Levensverhalen (pagina 1689)

in mijn jeugd op de lagere school was ik altijd al de pispaal, jongens die me achter na kwamen na school om me naar huis te doen rennen

met mijn ouders kon ik niet goed communiceren

ik heb ze 1 keer verteld over het pesten, daarna kwam een leraar en zei voor mij precies de verkeerde woorden

ik kan me niet goed herinneren wat hij zei, maar het deed me pijn

op de middelbare school had ik nooit bij iemand het idee: "die is mijn vriend"

op de lagere school had ik wel een vriend, maar ik was boos op hem geworden. en heb hem pijn gedaan, zodat ik maar niet meer met hem bevriend zou zijn

tussen de middelbare school en de MTS, heb ik mensen leren kennen, die blowen
ik ben mee gaan doe en zo in een cirkel gekomen

een van hen was een meisje waar ik mee kon praten, ik werd verliefd op haar

we waren eens in een schuur Kurt Cobain aan het oproepen, dmv glaasje draaien, waarbij we ook blowden

het meisje dat ik leuk vond vroeg eens of ik de poort zou willen zijn, is goed zei ik

toen "voelde???/ervaarde??? ik" een geest, ik schrok ontzettend erg

eens toen ik een beetje uit de blow kwam, terwijl we glaasje aan het draaien waren, dacht ik ik ga het glas proberen tegen te houden, kijken of het wel allemaal echt is en of ze me niet allemaal in de malen namen, ik hield het glas tegen, en het meisje zei iemand zit tegen te werken, toen dacht ik dat glas wordt echt bestuurd door een geest

ik heb stemmen in mijn hoofd

ik heb het boek van DrPhil Leef voor jezelf gekocht en gelezen, het eindigt met vergeving, wat ik geleerd/gehoord heb van een gelovige persoon is dat het geloof begint bij vergeving, sommige dingen waar Jezus voor gestorven is, dus zondige dingen die ik gedaan heb kan ik mezelf niet vergeven

ik heb in een wazige bui een bekende Nederlandse speelster op tv vervloekt met een geest van dood, +- 1 1/2 week later was ze gestorven

hetzelfde deed ik nog een keer met een bekende nederlandse speler ook van tv ik dacht hij is slecht, dus deed ik het weer, ook hij was gestorven

ik woon nu in een woonvorm en heb pas geleden de moet bij elkaar gesprokkeld om weer sinds 6 maanden een zakje weed te kopen, ik dacht daar krijg ik rust door innerlijke vrede, maar de ???geesten/???hallucinaties/???stemmen/???gedachten van andere mensen kwamen weer terug of waren ze ooit wel weg geweest

ik was eigenlijk op zoek naar een site waar ik kwam te weten hoe ik mezelf een zachte dood kan geven, maar ik heb dit maar gedaan

ik had op school eerst heel veel vrienden ma nu heeft een meisje iets verzonen dat ik en een ander meisje dsat ook gepest word (mijn vriendin) dat wij lesbi zijn en dsat wij sammen op de wc dingen doen dat is nog maar het begin ze begonen later ook over onse ouders dat die dood moeyten enz. ze gingen ook slaan en schoppen...... en het ergsten is dat ik een heeeeeeel goede vriend had uit een ander dorp en een meisje dat mij ook haat heeft veel leugens tegrn hem vertelt en nu haat hij mij....... en je sult wel denken waarom gaat zij niet naar de leraar/res dat heb ik al 100e keren gedaaan ma hij zij ik doe er niks meetr aan deze 3 maanden :S en hij stond aan hun kant.... ik en mijn vriendin moesten toen ook naatr het schoolhoofd en toen moest miin vriendin huiklen en toen zij zij ik heb egt geen medenlijden stel je niej aan en speel geen tooneel je raakt me egt niet als je huilt..... en ik en mijn vriendin krijgen overal de schuld van ik heb al veel blsauwe plekken ma er word niks aan gedaan en ik bne een van me beste vrienden kwijt me moeder vader en hebben kanker en daar maken ze grapen over enz. ik kan het niet meeer aan

Hallo, ik post hier niet iets omdat ik zelfmoord wil plegen, want dat wil ik eigenlijk niet(en denk dat niemand dat echt wilt). Maar ik wil gelukkig zijn en heb het idee dat dat voor mij niet weggelegd is. Het is al zo lang geleden dat ik echt gelukkig ben geweest. Heb al diverse keren depressie gehad en heb het het gevoel dat het weer terugkomt helaas. Ik vecht ertegen. Zoek afleiding, maar het gevoel blijft en ik kan het niet wegnemen helaas. Nou wie ben ik? Ik ben een 22-jarige meid. Ben net afgestudeerd, ik zie er best leuk uit en heb een paar goede vriendinnen.
Stukje geschiedenis van mij: M'n jeugdjaren waren gemengd. Ik had (en heb) een moeder die heel veel van me houdt en die alles voor me overheeft. Ik heb een stiefvader die ook van me houdt, geen geweldige band mee, maar ook niet slecht ofzo. Heb wel heel veel meegemaakt op het gebied van ziekte en dood in m'n hele leven. Heb daardoor op een gegeven moment (rond een jaar of 10) ook een dwangneurose ontwikkeld. Moest een heleboel doen om m'n moeder maar in leven te houden. Ging om stomme dingen zoals alles op z'n plaats zetten enzo, maar nam toen wel zo'n 3 uur per dag in beslag. Daar ben ik na een paar jaar wel vanaf gekomen gelukkig.
De middelbareschoolperiode was in een woord klote. Werd gepest en genegeerd en had 0,0% zelfvertrouwen. Voelde me minderwaardig aan iedereen en daardoor stil en teruggetrokken en door het pesten werd dat alleen maar erger. Maar ook dat heb ik achter me gelaten. Ik wil niet zeggen dat ik nu barst van het zelfvertrouwen, maar ik ben niet meer superonzeker over mezelf. Met momenten wel, maar meestal niet zo. Ik weet van mezelf dat ik er wel leuk uitzie en ik heb best een goed karakter. Maarja, wat schiet je ermee op he?
Nou tijdens de middelbareschoolperiode heb ik wel m'n eerste grote liefde leren kennen. Niet op school natuurlijk, maar met carnaval toen. Best tegenstrijdig. Ik was op mijn school het gepeste meisje en hij op zijn school een van de populairste mensen, maarja, de liefde was echt van beide kanten. Dat weet ik zeker. Toen hij het na 7 maanden uitmaakte ging ik kapot van verdriet. Nouja, m'n leven bleef ook doorkabbelen. Ik had geen vriendinnen ofzo (beste vriendin had me laten vallen toen ze een vriend kreeg), dus ik was erg eenzaam. Toen kwam m'n volgende vriend. Leuke en minder leuke tijden meegehad. Relatie heeft 4 jaar geduurd en is nu ongeveer 1 jaar uit. Het laatste jaar van die relatie was niet meer echt zo geweldig. Niet echt heel slecht ofzo, maar het was gewoon een beetje op. Het afgelopen jaar veel verdriet gehad.
Was wel bang dat ik helemaal alleen zou zijn, maar gelukkig heb ik een aantal vriendinnen gekregen. (1 meisje zat trouwens ook bij mij op de middelbare. Gelukkig dat die tijd is afgesloten. Ik werd ook weer bevriend met m'n eerste ex. Altijd wel wat contact mee blijven houden, maar het contact groeide nu weer uit tot een best hechte vriendschap die niet altijd platonisch was. En ik werd weer stapelgek op die jongen. Hij had ook wel gevoelens voor mij, maar minder dan ik voor hem. Dus op een gegeven moment kon ik niet anders dan het contact verbreken. Is ook de juiste beslissing geweest, alhoewel ik hem wel nog mis ook als gewone vriend, maarja met zoveel gevoelens kan je geen vriendchap hebben. En ook al zijn mijn gevoelens nu wel weg voor hem. Een zwak heb ik toch heel erg voor hem. Maargoed, nu kwam ik 2 weken geleden een jongen tegen die ik leuk vond. Eindelijk weer eens, want zo vaak vind ik niet iemand leuk. Klikt ook goed enzo, maar hij heeft het net uit met z'n ex en nu hoor ik ineens ook niks meer van hem, dusja, dat gaat ook op niks uitlopen zo reeel ben ik ook wel. Heb gewoon het gevoel dat ik nooit meer iemand krijg waar ik echt gek op kan worden en die gek op mij is. Op de een of andere manier vind ik de jongens die mij leuk vinden niet leuk genoeg en de jongens die ik leuk vindt vinden mij niet leuk genoeg.
Jullie zullen me wel een ontzettende zeikerd vinden, maar m'n gevoel is zo klote de laatste tijd. Ik wil zo graag een leuke, lieve vriend waar ik echt gek op ben en van kan gaan houden, maar heb zo sterk het gevoel dat het niet meer is weggelegd voor mij.
Ik ben bang. Bang voor de toekomst. Ik kan niet meer ertegen om constant in onzekerheid te leven. Om me de ene week goed te voelen en vervolgens weer 3 weken klote, zonder dat ik er iets van kan laten merken aan de buitenwereld. Ben bang m'n vriendinnen kwijt te raken als ik ze vertel hoe ik me echt voel. Vertel natuurlijk wel eens dat ik soms dipje heb ofzo, maar hoe diep die gevoelend bij mij echt zitten weet niemand (behalve m'n moeder en eerste ex een beetje).
Ik zou gewoon zo graag eens echt gelukkig zijn! Niet dat allesoverheersende klotegevoel hebben. Het heeft ermee te maken dat ik al lang single ben, maar ook met mijn karakter en gebeurtenissen uit het verleden. Ik heb het gevoel dat ik niet gelukkig kan zijn. Heb 2 keer antodepressiva geslikt en ben ook in therapie enzo geweest vaker, maar echt geholpen heeft dat niet. Antidepressivia hielpen wel wat. Het schakelt toch een beetje je gevoel uit, waardoor het klotegevoel iets minder is. Maar ik wil niet weer eraan en in therapie geloof ik niet meer.
Ik wil gewoon blij kunnen zijn dat ik na 4 jaar best hard werken m'n HBO-diploma heb, maar ik kan geen blijdschap voelen. Ik wil gewoon blij kunnen zijn dat ik nu eindelijk wel eens vriendinnen heb, maar ook daar kan ik geen blijdschap voor voelen. Het enige wat ik voel is verdriet en een klotegevoel. Ik wil dat niet meer! Van mijn leven heb ik me zo vaak en zo lang klote gevoeld. Is het zo moeilijk om gelukkig te zijn? En ben ik uberhaupt wel in staat gelukkig te zijn. Zelfmoord is geen oplossing voor mij. Kan ik zowieso m'n moeder niet aandoen. M'n moeder is trouwens enige bloedverwant waar ik dus veel contact mee heb. Heb nog een tante die ik af en toe zie en voor de rest zie ik familie niet meer (of leven ze niet meer). Veel gebeurt in mijn familie waar mijn moeder ontzettend veel verdriet van heeft. Ik ook wel, want alles is in 2 jaar tijd op dat gebied helemaal verandert.
De buitenwereld ziet in mij een ietwat introvert, aardig, best goeduitziende meid die wel van een feestje houdt. Ze moesten eens weten hoe ik me vaak voel!
En ik weet dat in vergelijking met de meesten hier mijn problemen waarschijnlijk niet zo veel voorstellen, maar het is een gevoel dat niet weg wil gaan. Ben blij dat ik even van me af heb kunnen schrijven. Als iemand contact wil, heeft de redactie m'n mailadres. Liefs

ik heb hele erge ruzie met mijn vriend waar k 1 jaar mee heb k kan niej zonder hem. Nu hebben we dus voor de zoveelste keer ruzie en ik wil niet dat het uitgaat. hij zegt niks meer tegen mij en wil me ook niej zien. ik heb gewoon geen zin meer in het leven want mijn laatste oma die ik heb woont in schiedam en zie k dus bijna nooit soms ruzie met mijn ouders heb geen vrienden niemand heeft mij nodig.

ik ben al 23jaar niet meer gelukkig en ik ben zo moe ik wel niet meer maar mijn kinderen houden mijn nog hier en ik zit erg veel aan de drank dan hoef ik niet meer na te denken en leef dan in mijn eigen werelt en dan denk ik nerens meer aan ik wel gewoon niet meer leven

pff..waar moet ik beginnen..
nou het begon twee jaar terug..
mijn ouders zijn gescheiden, en ik bleef bij mn moeder wonen..daarvoor waren er al veel ruzie's.. ik hield heel veel van m'n vader.. toen ik een keer met hem ging douchen gingen we nog even in bed liggen.. ik weet niet meer precies hoe het ging..maar hij ging wel in me..maar hij was niet geweldadig.. toen een paar jaar erna..toen ik in de brugklas kwam..kwam alles weer boven.. ik nam een mentor in vertrouwen en vertelde het hele verhaal.. maar wat ik er niet bij vertelde was dat ik heel erg van aandacht hield.. ik had dus in dat hele verhaal heel veel erbij verzonnen..van dat mijn moeder mij sloeg, en dat mijn vader me bijna elke dag verkrachte.. ik ging steeds meer erbij verzinnen..totdat ik niet meer terug kon..ik was bang om iedereen kwijt te raken tegen wie ik het had gezegt.. ik wou wel de waarheid vertellen..maar ik kon het gewoon niet meer.. (gelukkig) kwam mijn moeder er achter.. het schooljaar was bijna afgelopen en het ging niet goed met mn cijfers.. dus hadden we besloten dat ik naar een andere school ging.. toen ik op die school zat sprak ik met mezelf af dat ik niet meer zou liegen tegen iemand..maar omdat ik daar niet zo veel aandacht kreeg begon ik weer.. ze hadden jeugdzorg ingeschakeld, maar ik zei dat dat niet hoefde..toen was het allemaal weer een beetje rustig.. té rustig vond ik.. dus ik ging naar een vriendin toe.. en vertelde haar weer allemaal leugens.. nu, een tijdje later vertel ik nogsteeds dingen die niet waar zijn.. ik zeg nu bijvoorbeeld dat ik word mishandeld door de vriend van mn moeder.. en dat ik dagelijks word verkracht door hem.. nu kan ik niet meer stoppen..ik zit helemaal in de knoop..maar mn vriendin heeft zelf ook genoeg problemen..maar ik blijf maar liegen tegen haar.. ik weet het dat is echt super stom en dom..maar ik kan er gewoon niet meer mee stoppen..ik ben zo bang dat ik iedereen kwijt raak.. ik ben echt gek..ik weet het.. dat ik zulke dingen kan zeggen.. terwijl het helemaal niet waar is..
k weet niet meer wat ik moet doen..
wow..t is wel lekker om ff mn hart te luchten..
thnx..
xxx
sanne

Ongeveer 3 jaar geleden kwam ik in contact met een meisje waarop ik verliefd werd en waarmee ik een relatie kreeg. Aan het begin van onze relatie gaf ze al aan dat ze zich niet lekker in der vel voelde en dat zij soms met zelfmoordneigingen rond liep. Dit kwam namelijk omdat ze vroeger sexueel was misbruikt door een bekende van een familielid. In haar verdere leven is ze ook nog sexueel uitgebuit/gedwongen door marokanen. En ze heeft me nog meer dingen verteld waar ik nu niet op in wil gaan, maar om een lang verhaal kort te maken. Ze liep na een tijdje niet meer met zelfmoordgedachtes rond en ik maakte haar gelukkig zei ze. Wel merkte ik dat ze in haar hoofd nog steeds met haar verleden bezig was. Omdat ik in haar schoolschrijfmap dingen hb gelezen die mij schokte. En geloof me ik ben heus wel wat gewend. Meestal was ze vrolijk en spontaan, maar er waren ook momenten dat ze ineens tegen mij begon te schelden en slaan waarna ze huilend dr excuss aanbood omdat ze het niet zo bedoelde. Want het was niet ik die ze dan voor zich zag!? Ik voelde mij gelukkig en zag ook dat mijn vriendin C. zich gelukkig voelde. Maar een tijdje terug merkte ik al dat er wat aan de hand was. Ze begon steeds meer te blowen, iets wat ze normaal nooit deed! Ook merkte ik dat de sex minder werd. Ik ben niet echt een prater, maar ik wilde dr wel helpen. Dus probeerde ik mt haar er over te praten wat ze niet op prijs stelde. Maar ze liet nu niks los terwijl ze haar vroegere problemen wel tegen mij verteld heeft. Wie weet wat ze me niet heeft verteld! Nu zijn we uit elkaar en woont ze weer terug bij haar ouders. Ze geeft mij nu een raar onrustig gevoel. Er was namelijk geen ruzie in onze relatie. Ze wil geen contact meer met mij maar ze informeer wel hoe het met mij gaat enzo? Ik begrijp soms niks van dr. En nu ze weg is maak ik mij zorgen, misschien om niks! Maar ik hb lang genoeg een relatie met haar gehad om te weten dat ze zich niet lekker voel in der hoofd. En ik ben soms bang dat ze zelfmoord pleeg. Soms denk ik daar ook wel eens aan. En ik ben benieuwd wat ik ga doen als zij doet wat ik denk wat zij gaat doen! Ik hoop dat alles weer goed komt met haar en mij en de relatie tussen ons.

Ben al 3 jaar depressief. Ben heel onzeker over mezelf en vind me veel te dik. Op de basisschool ben ik heel erg gepest hiermee, maar wil daar liever niet op in gaan.. ik ben iig op een gegeve moment gaan gelove dat ik egt dik was en zag mezelf gewoon elke sec dikker worde in de spiegel.. in de 2de klas middelbare ontwikkelde ik eetstoornis anorexia.. woog eerst 64 kilo (1.65 m toen) al snel was het niet meer dan 37kg. Me lichaam was toen helemaal uitgeput en ik kon niks meer qua activiteiten, was heel gauw moe en veel te slap.. maar vond me ook nog te dik... werd toen helemaal gek en heb toen 2 keer geprobeert er einde aan te maken. Ik heb egt veel spijt van want 1ste keer was egt lullig voor me moeder... k wou net overdosis pillen neme, toen me moeder naar boven kwam... ik al m'n pillen onder dekens verstoppen (ik lag al in bed). komt me moeder naast me zitten met bezorge blik en ook in paniek.. ze wist niet wat ze had zei ze.. ze voelde iets.. er ging wat gebeure zei ze... snap nog niet hoe dat kan... in eerste instantie dacht ze zelf dat ik gewoon niet meer wakker zou worden, omdat me lichaam op was.. aan zelfmoord dacht ze geloof ik niet.. maar lag helemaal te stresse daar in me bed, want me moeder moest weg! ze was alles aan het verpesten nu! ik werd kwaad en wist niet wat ik nou moest... me moeder moest weg.. dat schreeuwde ik toen op gegeve moment ook.. ze moest weg, ze verpeste alles... ik heb egt heel wat gezegt waar ik egt spijt van heb... toen me moeder begon door te krijgen waar ik mee bezig was raakte ze helemaal in paniek en toen ze me lakens wegtrok en de pille zag storte ze in.. alsof ze nooit meer op zou houden met huilen.. ze greep me vast en knuffelde heel lang.. ze zei dat ze zo van me hield en me niet kwijt wou... dat had ze nog nooit tege me gezegt.. eerlijk gezegt was de band nooit zo goed tusse ons... nog steeds schaam ik me zo erg dat ik haar zo'n pijn heb gedaan... toch heb ik vorige jaar weer poging gedaan, m'n anorexia was omgeslage in boulimia en ik was zOveel aangekomen! ik woog alweer in de 50 e walgde ervan... durfde de straat niet meer op of wat dan ook.. ik wist weer geen andere uitweg.. dit keer wel begonnen met slikken... maar ben gestopt... had iets van 14 parecetemols op met liter water en kon egt niet nOg meer naar binnen krijgen.. ook zag ik m'n moeder weer voor me... verdomme.. ik KON het gewoon niet... ik wil zo graag dood.. maar niet dat mensen hier pijn om hebben!
Nu is nu en woon ik een half jaar al op mezelf.. dit is egt een goeie stap geweest.. de band met m'n moeder word nu ook steeds beter... die afstand is goed voor ons.. maar ik ben eigelijk weer fout bezig... in februari dit jaar ging ik weer eens op de weegschaal staan wat ik al lang niet meer gedaan had omdat ik niet durfde.. 63kg (ben inmiddels 1.67m) Schrok hier egt van en walgde! Begon meteen weer drastisch aftevallen maar toen ik op 58 zat kwame de vreetbuie weer terug... werd helemaal gek van mezelf! en toen kwam k in aanraking met Speed... ik weet dat dit miss heel dom klinkt.. maar ik ben zOOO blij dAt ik ermee in aanraking ben gekomen! Ik weet zeker dat ik anders nu egt niet meer geleefd zou hebben.. Ik voel me egt dik en lelijk en walgelijk en wil gewoon niet met dit lichaam leven... ik zakte steeds verder in die depressie, waar ik nog nog steeds in zit.. Maar Speed houd me op de been... Wanneer ik genomen heb, voel ik me gelukkig, voel me zekerder en sta minder stil bij m'n uiterlijk... bovedien val je er ook van af en is het erg eetlust remmend... Een nadeel is wel dat wanneer je niet gebruikt je je eigen nOg depresiever voelt... en heb je juist vreetbuien... maar ik vind het belangrijk om na aantal 'gebruikdagen' iets van 2/3 'stopdagen' te hebben... om te voorkomen dat je lichaam steeds meer nodig heeft voor zelfde effect... Maar tog gaat ik er mee door.. ik heb liever een paar hele erge depresieve dagen maar dan afgewisseld met vrolijke dagen dan dat ik zowieso elke dag gewoon zwaar depresief ben... nu heb ik tenmisten dagen in m'n leven dat ik geniet, weeg onderhand ook alweer ongeveer 50 kg, dus dat gaat goed, maar eigelijk valt er niet zoveel te genieten op t moment... ben van m'n opleiding afgekickt.. ze maakten zich zorgen omdat ik zoveel afgevallen was en ontdekten dus m'n eetprobleem.. gelukkig niet het drugs-gebruik.. denk ik.. iig moest ik van hun hulp zoeken omdat ik anders m'n opleiding niet haalbaar zou zijn... en ik wou geen hulp.. dus tsjaah eige sguld.. maar ben nog steeds tege.. zit nu al wel 2 maanden zonder werk... maar moet wel huur betalen ed.. in feite zit ik mega in de shit... weet erges bij mezelf dat dit zo niet door kan gaan... ikvoel me afhankelijk van de speed.. anders benk niet gelukkig.. als ik nu die speed niet had, zat ik hele dag depresief te denken van dat m'n toekomst beeld weg is.. ik zie geen toekomst meer in mezelf... ik zit gewoon eigelijk nu wel weer op het punt dat ik liever helemaal dood ben.. maar wil dat nu niet vanwege die speed.. ik heb me voor mijn gevoel sinds het pesten niet meer egt gelukkig gevoeld en vind het nu zO heerlijk dat ik me wel gelukkig kan voelen! in feite pleeg ik dus nu gEEn zelfmoord omdat ik dan geen speed meer zou kunnen gebruiken... als ik daaraan denk.. dan denk ik egt: dit heel dom gedacht en hele stomme rede om te blijve leve natuurlijk... t is wachten op t moment dat het in feite ontdekt wordt en ik miss naar klinieke word gestuurd of weet ik veel... maar iig dat ik dan nooit meer speed kan gebruiken.. nja sorry jongens, maar k maak er dan egt een einde aan.. zelfs als ik aan m'n moeders reactie denk.. ik ben nu totaal nutteloos, doelloos en wordt nergens aangenomen omdat ik eerst aan m'n eetprobleem zou moeten werken... die 50 kg is namelijk niet alleen door de speed maar ik kots en laxeer ook af en toe weer... njaah.. iig mijn leven zou nooit een toekomst krijgen.. dus geniet ik nu lekker van de speed.. tot het moment daar is... pff vind het egt zO moeilijk.. ik WIL NIET dood!!! wil m'n hele leven gebruiken! (en geld hebben! en slank zijn!) ik weet het niet meer....
liefs me (K)

raar kind: ik voel me zo vaak alleen ik heb eenele leve vriend maar mijn werk is nooit iemand tevreden ik heb in verschillende kapsalons gewerkt en bijna allemaal ontslagen omdat ze niet te vreden zij ik ben 22 maar ik voel me nooit fit...
voel me meestal rot omdat ik me minder voel dan andere..
ik kan nie goed leren
pik dingen langzaam op
vind het erg moeilijk om m ojn aandacht te houden bij dingen waar ik mee ezig ben
als ik iets niet goed doe straf ik me er zelfs voor
net dacht ik even pitza maken hij was klaar wou ik hem uit de oven halen dacht ik ik moet uit kijken ander verbrant ik mijn hand nog
toen dacht ik wat maakt het ui en zonder dat ik vedder dacht verbrande ik mijn hand..
het enige wta mij weer houd is dat ik niet wil voelen en geen rommel wil maken dat mensen mijn zooi moeten op ruimen.. maar soms denk ik het zou mijwel lichter maken en van problemen verlossen
want wat heb ik nou
bij alles wat ik doe of aan denk denk ik dubbel over na..
ik wil bij mijn werk weg maar denk ik dan overal is wel wat wany ik ben onzeker bij alles wat ik knip kleur of permenent denk ik kijkenze naar mij doe ik het wel goed ik word er zo moe van
of ik denk ik ben mijn vriend niet waart enz
ben vroeger op school gepesty en wat mij het meest dwar zat is als ik weer eens huilend thuis kwam mijn moeder school op belde en vroeg wat er precies gebeurt was en de leerkrachten vervolgen zijden dast ik het uitlokte ze de leerkrachten geloven en mij niet
en kwam ik tyhuis van school moest ik van mijn moeder op tennis ik zat namenlijk niet in ons dorp op school en vond zij het belangrijk dat ik nog wel contact had met kinderen uit het dorp en ik moest dus op tennis maar werd daar ook gepest.
wij woonde aan de rand van van het dorp enmijn oppas in het dorp moest op een gegeven moment daar weer heen werd ik plotseling tegen ge houden dppr een groep je jongens ik vergeet het nooit meet het was winter en ik had een sjaal om ze hielden me tegen en trokken de sjaal strak om me nek ik kreeg geen lucht mee vreselijk vond ik het.. waarom gebeurt zul;ke dingen ik was toen tien maar ik snap er nog steeds nix van ik zit er nog steeds mee
ik ben inmiddels al 4 jaar uit het dorp maar ben er nog steeds niet meer geat ik het fout doe op deze manier met die zelf medelijden zo zegt mijn moeder het gte noemen weest ik durf niet terwijl mijn oma er nog wel woont ik ben zo bang en ik ben zo mislukt wat moet ik ik ma niet huilen ik heb het toch zelf gedaan mijn vinger doet nu ook zoon pijn maar het is mijn eige schuld had ik maar niet zo dom m oeten doen je moet de gevolgen er van dragen ik weet zo goed dat ik het gevoel er van moet nemen zo als het komt ik ben gewoon in de war zo veel vragen geen antwoorden ik denk ook zo vaak wat ziet tim (mij vriend)in mij dan vraag ik het hem en hij geeft antwoord dat doet mij op dat moment zo veel maar ik ben het de volgende dag vergeten
ik vertrouw hem wel..maar..
ik word gek van mijn onzekerheid en dan sta ik mij zelf in de weg en wat het ergste is iedereen die echt van mij houd...........
ik word gek van rekening houden met iedereen dat doen ze ook niet bij mij en ik wil niet aandacht trekken eccht niet..
ik haad het om in de middel te staan ik ga volgend jaar trouwen maar wat heeft hij aan mij als ik er eigenlijk nie wil zijn ik zie toch trouwens er ook erg tegen op ik ben gek op grote feesten als ik maar niet in het middel punt staat zoon dag zijn alle ogen op jou gericht... vreselijk..
maar kleine trouwerij lijkt me ook jammer ik ben radeloos wat moet ik ik zit gewoon in de weg dan is het toch beter als je er niet meer ben je zitg even dan wat meer in de weg maar dan zijn ze vrij en mijn vrienden en fam weten dan echt nioet meer na een paar jaar hoe ik was ik weet het echt niet meer
ik wil ze geen verdriet doen maar nu zit ik ze ook in de weg en op het werk ook ik breng toch nix anderes dan problemen van af ik heel klein was mijn moeder is gescheiden van mijn vader omdat hij homo is maar ze was nog aan hem verbonden omdat ze mij had moest ze contacgt houden ik ben op de lagereschool gepest op middekbare school in het dorp gepest n\\\\en nu op het werk daar word je noet bepaalt vrolijk of zeker van ik doe snel dingen fout omdat ik niet na denk voor dat ik wat doe of zeg als ik ruzie heb zeg ik altijd zij hebben ruzie met mij ik nie met hun ik ben nie snbel boos te krijgen heb met iedereen gedult maar alleen niet met mij zelf..kan ik ook nie op brengen omdat ik altijd sneller en beter dan een ander wil zijn maar dat kan ik niet hoe graag ik ook wil
het is geen beginnen aan met mij een hopeloos geval..
hartelijk dank dat ik op deze site even van mij af heb mogen schrijven julie zullen het wel druk genoeg hebben je hoeft er ook niet op te reageeren anderen gaan voor ik moet me gewoon redden an dere hebben jullie meer nodig maar ik weet gewoon dat jullie lezen en anders maar nie ik heb van me af kunnen schufen door op te schrijven.. succes met ergere gevallen ik hoop dat jullie veel mensen hies mee kunnen helpen...want eigenlijk is zelfmoord echowistisch is mij verteld wnt je denkt alleen maar aan je zelf je na bestaande zitten met jou gevolgen maar aan de andere kant kan ik het wel begrijpen als je niet gelukkig ben en je na bestaande zijn er nooit voor je geweest kan je ze zo op het beste manier terug pakken ik zou dan het liefste mijn begrafenis iedereen willen zien of ze echt verdriet hebben en de mensen die je peste dat zer spijt hebben dat is het al bijna waart maar ja! bedankt en succes jullie doen goed werk denk ik

Ongeveer 5 jaar geleden overleed mij opa ,sins toen vond ik het leven niks meer aan .
mij opa was mijn alles ...
sins toen gebeurde alles ineens .
alles veranderde in een jaar tijd .
me ouders gingen scheiden ..
ik hoorde dat me opa niet me egte opa was ..
me vader was ineens transseksueel.
de familie van me vaderse kant willen me niet meer kennen .
ik mis ze heel erg.
als ik contact zoek geven ze geen antwoord .
me oma heeft nu een nieuwe vriend ..
en ik ben heel erg verandert ..
vroeger was ik een lief meisje ..
nu ben ik kwaad boos ...
ik draag alleen nog maar zwart
alleen daar in voel ik mij oke ..
ik verberg mij vaak .
ik laat nooit mij gevoelens zien .
ik heb ook veelte veel verkeerde dingen gedaan .
ik wil wel anders zijn .
maar ik kan het gewoon niet .
ik had ook een keertje een vriend over msn ...
ik had hem nog nooit in het egt gezien .
ik had een paar dagen met hem ik ken de hem al een hele tijd .
hij werd geslagen door zun vader enzo ..
hij had al een keertje zelfmorod poging gedaan ..
we hadden afgesproken het niet te doen ..
en als 1 iemand het deed macht de andere het ook ..
op een avond vond ik het niks meer dat ik hem niet egt kende enzo ...
toen wou ik het uit maken ..
maar hij kon niet zonder me leven zei die ..
hij is van huis weg gerend en zijn vader was toen met mij op msn aan het praten ..
later gingen ze hem met zun allen zoeken ..
ze hadden hem gevonden .. maar op zun kamer heeft hij zun polsen door gesneden ..
hij was dood .. en het was mijn schuld ...
het was ook nog op mijn verjaardag zijn dood ...
ik vertel dit met tranen ..
ik mis hem super erg. .
ik wil achter hem aan maar ik kan het niet .
ik wil de mensen hier geen pijn doen ..
maar ik hou het niet lang meer vol ..
het liefst wou ik nu dood ...
niet meer leven ..
geen pijn meer voelen ...
dit is mijn verhaal ..
ik moest het gewoon even kwijt ..
kweet dat me vrienden hun best doen ..
maar ze kunnen me niet helpen ..
me moeder heeft het ook al geprobeert ...
het lukt gewoon niet