Mijn verhaal is begonnen op hele jonge leeftijd..
Ik was zes jaar oud toen ik voor de eerste keer werd meegenomen door de buurman uit onze straat.
Vanaf dat moment ben ik drie jaar lang, soms dagelijks seksueel misbruikt.
Dit heb ik jaren lang voor me weten te houden. En kreeg al snel de stempel van moeilijk kind.
Op school werd mijn achterstand steeds groter en thuis waren er veel conflicten.
Het enige wat ik wilde was weg, weg van alles!
Alsof ik van mijn problemen weg kon lopen..
Op een avond heb ik mijn eerste zelfmoordpoging gedaan.
Na deze poging ben ik uit huis gevlucht, en in een crisisopvang in Zeeland terechtgekomen.
Zij hebben voor mij een plaatsje gezocht waar ik zelfstandig kon wonen.
1 keer per week kwam er een begeleidster langs om de dagelijkse beslommeringen te controleren.
Ik heb toen aangegeven dat het allemaal niet zo lekker met me ging.
Zij heeft mij in contact gebracht met een orthopedagoog van de instelling. Maar al snel werden de gesprekken steeds zwaarder en had ik geen grip meer.
We Hebben toen samen besloten om het mijn ouder te vertellen.
Ik ben op die bewuste avond naar een vriendin van mij gegaan, en heb mijn ouder vanuit daar gebeld.
Toen ik mijn vader aan de telefoon kreeg stortte ik helemaal in.
Leek als een soort verlamming, kon niks meer..
Het enige wat ik wilde was er niet meer zijn. De schaamte die ik voelde was groter dan ik zelf was!
Tegelijkertijd was het voor het eerst in mijn leven dat ik iets zeker wist..
Ik wilde dit alles gewoon niet meer, dat idee gaf me zo'n rust!!!
Een aantal vrienden hebben me toen met de fiets naar mijn ouders gebracht.
Ik kan me nog zo goed herinneren hoe het voelde, die leegte, de schaamte..
Het was één grote desillusie. Niks opluchting, alleen die enorme schaamte!
Ik wilde en kan daar met mijn ouders niet over praten.
Het blijft gewoon te moeilijk om daar over te praten.
Wat moet je er over zeggen..
Dat ik me walgelijk, vies, angstig, en vernederd gevoeld heb, en nog steeds voel!
Ik ben die avond naar een psychiatrische kliniek gebracht.
Daar ben ik 1,5 jaar opgenomen geweest.
De situatie is nu nog niet echt verandert, en loop nog steeds vast..
Soms weet ik het gewoon niet meer. Mijn relaties lopen op niks uit en vrienden lijken steeds meer afstand te nemen.
Misschien ligt het ook wel aan mezelf, wat moet je er nog over zeggen.
Goede vrienden en familie kennen het verhaal.
Maar het gaat niet weg. Het spookt door me heen, houd me wakker uit m'n slaap..
Huilen kan ik al jaren niet meer en ik heb het gevoel dat ik aan het vereenzamen ben.
Waarom herken ik alle signalen, maar kan ik er geen omzwaai in maken!
Voel me weer zo leeg..
Ik heb nu de lef niet om mezelf van kant te maken, maar loslaten kan ik het ook niet.
Het klinkt misschien allemaal een beetje flauw, maar ik vraag me steeds vaker af voor wie ik het allemaal nog doe!
Mensen zeggen maar; niet opgeven, en we houden van je..
Maar wie voelt er mijn pijn.., niet proberen te begrijpen wat ik voel.., voelen!!
Gek, ik zou wel eens willen weten wie ik echt ben.
Wat voor kind ik was, en wat veiligheid en vrijheid nu eigenlijk zijn...
Mensen kunnen wel zeggen dat je vrij bent, maar je bent pas vrij wanneer je het zelf zo voelt,
Mike
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.