Levensverhalen (pagina 1737)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Zelfmoord

Ik denk aan zelfmoord, omdat ik het gevoel heb dat ik voor niets leef. Ik ben niet belangrijk voor mijn famile en vrienden, zo voelt het tenminste. Op verjaardagen bijvoorbeeld praat er niemand met mij of ze hebben het over school, omdat ze niet weten waar ze het anders over moeten hebben. En ze steken ook heel vaak de gek aan met mij en mijn pricipes. Me familie begrijpt me niet en er zijn nogal wat problemen in de familie. Ik heb ze al vaker dingen duidelijk geprobeerd te maken, maar ze vatten alles verkeerd op en snappen me niet. Ik vertel ze nu helemaal niets meer, omdat ze me toch niet begrijpen. Ik voel me nu dus eenzaam. Mijn vriendinnen weten niets meer van mij; we zijn uit elkaar gegroeid. Ik zit in het examenjaar van de HAVO, maar kan de druk niet aan. Dat is dus ook niets om voor te gaan. Ik had zin in mijn vervolgopleiding (dat was dan ook het enige waar ik nog een lichtpuntje in zag), maar dat heb ik nu ook al niet meer. Ik weet niet hoe dat komt. Ik heb ook niets anders om voor te gaan.
Ik wil het liefste weglopen en proberen ergens anders gelukkig te worden, maar ik heb niemand waar ik heen kan. Als dat niet kan dan weet ik het écht niet meer.
Me toekomst zie ik ook niet rooskleurig in, ik krijg waarschijnlijk nooit een man en voor kinderen ben ik te onstabiel.
Ik ben heel depressief de laatste tijd en denk veel aan zelfmoord. Dan leef ik tenminste niet meer.
Ik weet het op het moment echt even niet meer. Ik zit vlak voor een schoolexamenweek en zou niet weten hoe het verder moet. Leren heeft in ieder geval geen zin, want ik kan me niet concentreren op de stof.
Datum:
25-03-2006
Naam:
Alleentje
Leeftijd:
16
Provincie:
Drenthe

Gewoon niet meer willen

Ik ben een meisje van 17. Ik loop al 4 jaar met zelfmoordneigingen rond. Mijn armen zitten vanaf mijn polsen tot aan mijn schouders vol met littekens en ook mijn buik en benen zitten vol met littekens. Ik ben 1 keer van een hele hoge flat afgesprongen maar ik werd jammer genoeg opgevangen. Ik baalde daar heel erg van. Mijn ouders weten niets van mijn zelfmoordneigingen af. Ik ben op dit moment een afscheidsbrief aan het schrijven waarin ik iedereen bedank die ik lief heb. Ik voel dat mijn leven bijna aan zijn einde is gekomen.
Ik wil tegen iedereen zeggen die met zelfmoordneigingen rondloopt: Hou vol.. Praat met mensen over je problemen. Ik hoop niet dat jullie zover in de put komen als ik.!! Succes..!! Maak er wat van..!!
Datum:
25-03-2006
Naam:
Anja
Leeftijd:
17
Provincie:
Noord-holland

Suicide Solution

Lieve mensen,
Luister naar mij, ik kom hier niet met god of jezus christus aanzetten. Ik geloof daar niet in.. met alle respect voor de mensen die wat wel doen. Wat er ook is gebeurd, hoe erg hoe afgrijselijk ook. Blijf geloven naar dat ene lichtpuntje, want dat is de kracht die je door de afgrijselijke tijd heen sleurt. Al is je situatie nog zo erg, en zie je echt geen uitweg meer. Luister naar deze raad, er is (zeker weten) een lichtpunt in je leven. Hoe down, en slecht je je ook voelt. Relaties, slechte ouders, van alles wat. Het maakt niet uit. Voor iedereen komt het ooit echt waar. Zo ook voor mij. Ik heb me een tijd heel erg slecht gevoelt, suicide notes geschreven naar mensen. Vrachtauto's waren mij ding, ik wou er heel graag voor springen. En ook staan wachten op vrachtwagens. Urenlang... dagen.. Nu heeft het lot (of god, hoe het het zelf wil beschrijven) me laten zien dat het ook anders kan. Alles loopt soepel, ik heb de nare tijden achter me gelaten. En ik ben verder gegaan. Een suicide solution is geen oplossing. Ik wil leven, ik wil niet meer dood. Ik geniet van de menesn om mij heen. Ik geniet van alles. GENIET OOK.. Geniet..van de kleine dingen, maak ze groot. Geniet..
Datum:
25-03-2006
Naam:
itdoenstmatteranyway
Leeftijd:
20
Provincie:
Friesland

bordeliner

kan de ziekte niet meer aan naar 15 jaar is het genoeg geweest.
Datum:
25-03-2006
Naam:
noonkid
Leeftijd:
44
Provincie:
Groningen

K Geef Het Op.

Ik kan egt niet meer. Ik ben alles al kwijt me ouders, m'n vrienden en mijn vriend.
ik heb vaak aan zelfmoord gedacht.
Ik zit aan de druks (ben niet verslaafd)
en ik kan gewoon niet meer.
Ik woon nu bij mijn peet ouders.
en dat is egt F*cking stom ze zijn zooo streng.
Ik geef het op.
Datum:
24-03-2006
Naam:
*annoniem*
Leeftijd:
15
Provincie:
Flevoland

het is teveel

Drie en halve week geleden kreeg ik een miskraam ik was 10 weken zwanger. Twee keer moest ikworden gecurreteerd omdat ze de eerste keer de helft van het kind hadden laten zitten. Door al deze spanningen begon mijn vriend te drinken. Liters bier en rum gingen er op een dag doorheen. Hij werd aggresief en wilde sex tegen mijn zin in. Een dag later is hij opgenomen in een inrichting met een psygose. Ik ben elke dag bij hem geweest en heb hem gesteund. In die week viel zijn broer mijn lastig door mij de dood vanhet kind te verwijten. Ook zei hij dat het mijn schuld was dat zijn broertje daar zat. Alsof ik daar wat aan kon doen! Na een week wilde mijn vriend naar huis. Ik was daar nog niet aan toe en zei dat ik dat niet wilde. Hij werd erg boos en heeft diezelfde avond nog ontslag genomen bij de ggz en is naar zijn broer gegaan. Ik heb toen gezegt dat als zijn broer belangrijker is dan ik, hij maar niet meer terug hoefde te komen. Sindsdien word ik elke dag door hem bedreigd met de dood. Hij staat me op te wachten bij mijn huis. De politie doet en kan weinig. Ik ben het spoor totaal bijster. Voor mij hoeft het allemaal niet meer. Als dit zo doorgaat kap ik ermee.
Datum:
24-03-2006
Naam:
ikke
Leeftijd:
22
Provincie:
Utrecht

Echt geen zin meer...

Ik heb geen zin meer om 's ochtends op te staan. Mijn hart is gebroken. Mijn lach is niet meer echt. Ik moet de hele tijd huilen. De pijn van binnen voel ik de hele tijd. Ik kan niks goed doen. Mijn ''vriendinnen'' praten niet meer met me. Niemand begrijpt me. Ik lijk vaak wel ontzichbaar. Ik ben veel te zwak.
Kortom; ik heb echt geen zin meer in het leven!
Datum:
24-03-2006
Naam:
Roos
Leeftijd:
13
Provincie:
Flevoland

k ben egt bang

hoi , ik vind me zelf egt heel dom meisje.
ik wil net zoals andere meisjes veel vrienddinen. maar nu boeit dat me allemaal niet egt meer.
een keer ging ik met een vrienddin mee zei was 14 , we gingen bij een paar jongens zitten.
mijn vrienddin werd opeens megenomen dood een jongen.. ( we waren bij hun thuis )
ik zat daar met 3 jongens.
k voelde nix ik was niet bang ofzo.
k dacht het zijn jongens wat kan er gebeuren .
maar tot de jongens complimentjes begonnen te geven enz.
ze zeiden je heb mooie ogen en ook mooie lichaam en ga maar door.
k vond het best leuk al die complimentjes.
toen vroeg die jongen aan mij , zullen we leuke spelletjes gaan doen k zei ja leuk .
de jongens hadden blinddoek om me ogen en . hielden mijn handen vast k was bang heeeeel erg bang,
k zei laat me los.
de jongen deed me broek omlaag en ging met zijn handen in mijn broek.. k kon nix ,
en toen had hij me even later verkracht.
toen k mijn vriendin zag was k zo blij , mijn handen trilde helemaal.
mijn oogpotlood helemaal om mijn ogen .
de jongens hadden gezegd als je maar 1 woordje tegen iemand zegt k maak je af.
dus k hield me mond.
me vriendin vroeg toen we naar huis gingen wat er gebeurd was.
k zei hij vertelde wat en k moest huilen.
ze geloofde mij niet maar vroeg er verder nix over.
k heb er tegen niemand wat over verteld k ben egt bang ..
liever wil k dood want k vind het egt eng,
als k dood ben dan ben i..k er tenminste van af denk ik
Datum:
23-03-2006
Naam:
Samantha
Leeftijd:
12
Provincie:
Limburg

hebben jullie even?

jeetje, ik weet niet waar ik moet beginnen. ik heb een hele rare relatie met mijn moeder gehad. we hebben 2 jaar letterlijk slaande ruzie gehad. Ze heeft geprobeerd me van de trap te duwen (of het met opzet was houden we in het midden). Ik ben 2 maal verkracht, waardoor ik 1 maal zwanger raakte. als gevolg hiervan een abortus ondergaan; 19 jaar oud. op de basisschool was het eigenlijk al mis. ik was de enige kleurlinge op een geheel blanke priveschool. kinderen van 9 probeerde mij aan mijn schedel aan de kapstok op te hangen. en nog meer van dat soort geintjes. altijd als ik een leuk baantje heb gevonden gaat er iets mis; ik krijg een ongeluk (2e graads brandwonden, zware hersenschudding). dit heeft geleid tot ernstige geldproblemen. Zo erg dat ik bijna op straat gezet ben. geen eten, verschillende incassobureaus achter mij aan, deurwaarders. ik ben van fraude beschudigd, onterecht. er is zelfs een rechtzaak geweest die dat ook gelukkig zo geconcludeerd heeft. maar ondertussen vertrouwt niemand mij meer. ik heb nog 2 vriendinnen over. verder niemand. ik heb ook al eens een zelfmoordpoging gedaan; opgehangen. mislukte. daar was ik tot 1 maand geleden erg blij mee, was blij om te leven. maar; ik heb een strijkijzer op mijn hoofd gekregen, en ja hoor; ik had net een leuk baantje , zat nog in mijn proefperiode en werd dus ontslagen (voor jou 10 andere). en tot overmaat van ramp heeft een overheidsinstatie, die ik verder niet bij naam zal noemen, die studenten maandelijks van geld voorziet een fout gemaakt; nu heb ik al 2 maanden geen geld meer gekregen. ik heb 0 euro in hand en 0 euro op mijn bankrekening. ik heb het gehad; ik ben pas 23 en wat ik nu allemaal geschreven heb is nog niet eens de helft van wat ik allemaal al heb meegemaakt. ik wil niet meer; ik ben niet gelovig, maar als er iemand is met een groter plan dan snap ik niet waarom hij of zij dit mij aan doet. en ik wil het niet meer. ik heb al eens met mijn koffer op het vliegveld gestaan, klaar om naar amerika te vertrekken, een nieuw leven beginnen. maar dat doe ik mijn moeder niet aan. ik heb 2 goede dingen in mijn leven; mijn moeder en mijn vriend. maar ik voel mij zo een last voor ze. ik heb zo een negatief zelfbeeld; ik ben 170 cm en weeg 54kg zwart haar blauwe ogen. schijn een mooie meid te zijn. maar ik vind mezelf zo lelijk, ik ben continue aan het dieeten. en ik vind het ook helemaal niet zo erg dat ik geen geld heb, want dankan ik niet eten. en niet eten lijdt tot afvallen. ik ben afgetraind (heb heel lang geturnd), maar ik zie overal vet. en dat negatieve beeld geef ik door aan diegene waar ik van houd. en dat wil ik niet meer; ik tel niet mee, ik ben niet belangrijk en ik wil niet dat iemand z'n tijd aan mij verspeeld. en het rotte van alles; iedereen ziet mij altijd als zo een sterke persoonlijkheid, het meisje dat altijd vrolijk is. dus ik kan ook nergens heen; mensen geloven niet dat ik ook menselijk ben; ik heb ook gevoelens. nou ja; ik ben niet belangrijk, dus waarom zouden ze zich ook druk maken over mijn gevoelens...
Datum:
23-03-2006
Naam:
just me
Leeftijd:
23
Provincie:
Zuid-holland

ben het zat.

Hallo,mijn verhaal begint in 1998 toen mijn relatie uitging.Wij hadden 8 jaar een relatie en zijn uiteindelijk uit elkaar gegroeid.Al met al was ik toch een en al verdriet.Misschien zullen jullie dit raar vinden,maar 8 maanden later kwam ik iemand op mijn pad tegen.Die heeft mij er toch weer boven op gekregen dat ik weer kon lachen.Zij is een Turks meisje en in de jaren tot vandaag(wij kennen elkaar al weer bijna 7 jaar)houden wij van elkaar.En al die jaren hadden wij een geheime relatie.Wij konden niet samen een normale relatie opbouwen wegens omstandigheden.Maar toch hebben wij het zolang volgehouden omdat wij zoveel van elkaar hielden.Ik zeg hielden,omdat ik weet dat zij dat niet meer doet.Ook om een reden waar ik niet trots op ben.Zo op de ene dag hoor ik helemaal niets meer van haar.Het lijkt of mijn hart helemaal gebroken is.Maar ik hou nog steeds zielveel van haar.Wij hoopten op een dag dat wij samen zouden zijn.Voel mij ook zo alleen,heb geen echte vriendenkring.Als er iets is waar ik mee zit zijn er mensen die naar mij willen luisteren.Heb ik ook gedaan maar dat maakt niets uit,want ik voel mij nog steeds dan kl*te.Ben niet iemand die gelijk contact maakt met anderen.Voel me dan zo eenzaam,dat het soms zo'n pijn doet dat ik gewoon er vanaf wil.Ik kan echt niet tegen de eenzaamheid.Alles zit mij ook gewoon tegen.Het lijkt wel of ik gewoon niet gelukkig mag wezen in dit leven.Dat ik ergens om gestraft wordt of zo.Ik heb geen zin om zo meer te leven,want zo'n slecht mens ben ik echt niet. Heb geen hoop op geluk.
Datum:
23-03-2006
Naam:
ik
Leeftijd:
37
Provincie:
Noord-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.