Levensverhalen (pagina 1677)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

waarom leef ik waarom ben ik op de wereld

ik haat mijn leven ik ben een moslimse meisje van 22 jaar ik heb zo veel pijn van binnen in mijn hart waarom leef ik ik haat mijn leven toen ik nog maar 14 was had mijn vader mijn ontvoert naar zijn land ik was echt bang voor hem en misste me moeder hij sloeg mij altijd en toen ik 16 werd had hij mij uitgehuld en ik vind het echt niet leuk ik had of heb mijn school niet af gemaakt ik was uitgehuld met een man die 12 jaar ouder is dan ik en ik had daar echt geen leven ik ging gewoon kapot van binnen en toen ik getrouwd was 1 jaar daarna had ik een hele leuke en lieve zoontje gekregen ik dacht ik kan toch niet meer terug naar nederland ik had het hoop opgegeven toen stuurde mijn moeder een brief van ik wil je helpen terug naar nederland te krijgen ze zij dat ik stiekem een brief moest schrijven naar vermist en dat heb ik gedaan toen hebben ze me geholpen terug naar nederland te haalen maar toch mijn vader heb mijn leven verpest ik heb geen ene diploma en ik ben getrouwd geweest en iedereen weet als een moslimse meisje al eerder getrouwd is geweest dan neemt geen ene moslimse man haar of het mag niet van zijn ouders dus ik ben nu al 5 en half jaar terug in nederland ik woont bij mijn moeder en nu heb ik dus een vriend ik heb al 4 jaar met hem en zijn ouders vinden het niet goed dat hij met mij wilt trouwen maar nu ik een kind heb zegen ze jah je mag terouwen maar zij accepteren mij niet en nu bedriegt hij mij ook dat ik nu een kind heb met mijn vriend doet hij mij veel pijn ik zie gewoon dat hij minder van mij begint te houden en dat doet mijn zoveel pijn hij bechint schijn hijlig te doen hij liecht tegen mijn over alles hij belazert mij daar door wil ik echt zelfmoord pleegen ik ben echt van plan snel te doen maar ik denk aan de ene kant wat moet het met mijn kinderen hoe vaak ik ook over mijn problemen praat of hoeveel ik ook hiult het pijn gaat niet over ik wil gewoon dood om dat iedereen met mijn gevoelens speelt ik ben gewoon een SPEL voor iedereen ik wil dood waarom leef ik nog
Datum:
15-07-2006
Naam:
tahira
Leeftijd:
22
Provincie:
Zuid-holland

Het gevoel houd nooit op

Ik ben jaren aan de drugs geweest terwijl ik het niet eens wilde elke keer weer zei ik nu nooit weer. Nu ben ik er al weer een poosje af nog wel methadon seresta en slaappillen. Maar de heledag blijf ik me heel rot van binnen voelen. Kom al een paar jaar niet meer echt buiten en heb helemaal geen menselijke contacten meer. Dus waarom zal ik blijven leven als er toch geen vooruitzichten meer zijn en op t,v, zie je dat het in het hiernamaals veel beter moet zijn dus waarom hier dan nog zo ellendig blijven leven.
Datum:
15-07-2006
Naam:
h.verbrugge
Leeftijd:
46
Provincie:
Groningen

Relaties....

Ik heb inmiddels 3 jaar een relatie met mn vriendin. Mn vriendin is 6(!) jaar ouder, en heeft dromen over kinderen, trouwen en al die andere dingen die erbij horen. Ik daarentegen, als zoon van een man die meerdere malen vreemdging in zn huwelijk, ben ontzettend slecht in dit soort dingen.
Onbewust komt er een ontzettende druk op je te staan, je durft niet tegen haar te zeggen dat je eigenlijk voorlopig nog niet aan dat soort dingen wilt denken. Je zit immers nog op school, en wat dacht je van je leeftijd???

Dan zie je je collega ineens met hele andere ogen. Je begint eigenlijk gewoon opnieuw verliefd te worden. Je gaat een keertje stappen met haar en anderen, en je begint te ouwehoeren over van alles en nog wat.
Uiteindelijk krijg je de kriebels, en ga je naar huis voor er iets gebeurt waar je spijt van gaat krijgen.
Dan kom je thuis, bij je vriendin. Lig je in bed voor je uit te staren. Waar ben ik in godsnaam mee bezig.

Je hele verleden met je ouders loopt door je hoofd te gieren. alles gaat door je heen. De pijn van je moeder. De nasleep van de scheiding. De jarenlange afspraken bij de psycholoog.

Je lage eigendunk. Niet tevreden met jezelf, niets bereikt.

En dan helemaal leeg.

Op dit moment is er maar 1 ding, dat de pijn weg zou kunnen drukken.
Pijn?Ja, die heb ik. Ik heb altijd gezegd niet op mn vader te willen lijken. Toch doe ik met mn verrotte kop exact hetzelfde.

Idioot dat je er rond loopt.
Ik ga maar (weer eens) praten over de situatie met mn vriendin. Misschien begrijpt ze het. Misschien komt het ooit allemaal weer goed.

Wie weet
Datum:
15-07-2006
Naam:
Ikke
Leeftijd:
18
Provincie:
Utrecht

Is dit het einde?

Op me 14e is het begonnen, met ideen zal de wereld beter zijn zonder mij?? Inderdaad natuurlijk is de wereld beter af zonder mij... Toen ik 15 was ben ik inelkaar getrapt door een groep racisten die me dus niet mochten, Ik ben naar huis gegaan en heb zelfmoord geprobeerd te plegen.. Het was me bijna gelukt. Toen me vader me had gevonden.. Ik heb er spijt van dat ik het had gedaan.. Ik had het beter kunnen doen in een bos of ergens anders waar mensen je toch niet kunnen vinden... Maar ik denk togh dat het beter is dat ik het weer doe.. Niemand heeft meer wat aan mij.. Sterker nog ik heb nooit mensen liefde kunnen geven wat ze verwachten..
Datum:
15-07-2006
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
16
Provincie:
Groningen

dood

ik wil dood
mijn vrienden hebben me in de steek gelaten me beste vriend heeft met me beste vriendin en hij heeft het uit gemaakt nou ja uit gemaakt tegen iedereen zegguh da het uit is
maar goed daar door wil ik ook dood
heb problemen op school en thuis ik ga selfmoord plegen nu nog in deze somer vakantie waneer weet ik niet ben er veel gedumpt me laatste vriendje ik zei tegne hem ik wil dood hij zei da durf je niet dus ging erg hoog staan 5 verdiepingen hoog of zo hij kon me nog net weg trekken mar waarom als hijwist da hij het toch uit ging maken daarom oon me ouders heb er een groot probleem mee en ik weet niet hoe ik mer mee om moet gaan
Datum:
14-07-2006
Naam:
i wanna die
Leeftijd:
15
Provincie:
Zeeland

ik weet het niet meer

heeii .,,

ick ben elf jaar en ik wOrdt egt heel veel gepest op sgool . heel veel kindere zegge dat ik heel lellijk ben . terwijl me vriendje zegt dat ik heel mooi meisje bent . maar dan weet ik nii wa ik moet gelove. en heek veel van de kindere zegge dat et beter is als ik dood ga . dus darm wil ik heel vaak zelfmoord pogingen doen .
maar alleen vaak dnk ik terug aan me lieve kleine nigje als ze me aan kijkt met diie lieve oogjes en zegt k hou van je . dat vidt ik egt tegek . maar alleen ik wil aan de andere kant een einde aan me leve make ik weet nii meer wa t ik moet doen . en ik wordt ook nog geslage thuis las ik iets doe wa nii mag
Datum:
14-07-2006
Naam:
annemarie
Leeftijd:
11
Provincie:
Zeeland

een leven zonder leven?

Ik heb het hele voorbije jaar in een putje gezeten, die steeds dieper en dieper werd. Eigenlijk een tunnel zonder einde. Het is zeker al de vierde of derde keer dat ik hier schrijf, maar alleen zo durf ik iets van mezelf te schrijven. Nu gaat et eventjes beter, toch al twee weken, maar nu beginnen die slechte, donkere momenten terug te keren. Ik word constant geconfronteerd met littekens van vroeger, zowel letterlijk als figuurlijk. Vele keren zeg ik mezelf, laat jezelf opnemen en word beter, maar zoiets kan ik niet doen, eigenlijk wil ik het ook niet. Ookal zou het misschien wel beter zijn. Ik stop alles, toch heel veel in een potje in mezelf en daar stapelen zich alle slechte momenten, belevenissen zich op, maar het potje lekt!Het is een stomme vergelijking, maar zo is het echt wel. nu heb ik onlangs een jongen leren kennen, en ik dacht dat dit me zou optrekken aan de goeie dingen, dat ik daardoor weer het positieve in alles zag, maar nu heb ik gemerkt dat anderen het niet voor mij kunenn doen, ik moet eerst mezelf kunnen aanvaarden en alles wat ik meegemaakt heb eens kunnen vertellen aan iemand, gewoon eens alles even lossen en alles op een rijtje zetten. Maar hoe weet ik echt niet. Die jongen zal ik nu een paar weken niet zien, deze weken worden dubbel zo zwaar, want dat was het kleine lichtje in die donkere tunnel, zonder hem heb ik niets positiefs meer. Steeds val ik trg en wil ik weer mezelf vernietigen, wil ik alles trg op mezelf afreageren, voorlopig kon ik me inhouden, maar het word zwaarder en zwaarder... Hopelik raak ik er echt uit, want voorlopig richt ik me alleen op de verre toekomst, als ik niet denk aan de toekomst, dan zou ik hier al lang niet meer zijn, het leven is te zwaar voor mij... Wat als ik altijd zo blijf, altijd zo anders dan de anderen, altijd die zwarte tunnel in met het volgelopen en overvolle potje? Is dit een leven? volgens mij is dit een leven zonder echt te leven, een leven zonder leven...
Datum:
14-07-2006
Naam:
sorry
Leeftijd:
16
Provincie:
Limburg

verhaal van Elena

een paar maanden geleden heb ik te horen gekregen dat mijn ouders gingen scheiden dit is altijd een grote klap voor mij geweest.
sinds dien gaat het slecht thuis, mijn vader word constand boos op mij.
Ik mag mijn mening niet vertellen, ik mag niet zeggen als iemand boos op me word en ik vind het niet leuk ik mag mijn mond amper open doen en hij word al boos op mij ik kan er echt niet meer tegen en ben het helemaal zat.
mijn moeder begint mijn vader nu al helemaal na te doet en en te praten, ze wilt mij niet steunen omdat ze bang is dat mijn vader boos op haar word.
mijn ouders wonen nog bij elkaar omdat ons huis eerst verkocht moet worden voordat mijn moeder een eigen huis kan krijgen.
dit vind ik erg vervelend want het schiet echt niet op de verkoop.
ik voel me zo alleen gelaten ik heb wel vrienden om me heen maar die snappen het niet omdat ze het zelf niet mee hebben gemaakt.
als ik uit ga dan drink ik me helemaal lam want dat zorgt ervoor dat mijn stres verdwijnt nou ja even dan....
ik ben het ook helemaal moe thuis en hou het niet langer meer vol.!
ik wil niet meer leven.....
het liefst zou ik me voor de trein willen gooien of mijn keel soorsnijden met een mes.......ik kan het alleen niet! en wil het zo graag.
het is gewoon zo dat ik de verdere mensen om me heen geen pijn wil doen, zoal mijn zus, mijn kleine neefje waarvan ik peettante ben en mijn vrienden en de lieve jongen in mijn leven....
ik wil graag thuis weg maar er is een mogelijkheid ik kan nergens heen, ik heb geen geld, als ik bij vrienden familie bent dan haalt men vader me daar weer weg.....
een paar weken trug zei ik nog ik wil een baby dat is het enige wat mij nu gelukkig kan maken.....
maar ik kan er niet voor zorgen heb geen geld.....
Wat moet je met een leven waar je niets mee kunt.......
als ik niet snel genoeg rust krijg dan wil ik echt niet meer leven en denk ik dat ik ook niet lang meer heb...

Ik ben mijn verhaal kwijd
Elena
Datum:
14-07-2006
Naam:
Elena
Leeftijd:
18
Provincie:
Limburg

bang om zelfmoord te plegen

graag wil ikhier mijn verhaal kwijt.
In de laatste 8 maanden heb ik 3 dierbaren veroren, is mijn 8 jarige relatie plos beeindigd en heb alles aan haar gegeven. heb helemaal niets meer en slaap ( geluukig ) bij mijn ouders, maar is natuurlijk geen oplssing.
Ik heb een eigen zaak en die is hier ook aan onderdoorgegaan.
Heb wel 2 hele lieve kinderen, uit een vorig huwelijk. Maar deze 2e relatie was voor mij alles. Ik heb haar op een voetstuk geplaatst en mijzelf behoorlijk weggecijferd. Ik had alles voor haar over. Zelfs mijn dochter had ik voor haar opgeofferd, en alsnog moest ik het huis uit. Ondanks alles hou ik zoveel vanhaar en kan na 4 maanden nog steeds geen
afstand van haar nemen. Ze zit 24 uur en iedere seconde in mijn hoofd.
Ik wist niet dat liefdesverdriet bestond. Ben inmiddels 27 kg afgevallen.
Ik zie het niet meer zitten ondanks therapie .
Help!!!
Datum:
14-07-2006
Naam:
Richard Poot
Leeftijd:
45
Provincie:
Utrecht

zelfmoord?

Hallo, ik heb 2 dgn. geleden van m.n man te horen gekregen dat hij al maanden vreemd gaat.
Hij vertelde me net dat hij niet weet of hij met mij verder wil, omdat hij niet weet of hij dan na 1/2 jr. weer vreemd zal gaan.
Volgens hem gaat het om tekort aan sex met mij, daarom ging hij het buiten de deur zoeken. Hij heeft er met mij nooit over gepraat.
Ik heb vrienden en m'n ouders, en die wil ik geen verdriet doen.
Maar ik wil zo niet verder, het doet zo'n pijn. Ik heb alles voor hem over gehad. Ruzie met m'n ouders die hem niet zagen zitten. Zijn kinderen, uit z'n eerste huwelijk (om mij is hij bij hun weg gegaan)
En nu blijkt dat wij teweinig sex hadden. Waarom heeft hij nooit iets gezegt.
Ik heb nu niets meer. alleen verdriet. Ik wil gewoon niets meer voelen, geen beslissingen meer hoeven nemen. Maar ik ben zo bang voor het verdriet wat ik m'n ouders aan doen. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
Datum:
14-07-2006
Naam:
moni
Leeftijd:
36
Provincie:
Utrecht

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.