Levensverhalen (pagina 190)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Mijn hart is te klein te zwak in de wereld van liefde

Het is is voor mij al moeilijk om dit te typen mijn gedachtens denken steeds door over wat ik kan doen ik zit helemaal door heen ik weet niet hoe ik het kan beschrijven mij ex vriendin doet me zo veel pijn ook al heeft ze het niet in de gaten ik heb net mij moeder gebelt van mam ik kan niet meer het spijt ik wil niet meer ik alles uit gelegt en mam blijf me Tog elke keer steunen maar ik wil niet meer mam zegt meschien naar een dokter maar mama ik wil niet meer vroeg ik naar huis kwam maar wil ik niet ik kijk elke keer hoe ik mij eind kan maken zonder veel mensen pijn te doen ik ben iemand die veel liefde nodig heeft iemand die er voor me is kijk wat ik typ slaat nergens op omdat ik alles vast houd ik kan zelf het niet eens op schrijven zo veel pijn het zit gewoon zo vast mij hart uit het zich niet
Datum:
26-04-2015
Naam:
Gino
Leeftijd:
18
Provincie:
Limburg

mij leven en gedachtes

Het begon allemaal al heel vroeg. Nu op mijn 13e heb ik al veel meegemaakt. Ik wordt nu al 10 jaar gepest en mijn ouders gaan scheiden. Er spelen nog veel meer dingen maar die ga ik niet vertellen. Ik leg de lat altijd veel te hoog voor mezelf en kan nooit iets goed doen. Ik doe aan automulatie om mezelf te voelen, terug te vinden maar vooral om me te straffen. Ik heb ook al een zelfmoordpoging gedaan. Ik nam een overdosis medicijnen. Ik was ernorm misselijk, had hevige hoofdpijn en was heel duizelig. Ik moest overgeven dus wilde ik naar de wc lopen. Na een paar meter viel ik en ik het daar ruim 20 minuten gelegen voordat ik weer op kon staan. In het toilet viel ik flauw en werd 3 uur later wakker. (Nogsteeds in de nacht zonder dat mijn ouders dit door hebben gehad.) Het was zo erg en heb niet meer geslapen. Er is zoveel gebeurt als aanleiding ervan maar zelfs dan... probeer het niet het is echt geen geintje. Ik ben zwaar depressief en mijn ouders weten niks van mijn problemen. Als ze het te weten komen ben ik bang dat ik mezelf echt iets aan doe ik het mezelf echt niet meer in de hand.
Datum:
25-04-2015
Naam:
anoniem
Leeftijd:
13
Provincie:
Utrecht

zelfmoord mislukt

IK HEB EEN POGING GEDAAN, NOU JA POGING, HET WAS DE BEDOELING DAT ER EEN EINDE ZOU ZIJN.
MIJN FAMILIE HEEFT MIJ GOED OPGEVANGEN.
IK HEB DAARNA EEN TIJD LANG ER NIET MEER AAN GEDACHT.
DE LAATSTE TIJD DRINGT DE GEDACHTE ZICH STEEDS MEER OP.
HET LIJKT WEL OF DIT IETS IS WAAR IKZELF GEEN MACHT OVER HEB. IETS BUITEN MIJZELF. HET VERTELT MIJ DAT IK WEER EEN POGING MOET DOEN.
BEN DUS ERG BANG OM WEER ALLEEN TE ZIJN.EEN BEANGSTIGEND GEVOEL. IK HEB GEEN UITZICHT OP EEN TOEKOMST. EEN STABIELE TOEKOMST. BLIJ DAT IK DIT KWIJT KAN
Datum:
24-04-2015
Naam:
JAN
Leeftijd:
54
Provincie:
Friesland

ex overleden

Op 11 november 2014. Is mijn ex overleden we hadden met manier van spreken 4 jaar een relatie met elkaar. meestal in het geheim. Omdat hij altijd schrik had hoe zijn vrienden reageren. Sins die dag dat hij onverwacht overleden is in een auto ongeluk denk ik er aan om naar hem te gaan. Hij was niet zo maar een ex hij was niet zo maar een vriend het was iemand die heel koppig kon zijn maar als ik hem nodig had was hij er altijd voor mij. Mijn ex was heel speciaal en betekende (en nu nog) heel veel voor mij onder tussen is hij al 5 maand weg en elke dag heb ik het moeilijk. Ik heb nu wel een vriend maar hij kan mij daar bij niet helpen. Elke dag bran ik een kaarsje voor hem en denk ik aan de mooie dingen maar nu hij weg is. Is mijn leven één grote put. Ik kan echt niet meer zonder hem 😢
Datum:
23-04-2015
Naam:
Sarah
Leeftijd:
16
Provincie:
België

Pijn..

Ik ben kapot. Wat moet ik doen? Ik probeer zo hard mijn best te doen voor iedereen maar het enige wat ik doe is mensen kwetsten. Ik heb geen gezin meer en heb niemand meer. Ik weet niet meer wat ik nu moet doen! Mijn ouders zijn gescheiden en ik heb al zoveel meegemaakt...ik kan dat allemaal niet meer aan!
Datum:
23-04-2015
Naam:
Sophie
Leeftijd:
16
Provincie:
België

Ik kan het niet

Ik kan niemand meer toelaten in mijn leven, ik vertrouw niemand. Jeugd was niet leuk, op mijn 14e werd ik wees en dat was half een zegen maar ook een diep gat. Nu ben ik in scheiding en woon ik alleen met mijn 2 jongens. 7 en bijna 2. Ik geniet niet meer, doe me best om ze te plezieren maar iedere avond hoop ik dat ik dood ga. Ze zoeken hun grenzen op en ik kan niet meer vechten. ik geef het op. Therapie werkt niet, hhw zorg, opvoedkundige en gezinscoach. Hoeveel hulp? en zo weinig veranderd het. Iedere ochtend heb ik weer beetje hoop en iedere avond ga ik kapot. Voel me zo alleen, geen steun van me exman. Familie is klein geen ouders opa oma oom of tante. Kom op je doet het goed word er gezegd maar zo voelt het niet. De kids zijn beter af zonder mij. Ik ga binnenkort de schuldhulp in wow wat een leuk vooruitzicht. Heb al eerder 3 jaar met leefgeld geleefd en het maakte mijn leven op dat moment kapot. Schulden werden niet afgelost, relatie kwam onder druk en onverwachts een 2e. Kut kut kutzooi gewoon. Dus als men zegt ja kijk vooruit, dan denk ik.. oh ja ga jij maar dit leven leiden voor een week en dan vraag ik me af of je enig begrip kan opbrengen voor mijn depri gevoelens. Vervelende is dat het depri gevoel me ook troost geeft, ik weet niet beter. Ben geen lelijke meid om te zien, hoef niet lang vrijgezel te blijven maar ik durf het niet, ik maak alles kapot met die negatieve gevoelens. Men kan voor ff een lach toveren op mijn gezicht maar ik gun de geluk mezelf niet toe, onbewust en bewust. Om het weekend zijn de kids weg, aankomend ook. ik denk alleen maar of dit dan de moment is om te gaan. Het systeem maakt me kapot.
Datum:
22-04-2015
Naam:
Angelique
Leeftijd:
34
Provincie:
Zuid-holland

Sociaal verknipt

Ik ben zo sociaal verknipt, dat ik bijna elk sociaal contact verpest. Ik ben saai, rustig, doods en nooit zo gezellig als anderen. Waarom kunnen anderen het wel? Waarom zijn anderen wel spontaan, gezellig, aanwezig, druk, sociaal, leuk, knap, aantrekkelijk en geliefd?
Waarom ben ik zo mislukt? Zowel sociaal mislukt als ook een grote mislukking op andere vlakken. Het leven is een last een het enige puntje hoop dat ik heb is de gedachte dat ik er zelf ten alle tijden een eind aan kan maken. Een eind aan die duizend en één gedachten die door mijn hoofd spoken waardoor sociale situaties zo moeilijk zijn. Een eind aan mij die alle sociale situaties zo verpest dat mensen mij maar saai vinden en niets om mee om te gaan. Mensen moeten nooit iets van mij hebben omdat ik niet zo gezellig en spontaan en druk en leuk ben als alle anderen. Ik kan het gewoon niet.. Ik doe zo m'n best maar het lukt me niet.. Ja met alcohol op meestal wel mja dat is ook niets dan zou ik iedere dag moeten drinken want je komt iedere dag in aanraking met mensen. Wat is het leven toch zwaar en verschrikkelijk.
Datum:
21-04-2015
Naam:
MB
Leeftijd:
23
Provincie:
Gelderland

Probeer het weer

Mijn eerste poging is mislukt.
Ik denk steeds weer meer aan het plegen van zelfmoord.
De gedachte dringt zich steeds meer aan mij op.
Ik weet niet hoe te voorkomen, het is iets wat buiten mij opgaat. Ik heb er zelf geen controle over.
De toekomst is zo onzeker, ik weet niet of ik dit kan oplossen. Heb er geen zin meer in.
Datum:
21-04-2015
Naam:
jan
Leeftijd:
58
Provincie:
Friesland

alles kwijt kinderen, moeder, vader, broers, misbruik

Ik heb een lange geschiedenis die zich in een ding blijft herhalen heel veel verdriet en pijn. Om te beginnen ben ik op mijn 7 eenmalige misbruikt door mijn neef. Op zich ging de verwekking aardig ik was het vergeten. Totdat ik tweeënhalf jaar ben misbruikt door middel van vastbinden door een jongen van school. En ik ben mij sindsdien gaan pijnigen om de pijn niet meer te voelen. Dat viel op mijn vijftiende op, maar toen is mijn leven alleen maar erger geworden. Ik sliep destijds veel bij mijn oma de helft van week. Zij was mijn rots in de branding, totdat zij overleed in oktober 2007. Mijn moeder werd opeens psychotisch en werd opgenomen. En ik moest van haar bij mijn vader slapen. Ik ben door hem misbruikt jarenlang, drieenhalf om precies te zijn. En ik heb al die jaren voor mijn moeder gezorgd alles van wassen tot naar de wc brengen. Nu heb ik het drie jaar geleden verteld. Ik mocht geen aangifte doen dat was raar. En dan zou mijn familie contact houden maar ze zijn allemaal weg. Mijn moeder woont nog bij hem laat zich af en aan opnemen in een inrichting die zij weer kan overhalen. En ik leef zo door ik heb wel mijn man gevonden, en samen proberen wij kinderen te krijgen. Dat eindigt tot nu toe in elf miskramen en ons dochtertje is overleden. Mijn partner zit al een jaar werkeloos thuis in een depressie. Ik zie weinig licht meer aan het einde van deze eindeloze tunnel. Ik denk dat mijn dochter mij beter kan gebruiken boven. Hier ben ik door iedereen afgedankt. Ik moet nu al twee jaar op een station buiten zitten in de kou of regen zo zie ik mijn moeder. Maar wat er ook gebeurde ik ging iedere dag. Heb soms twee uur heen en terug twee uur gelopen om haar een half uur gedrogeerd te zien. Maar ik moet nu om de hoek van de kliniek wachten en dan wordt ze door mijn haar woorden ''vader'' gebracht. Ik moet daarna de intake doen dan ben ik wel goed genoeg ja alleen daarvoor. Ze heeft niet eens afscheid genomen ik probeerde een gesprek te voeren. Ze heeft me gewoon negen jaar lang genegeerd. Ik probeer kinderen te krijgen we worden tegen gehouden want mijn verleden is te groot. Ik ga nu al jaren door onderzoeken heen terwijl ze het probleem wisten. Maar mijn huisarts heeft diagnoses bij elkaar gelogen en rond gestuurd. En ik heb het eruit gekregen maar die smet blijft doorgaan. Geef mij een reden om hier te blijven en ik zeg ja ik doe het eentje maar. Ik heb geprobeerd het zo kort mogelijk te doen, maar eerlijk het helpt weinig het is een opsomming van een horrorleven de dood wordt met mijn engel boven beloond.
Datum:
20-04-2015
Naam:
denise
Leeftijd:
24
Provincie:
Zuid-holland

zelfmoordmaatje gezocht

na 20 jaar vol lijden wil ik weg van dit alles. het is genoeg geweest time to say goodbye.
toch durf ik alleen die stap niet te nemen.

wie wil met me mee? we geven elkaar de moed om te gaan.
Datum:
20-04-2015
Naam:
worrow
Leeftijd:
34
Provincie:
Noord-brabant

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.