Ik voel me opgesloten.
Sinds ik op de middelbare school zit.
Het is een school waar ik niet op wil zitten
wat ik trouwens altijd tegen ze zeg.
Het gaat ook niet goed op school, ik word niet gepest ofzo. Maar ik moet s'ochtens heel vroeg mn bed uit. Dat vind ik nog niet zo erg maar ik heb ook ruzie met mensen op school. Ik heb een vriendin waar het volgens mij ook niet zo goed mee gaat.
Bij mij thuis hoor je de hele dag alleen maar elende en beledigende opmerkingen.
Iedereen thuis heeft een normale kamer behalve ik. Mn kamer lijkt heel veel op een gevangenis. Vind ik er is maar 1 klein raamje mn kamer is 3 meter lang en 2 meter breed. Een wonder dat mn bed er kan staan. Ook een wonder dat ik een bed heb. Ik slaap dan ook graag bij 1 van mn 2 zussen. Maar mn oudste zus heeft dat al liever niet omdat... dat weet ik eigenlijk niet. Bij mn jongere zusje slaap ik nu al een tijdje. Maar daar moet ik vanacht ook uit. Want we hebben heel vaak ruzie.
Ik had iets om naar uit te kijken we zouden gezellig met mn alle in de mei vakantie naar slagharen gaan dat ging niet door omdat shirley (de poes) ging bevallen.
Door mn slechte cijfers mag ik bijna niks meer. Ik mag niet vaak bij vriendinnen blijven eten of logeren en ik mag niet naar de disco opzich zou je denken er is niet zoveel bijzonders aan. Maar je zou het eens door mijn ogen moeten zien. Ook heb ik familie die volgens mn moeder heel veel op mij lijkt. 2 familie leden die ik dus nooit zie. Mn moeders broer en mn opa. En juist zij wil ik heel graag weer eens zien. Mn moeder heeft het zei ze nooit leuk gehad met haar vader en thuis. Maar moet ze mij dan precies het zelfde aan doen? Ook zegt ze dat als ik weer eens iets verkeerds zeg in haar ogen dat ze hoopt dat ik een dochter krijg die op mij lijkt.
Alsof dat een straf is.
Vroeger had ik altijd heel veel zelfvertrouwen. En daar pakken ze me nou nog steeds mee.
Ze zeggen dus steeds van die dingen als zelfkikker enzo.
Nu heb ik al helemaal niet zo veel zelfvertrouwen meer dat hebben ze allemaal uit mn hoofd gepraat. Je zou mischien denken dat het aan de pubertijd ligt, maar daar geloof ik helemaal niks van.
Want van iedereen hoor je ook nog wel eens goede verhalen. Die je van mij nooit zal horen. Ik ben er ook op school al een keer uitgestuurd. Dat vertel ik niet aan mn oeders omdat ze dan gaan zeggen:(wat ik dus al van tevooren weet) ja bianca je zit op het vmbo en als je zo door gaat sta je straks achter de knak worsten bij de hema. Ze zeggen ook altijd dat ze nog moeten zien dat ik mn diploma haal.
Op die rode kaart moest ik een handtekening laten zetten die handtekening heb ik zelf maar voor mn ouders gezet omdat ik anders nog minder mag doen. Ik voel me erg gekwetst door die opmerking van de hema. Want mijn droom is altijd geweest om cipier te worden. Dat is dus gevangenis bewaken.
Ik wil die mensen die in de gevangenis zitten helpen om hun leven weer opnieuw op te bouwen samen met mij. Ik wil dat ook iedere keer proberen maar steeds word ik opnieuw gekwetst pijngedaan de grond in geboord. Mn vader en moeder willen ook niet dat ik met een marokaan of anteliaan thuis kom. Ik snap niet wat er mis aan is. Ik woon tenslotte met mn vader en moeder en 2 zussen en huisdieren en weet ik het wat allemaal in Rotterdam waar het er dus van stikt. Er zitten ook hele aardige jongens bij. Niet alle marokanen en antelianen zijn slecht.
Ik wou dat alles weer zo was als vroeger.
Ik kijk wel eens naar het raam en denk zal ik het doen. maar er is altijd wel iemand thuis. Ik denk er heel vaak over. En hoop eigenlijk dat het allemaal goed mag komen samen met de hulp van God. Waar ik al heel mn leven in geloof en ook nooit in de steek zal laten ookal heb ik ook foute dingen gedaan.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.