Levensverhalen (pagina 1859)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Niet doen

Hoii

Ik wil ff wat aan iedereen zeggen die zelf de neiging heppen om zelfmoord te plegen;
Doe het niet !! ik ben mijn eigen broer verloren hieraan en 3 hele goede vrienden dat is nu ondehnad al 5 jaar geleden en ben er nog steeds niet overheen,, je moet heel goed nadenken wie je allemaal pijn doet en wie er wel niet alllemaal van je houden die komen er ook wel nooit meer o verheen ! !
voor sommigen is het al te laat om dit te zeggen het besluit staat vast maar denk echt heell goed na wat je zelf allemaal moet missen je weet zelf niet hoeveel er om je geven
ik kan vooral niet over mijn verdriet komen van mijn brroer; zooo veel lol met hem ik vind het té erg !

liefs
Datum:
08-05-2005
Naam:
Elke
Leeftijd:
13
Provincie:
Overijssel

verwarring

31 jaar, en nog steeds niet om kunnen gaan met teleurstellingen,stress en verlies van mensen ,materieele zaken en mijn eigen waardigheid. vorig jaar ben ik vader geworden van een pracht van een zoon nu zie ik hem 1 jaar later 1x in de week,relatie voorbij, in mijn ogen door toedoen van mensen die zich teveel wilden bemoeien met mij en onze relatie ZIJ heeft niet naar haar hart geluisterd maar naar haar moeder... je kwam terug van een weekje weg en verbrak onze relatie... onze relatie waar ik zo hard voor knokte, in financieel opzicht, om gelukkig te zijn en om een goeie partner en vader te worden... waarom mocht ik dan niet met je verder? waarom ben ik mijn allergrootste liefdes kwijt? jij en daan onze altijd vrolijke vent... ik mis jullie en vind het leven zonder jullie zinloos al vanaf november zijn wij geen stel meer en vanaf maart ben ik bij je weg, ik mis jullie zo! je vrijt nog steeds met me en je knuffelt nog met me en we bellen elkaar elke dag.. je zegt dat je van me houdt... waarom moet dit dan zo? Ik heb een huis gekocht maar ik ben na 2 maanden er al achter dat ik het financieel niet op kan brengen omdat de belasting dienst nog steeds niet uitbetaald. langzaam snoep ik mijn laatste spaarcentjes op. nog 4 weken met 75 euro... die stress en spanningen worden mij allemaal teveel... al 3 jaar leef ik onder spanning.. werk kwijtgeraakt, nieuw werk gevonden waar ik 2,5 jaar keihard heb moeten knokken om te bereiken wat ik nu heb, dat deed ik voor ons... sinds november ben ik de drive daar ook nog eens kwijt. De resultaten lopen terug, men twijfelt aan mijn kunnen en ziek melden is uit den boze... mijn moeder zegt dat ik een burnout heb... ik kan er niet aan toegeven, dan raak ik mijn functie zeker kwijt en mag het bord tekoop weer in de tuin... Vandaag vertelde je me dat wij geen toekeomst hebben voorlopig; je moet eerst tot jezelf komen. de gesprekken, knuffels en vrijparten vind je fijn maar ik moet niet dichterbij komen. is dat echt wat jij wil? of geef je toe aan de wil van je moeder?Zij heeft enorm bijgedragen aan mijn houding toen en nu... de emailtjes waarin ik te horen kreeg dat ik een psychose heb, waarin ze hoopt dat je bij me weggaat en waarin ik continu onheus bejegend werd hebben me kapot gemaakt; omdat ik me financieel niet afhankelijk wilde maken van haar bleek ik een vijand; jij die bang was haar kwijt te raken schaarde zich aan haar kant; weet je wel hoeveel pijn het me doet te weten dat je koos voor de relatie met je moeder ipv ons gezin?ik ben moe, kapot en heb gestreden... tevergeefs. Nu zit ik hier alleen 40 km van jou en daa af, 150 km van de mensen die me zo dierbaar zijn; pa en ma, ik heb gekozen voor deze plek om dicht bij mijn zoon te kunnen zijn, mijn werk maakt me niet meer blij; nu ziek melden betekend mijn functie binnen afzienbare tijd kwijt; jij lies kan het weten.. het is jou ook overkomen... het is alles nog wat ik heb, als ik dat ook nog kwijt raak kan ik beter mijn boeltje pakken... ik ben zo moe... ik slaap niet meer eet alleen nog maar ongezond, krijg een hekel aan mezelf zoals ik eruit zie. alles wat ik doe maakt mij voor korte tijd maar gelukkig. Waar moet ik heen met mezelf? zo wil ik niet meer leven maar ik durf er nog geen eind aan te maken... ik twijfel nog.. of toch weer niet? hoe lang duurt dit nog? ik kan zelf s mijn psych niet meer betalen, zij krijgt nog geld van me en ik durf er niet eens meer te bellen... wat moet ik doen? schrijven hier helpt, maar voor hoelang. Hoe vind ik mijn rust? en waardoor? ik weet het niet, ik ben bang geworden voor pijn, als ik een pistool had kon ik mezelf door mijn kop schieten, snel, simpel en doeltreffend. mes? nee daar heb ik angst voor, pillen? welke dan en hoe langt duurt dat wel niet? en wat als ik spijt krijg?nee dat durf ik ook niet ik voel mijn hart soms bijna uit mijn borst kloppen. Lieve mamma wat ik je nu zeg is niet leuk, maar je was 36 toen je een hartstilstand kreeg en bijna overleed.. soms wou ik dat ik dat kreeg dan hoef ik het zelf niet te doen. Ik voel me kut... wat moet ik doen...kan iemand mij helpen?
Datum:
07-05-2005
Naam:
pascal
Leeftijd:
31
Provincie:
Gelderland

weet ik niet

ik weet het niet ik ik me voel op dit moment ik zie het soms hele maal niet zitten ik leef op straat ik kan geen kant op ik voel me elke dag in de steek gelaten ik heb me ouders ook op hele jonge leef tijd veloren ik heb alleen nog me broer en me twee zussen de rest van de famielie ben ik ook veloren ze zijn alle maal overleden met mijn zussen en broer heb ik helaas okk geen contakt meer die laten me vallen als een bak steen ik denk helaas vaaak aan zelf moord ik hoop dat het een keer uit komt dat ik zelf moord wil plegen ik wacht daar op afz gl jansen te arnhem geb 9 10 70
Datum:
07-05-2005
Naam:
g.l jansen
Leeftijd:
34
Provincie:
Gelderland

mijn verhaal

Hallo,

Waar zal ik beginnen, waarom zou ik zelfmoord willen plegen. Omdat ik dat mijn hele leven al wil. Zolang ik me kan herinneren loop ik met die gedachten. Al vanaf kleins af aan zeg ik "was ik maar nooit geboren" en "ik wou dat ik dood was". Mijn ouders waren daar niet blij mee en ik kreeg dan een draai om mijn oren. Zij vonden dat een kind van 4 jaar dit soort dingen niet mocht zeggen. Ik weet zelf niet waarom ik dit zei, maar voelde het wel zo.

Nu heel wat jaren en slechte ervarigen rijker voel ik het nog steeds zo.
Ik ben meerdere malen sexueel misbruikt, geslagen en gepest. Slechte realtie met mijn vader gehad. Ouders zijn nu een aantal jaar gescheiden.

Ach, nu heb ik alles op een rijdje. Ben in therapie geweest. Heb nu geen nachtmerries meer van de sexueele misbruik en kan er nu best wel goed mee omgaan. Relatie tussen mijn vader en mij gaat goed.

Ik heb een goeie relatie (met zijn ups en downs). Eigen huis en baan.

Eigelijk heb ik niets te klagen.... toch voel ik me heel erg leeg. Vind de wereld om me heen kloten. Ik geef meer om de dieren/planten dan de mensen. Want de mens maakt alles kapot (ook elkaar). De mens verdient het niet om te leven.

Waarom heb ik het nog niet gedaan, ik ben bang voor de pijn. En ben verandwoordelijk voor mijn 2 katten.

(misschien voor de trein springen of kijken of ik een pistool kan bemachtigen)

Wie weet.............................

Datum:
07-05-2005
Naam:
tjaikweetniet
Leeftijd:
28
Provincie:
Zuid-holland

tja..

k ben n meisje van 14 jaar, en voel me al 2 jaar klote&wil vaak genoeg een einde maken aan mijn stomme leven. &dan zeggen mensen dat ik in de puberteit zit&dat het wel weer overgaat&zo. Maar k geloof dat het iets anders is. Het gaat niet over. het komt alsmaar terug. Ik heb een tijd gehad dat mijn vader me sloeg, mn moeder verdedigt hem als ik chagarijnig tegen hem doe. vind je het gek. ik zie het nog voor me. toen ik wat jonger was. toen hij me ook al sloeg. Met zijn hand enkele keren in mijn gezicht. Ik ben een ''kankerwijf'', kutkind, ik moet opdonderen&nog veel meer.
één keer heb ik een bestekmes tegen hem aangegooid. ik vecht terug als hij me slaat. Ik wil niet dat hij me ooit nog aanraakt, en dat vind hij dan onzin.

Het komt niet alleen door mijn vader. Ook door mezelf. ik sneed/snij mezelf. ik doe het nog af en toe. me hele armen zijn verminkt. k snee namen, lijnen&strepen. Paracetamol slikte ik. téveel. was er verslaafd aan. k slikte pillen van me moeder.
Ik heb buien dat ik jank om nix. ik vergeet veel/haast alles, en daardoor gaat het ook heel slecht op school. Ik ga ook niet over, wat ik behoorlijk klote vind.
Ik schrijf gedichten. Geeneen is echt blij, tenzij het liefdesgedichten zijn, die ik bijna nooit maak. Ik heb al een jaar geen vriend. niemand ziet me zitten volgens mij. k ben best lelijk. Best heel lelijk eigenlijk. ik walg van mezelf, vreselijk erg walg ik van mezelf. Vreselijk vreselijk vreselijk erg.
Ik wil er nog dagelijks een einde aanmaken. Ook zal ik later.. tja.. later.. nooit in een flat moeten wonen. want ik hoef maar een btje drank op te hebben&ik zou al van t balkon af willen springen. ik kan nu nog wel veel meer gaan vertellen, maar boeiend is het niet. ik wou het alleen even weg. even kwijt aan iemand die ik niet ken. Niemand die zal weten dat ik dit heb geschreven.. Men zal het lezen, maar weten van wie, gelukkig niet.

Bedankt voor het lezen, en zo niet, bedankt voor het scrollen langs mijn verhaal.
Datum:
06-05-2005
Naam:
Anoniem.
Leeftijd:
14
Provincie:
Gelderland

mijn leven

mijn leven was helemaal goed totdat ik een domme fout maak ibj een vrined ik ben verliefd op een meid echt heel lang al en nu is ze boos en eigenlijk iedereen en nu zit i keraan te dneken om van mijn balkon te springen
Datum:
05-05-2005
Naam:
Jack
Leeftijd:
15
Provincie:
Zuid-holland

haat

ik ben een man van 46 die in zijn leven alleen maar haat heeft gekend al heel jong ben ik mijn ouders verloren dus heb ik een thuissituatie nooit gekend in vele tehuizen en internaten geleefd meerdere malen verkracht door oudere jongens meerdere keren in elkaar geslagen in het ziekenhuis gelegen bijna vermoord geweest maar dit alles mocht niet baten ik bleef in leven nu ben ik 21 jaar getrouwd en heb twee kinderen waarvan er nu een is weggelopen omdat ze het hier niet meer zag zitten na twee jaar bijna elke dag ruzie het was zo erg dat ze me vertelde dat ze ons zo hate daar ben ik zo van geschrokken dat had ik niet nodig iemand waar ik zo van hield dit tegen me zei nu is dat bijna twee jaar geleden dat ze is weggegaan in die twee jaar heb ik zoveel verdriet gekend ik had steeds meer het gevoel dat ik mijn haat aan haar had gegeven nu loop ik al bijna een jaar met zelfmoord gedachten rond ik kan er met niemand over praten omdat ik ook altijd zo was ik heb ook geen vrienden waar ik mee kan praten nu wil mijn vrouw van me weggaan zodat ik niemand meer heb dus er is geen rede meer om te blijven leven dus ben ik alleen nog op zoek naar een oplossing zonder iemand tot last te zijn en het enigste manier is zelfmoord
Datum:
05-05-2005
Naam:
jac
Leeftijd:
46
Provincie:
Noord-brabant

weet het niet meer

Dit is mijn ergste jaar van mijn leven tot nu toe. weet niet wat ik er mee moet. Ik begin langzamerhand te merken wie mijn echte vriendinnen zijn en wie niet. de meesten blijken toch geen echte vriendin te zijn ik heb iets gehoord dat ik nooit zou willen horen. ik kon het niet geloven dat het zo was.een meisje dat zich voordoet als mijn vriendin heeft tegen mij hartsvriendin iets gezecht over mij dat ik nooit heb willen horen.Mijn hartsvriendin heeft het aan mij vertelt.Ik kon niet geloven dat zij dat had gezecht maar ik wist wel dat het waar was want ik weet zeker dat mijn hartsvriendin nooit zou liegen over dat soort dingen tegen mij.Ik heb een ongeloofelijk kutjaar.Een tijdje terug zag ik in een laatje een boekje liggen.Ik wist niet wat het was en keek erin.Ik las een stukje en er stond in dat mijn moeder tegen me vader had gezecht dat ze niet meer met hem verder wou.Het was dus een dagboek van mijn moeder.Ik sloeg het snel dicht en stopte het terug in het laatje.Ik wil niet dat mijn ouders gaan scheiden ik kan daar echt niet tegen ik ben er zo bang voor dat ze gaan scheiden ik kan tog niet kiezen uit mijn ouders. Ik ga dan nog liever ergens anders wonen dan dat ik moet kiezen tussen mijn ouders.Ik weet dat het fout is maar een paar dagen later ben ik toch verder gaan lezen.Ik weet nog dat er in stond dat me ouders een heel lang gesprek hadden gehad en dat mijn vader maar niet begreep waarom ze niet meer verder wou met hem.Verder heb ik ook nog een best erge ruzie achter de rug waar allemaal mensen zich mee zijn gaan bemoeien en alles is helemaal uit de hand gelopen.Iemand heeft mij helemaal uitgescholden en ik heb daarzoveel verdriet aan gehad dat ik t niet meer tegeb kan.ik heb ook totaal geen zelfvertrouwen meer.Ik weet zelf amper wat er allemaal aan de hand is.Ik moet veel sneller huilen als ik een programma kijk zoals hart in aktie zit ik al te huilen voor de tv tenzij er iemand bi is.Ik ben ook sneller bang b.v. als ik baantjes of zulke programmas kijk durf ik de moord oplossing nooit te kijken want ben dan bang dat er een dood iemand onder mijn bed ligt.Terwijl ik er anders nooit last van zou hebben.Ik doe op school maar alsof ik blij melig of wat dan ook ben maar thuis ben ik dan helemaal moe daarvan.Niemand merkt er wat van op school ben ik een normaal meisje dat haar best doet op school.Ik wil niet dat mensen denken dat ik aandacht trek dus daarom vertel ik het niet.Ik ben oko hartstikke bang dat een dierbaar persoon dood gaat zoals mijn opa ofzo.daarom wil ik ook zelf liever dood zodat ik het niet mee hoef te maken.Er is volgens mij nog meer aan de hand maar dat weet ik zelf niet allemaal nou dit was wel genoeg vond ik doei
Datum:
04-05-2005
Naam:
anoniem
Leeftijd:
12
Provincie:
Utrecht

Wie begrijpt me?

Hallo iedereen. Mijn naam is Steven en ik kom uit de Belgische provincie Antwerpen. Ik heb 4,5 jaar een relatie gehad. Die relatie is nu bijna drie jaar achter de rug maar ik geraak er maar niet overheen. Erger nog, bijna elke dag laat ik er tranen voor en heb ik het gevoel dat hier voor mij niet veel meer rest. Ik weet gewoon dat dat de liefde van mijn leven was. Ik heb zelfs al professionele hulp ingeroepen maar ook dat heeft niets geholpen.

Groetjes

Steven
Datum:
04-05-2005
Naam:
Steven
Leeftijd:
26
Provincie:
Noord-brabant

tja

tja....laatste tijd ben ik erg depri. Vertrouw bijna niemand meer behalve mijn pa en mijn zus. En een hele goede vriendin. Soms heb ik zin in de dood, soms niet. Als ik zin heb in de dood denk ik vaak aan al die dingen die me tegen zijn gevallen in mijn leven tot nu toe. Als ik geen zin heb denk ik aan warme dag met lieve vrouw naast me ( die ik niet heb). Niet aan sex denken dan maar gewoon vertellen wat je op dat moment denkt.
Datum:
04-05-2005
Naam:
rob
Leeftijd:
33
Provincie:
Noord-brabant

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.