Ik kwam bij een paar oude klasgenoten in de klas,die waren ook naar een andere school gegaan dankzij het pesten. Het ging een paar maanden goed,toen kreeg ik ruzie met m'n vader. Ik was vergeten dat ik die dag niet mocht afspreken maar deed het toch,want ja, ik was het vergeten. M'n vader werd woest en begon te schreeuwen en stuurde m'n 'vriendin' weg. De dagen erna waren vreselijk. Er werd over me geroddeld,iedereen haatte me. Niemand wou nog vrienden met me zijn. Totdat ik naar de juf ben gegaan. Iedereen werd uit de klas gehaald om te praten over van alles. Toen werden ik en m'n 'vriendin' uit de klas gehaald, we hadden het 'uitgepraat'. Maar het bleef maar gebeuren. Groep 7, toen ging het mis. Corona, mensen verloren waarvan ik zo veel van hield, wow. Ik heb niemand meer, dacht ik. M'n mentale gezondheid ging hard naar beneden. Weinig slaap,ik at bijna niet, ik deed mezelf pijn, etc. Ik vertelde het tegen m'n moeder, eerst nam ze me niet serieus, totdat ik in tranen uitbarstte. Ik kreeg hulp van een super lieve vrouw, ze heeft me door alles geholpen. Toen was ze er een tijdje niet. Alles ging fout,alles. Toen was de zomervakantie er, dat was leuk. Maar groep 8? Tja, dat was een hel. In september gingen we op kamp. Ik moest met de andere meiden slapen. Ik was een van de meest gehaatte van alle. Ik wou zo graag naar huis, maar dat kon niet. We waren op Schiermonnikoog, dan kan je niet zomaar even naar huis. Er waren wel leuke momenten maar het was ook gauw weer klaar. Begin 2022 ging het zoveel beter, maar rond mei, ging m'n mentale gezondheid zo hard naar beneden dat ik slaappillen nodig had, ik mocht/mag niet bij scherpe dingen komen, ik heb meerdere zelfmoord pogingen gedaan rond mei, en begin juni. Ze zijn allemaal mislukt, ik ben er nog 'goed' vanaf gekomen. Maar de ruzies met m'n vader, die zijn erger geworden. Hij heeft me meerdere keren bedreigd en heeft ook vaak genoeg gezegd dat hij zò klaar met me is dat hij me bij t' treinstation wilt zetten en me wilt zien springen voor een trein. M'n moeder helpt me ook niet meer. Ik wil dat het stopt. En ja, ik ben ook geen lieverdje, maar dat betekent niet dat ik zo behandeld moet worden alsof ik een stuk stront ben,toch? Ik zie het niet meer zitten, ik wil er een einde aan maken. En zo snel mogelijk. Ik kan het niet meer aan. Misschien in een ander leven word ik wel gewaardeerd, tja, ik ben nog maar 13, dus wat weet ik er nou van he? Hopelijk begrijpen de mensen die me zoveel pijn hebben gedaan weten wat ze me aan hebben gedaan.
Hopelijk zie ik m'n oma en opa weer, en m'n broer. Hopelijk.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.