IK wil al zo lang dood, vanaf mijn 12e.. Het begon met dat ik werd bedreigd, die jongen wilde me vermoorden, en zo klein als ik was zag ik daar ook echt een serieuse bedreiging in.. Toen dacht ik, dan kan ik het beter zelf doen.. Op de school waar ik zat werd ik gepest, omdat ik doordat ik in coma heb gelegen toen ik nog klein was niet goed kan lopen en daardoor dus mankt loop.. Ook heb i kdaar jaren bijles gehad van een leraar, die me zowel psychisch als lichamelijk misbruikte, wat ik pas vorig jaar heb durven vertellen, maar waar niemand me in geloofd.. Ik hield in die tijd een dagboek bij, maar ik schaamde me zo voor die dingen dat ik het niet had opgeschreven, dus had ik geen bewijs..
Ik ging toen naar een andere school waar ik het laatste jaar over mocht doen, ik hoopte op een nieuw begin, maar daar was het nog erger.. Ik werd zo onzeker en walgde van mijn lichaam, dat ik begon met snijden.. Nogsteeds wilde ik dood, ik haatte mezelf, ook omdat anderen mij haatte en ik dacht dat ik gewoon geen persoon was om lief te hebben.. Ik heb jaren lang gesneden tot het gewoon een beetje rood zag, nog helemaal geen bloed, alleen de pijn, maar sinds een jaar of 4 ga ik gewoon door totdat het bloedt..
Veel mensen waar ik omgeef, mijn vader, andere familie en vriendinnen, zijn dood gegaan, ik verlang er naar om bij hun te zijn, al weet ik niet of ik wel geloof in een leven na de dood.. Ik haat mezelf nu jaren, ben van alle dagen van het jaar er zeker 320 depressief, en ookal heb ik proffecionele hulp, vooruitgang is er niet geboekt.. Mensen laten me vallen, die waarvan ik dacht te kunnen vertrouwen kon ik dus juist niet vertrouwen.. Ik hecht me vaak aan mensen, als die me laten vallen dan voel ik me nog mislukter.. Via internet eb ik een jaar terug een vriend gehad, ik was zo naïf, heb hem naar hier laten komen, heb alles voorgelogen omdat mijn moeder me al zo in de tang hield, 3 keer is hij hier geeest, ik hield van hem, dacht hem te vertrouwen, maar hij stopte niet daar war mijn grenzen lagen, en heeft me verkracht.. Na alle ellende die ik met mannen heb mee gemaakt ben ik voor elke man die ook maar een stap te dicht in mijn buurt zet bang.. Dat is ook een van de redenen waarom ik dood wil.. Het enige waarom ik hier nog ben, en de pogingen mislukt zijn, is omdat ik niet weet hoe mijn moeder verder moet.. Hoezeer ik ook vooral NIET van haar hou, ik maak me zorgen over hoe zij verder zal gaan.. Ook zou ik mijn vader teleurstellen.. Mjn moeder heeft naast haar familie en war vrienden niet zo veel mensen, en alleen in dit huis, hoe zal ze dat trekken? Ik zie voor me hoe kapot ze moet zijn.. Maar aan de andere kant kan t me ook weer niet schelen, er is dan meer geld over, maar ik ben er dan niet om haar te helpen.. Door een handicap die ze heeft help ik haar namelijk veel in het huishouden.
Vrienden heb iok niet, tenminste niet die ik kan aanraken, via een site waar ik gedichten schrijf heb i kwel een paar goede vrienden, maar die ijn nog te ver weg, en ook daarvan heeft een van de belangrijkste me laten vallen.. Ik beleef nu dezelfde pijn daaraan als die ik jaren lang, nu 3 denk ik, heb geleden omdat mijn neef, die ik ook heel goed vertrouwde en waar ik ziels veel van hield, me ook heeft laten vallen en waar ik geen contact meer mee heb..
Twijfels zijn het enige wat me hier houdt, maar dat ik dood wil is zeker, dat ik dood ga ook, alleen nog niet wanneer..
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.