Levensverhalen (pagina 1625)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Waarom?

Raar!!..
Om de stap te zetten en te vertellen waarom ik er over nadenk,dat het ook in mijn gedachte rond gaat..
Eigenlijk wil ik het helemaal niet!!
Wie zorgt er dan voor mijn broer,mijn dieren???
Maar aan de andere kant,je hebt geen zorgen meer,je voelt geen pijn meer..
Ik zou niet meer weten hoe het voelt zonder pijn te leven..

Om een beetje aan te geven waarom ik me zo voel,zal ik wat over m'n leven vertellen.
Mijn moeder is mishandeld door mijn vader en ik was niet welkom bij m.
Hij heeft mijn moeder geschopt in de buik terwijl ik erin zat met de hoop dat ik het niet zou overleven.
Heb onlangs voor het eerst in mijn leven de politierapporten en doktersrapporten gelezen,het was net of ik een script uit een horrorfilm zat te lezen.

Op 12 jarige leeftijd heb ik mijn moeder in elkaar geslagen zien worden door een man die het niet kon hebben dat mijn moeder geen relatie met m wou.
Kerst van dat jaar is mijn moeder met spoed opgenomen met baarmoederhalskanker.
Ze heeft het gelukkig wel overleefd.

17 jaar was ik toen ik te horen lreeg van mijn broer(is 2 jaar ouder) dat hij kanker heeft en dat het er niet goed uit ziet.
Dagen en nachten in het ronald mc donals huis gezeten..
Helaas zijn de behandelingen niet aangeslagen en is mijn broer 5 jaar geleden opgegeven.
Iedere dag sta ik op met de hoop dat "mijn broertje"er nog is.
Ik hou zoveel van hem,en weet dat ik m niet lang bij me mag hebben..dat verscheurd me van binnen.
Waarom hij?Waarom heb ik het niet?
Dat soort vragen spoken me door mijn hoofd heen.

Heb anderhalf jaar samengewoond,alles leek goed en dacht dat ik de man van mijn leven had gevonden.
Tot die ene dag,dat hij mij begon te slaan en me tot sex dwong.
Alles ging van kwaad na erger.
Ben ondergedoken geweest omdat hij me bedreigde...zoalsäls "als ik je niet kan hebben,dan niemand niet'!!

Na 2 jaar een relatie met een vriend van mij.
De relatie was net verbroken toen ik er achter kwam dat ik zwanger was.
Hij was blij en ik ook!!!Het was WELKOM!!
Alles ging goed,de eerste echo het hartje horen kloppen...wat fantastisch was dat..
Toen de 2e...geen hartje meer die klopte..alles was veranderd op de echo..mijn kindje was overleden!!
Omdat het niet los liet moest ik gecurrieteerd worden (dan halen ze het uit je baarmoeder).
Nadat ik wakker werd op de uitslaapkamer,was niet alleen mijn kindje overleden,maar ook een stuk van mezelf was dood gegaan op die tafel.

De band tussen mijn moeder en mij was dacht ik altijd goed..maar schijn bedriegd..
Ben er sinds een maand achter dat mijn moeder spullen belangrijker vind dat de gevoelens van haar dochter...

Heb vele gesprekken met haar gehad,maar het heeft helaas niet mogen baten en word het contact met de dag minder..
Ik mis haar zo,maar ik kan niet tot haar doordringen..
Ze heeft het er altijd maar over dat ze er goed bij wilt zitten,kwa spullen en uiterlijk..

Heb echt alles voor haar gedaan,teveel om op te schrijven,en ik krijg nu gewoon een trap na.

Sinds 2 weken heb ik een nieuwe vriend,maar merk echt aan mezelf dat ik toch nog bang ben,en kan daarom ook niet goed van hem genieten zoals ik dat wel zou willen..

Ik voel me zo mislukt,als ik iemand mijn verhaal vertel,kijken ze mij aan alsof ik het aan het verzinnen ben...Waarom zou ik dat doen???

Heb echt al van alles geprobeerd om de gebeurtenissen te verwerken,maar het lukt me niet...

Raak zo me broer kwijt..
Geen contact meer met mijn moeder....
Het lijkt misschien niet ernstig als je het zo zou lezen maar ik kan je aangeven dat,dit pas 1/4 van mijn leven is.

Zou zou graag gelukkig durven te zijn..maar dat lijkt me na al die jaren nog steeds niet te lukken...

Zuus

Datum:
02-10-2006
Naam:
Zuus
Leeftijd:
25
Provincie:
Flevoland

achter mijn kindje aan, en mijn nog ongeboren kindje met mij me

Hoi ik ben een zwangere mama met een overleden kindje. Mijn man en ik begrijpen elkaar niet meer. Met mijn andere kindje gaat het slecht maar red zich nog wel. Voel me eenzaam in mijn verdriet. Ik moet mijn overleden kindje vertellen dat het me spijt dat ik haar dood niet heb kunnen voorkomen en dat ik besef dat het mijn schuld is vanwege onvermoge als moeder zijnde. iedereen zegt wel je moet je zelf niets kwalijk nemen maar dat doe ik toch omdat ik alleen weet hoe pijn het doet. Het vreet me op van binnen als een bom die op barsten staat. soms kan ik lachen maar neem het me nader hand zo kwalijk dat het alleen maar slechter gaat. Ik loop bij een psy maar die laat ik niet meer blijken hoe slecht het eigenlijk gaat. kan het niet omdat ik in het verleden al een keer ben tegen gehouden en wil niet laten weten aan iemand die me kan stoppen hoe het echt met me gaat. mijn man weet het maar zegt wel dat het hem kan schelen maar toen ik opgenomen was ( heel heel kort) wou hij dat ik naar huis kwam omdat hij me niet kan missen. hij denkt alleen aan zijn eigen hagje want er moet toch eten gekookt worden en voor ons andere kindje gezorgt worden. Wat ben ik een aupair??? een poetsvrouw??? Wat ik wil is afscheid nemen van het leven en naar mijn dochtertje om te vertellen dat het me spijt!!!!! en daarna de grond in zakken zoals ze zeggen het vage vuur in. en boete voor alles wat ik betekend heb in het leven. IK hoop alleen dat mijn man voor ons andere kindje kan zorgen en het niet aan zijn ouders overlaat.... Ik haattttt hun omdat ze ons kindje proberen te verpesten en te verwennen...
Denken dat ze het beter weten omdat ze 4kinderen hebben opgevoed ( merendeel van de kinderen wou geen contact meer!)

doei doei auf wedersehen adios bye abiento....
Datum:
02-10-2006
Naam:
anoniem
Leeftijd:
30
Provincie:
Noord-brabant

kibou no hajimari / the beginning of hope

Ik heb alles al geregeld.. me pc is al in feite verkocht morgen wordt t opgehaald. me ticket heb ik al gehaald en betaald morgen me laaste kleren inpakken etc.. en dan op reis.. me laaste dagen door brengen.. ik zat in de metro toen ik op weg was naar de vliegveld om me ticket op te halen.. Moeizaam.. en verdrietig barste ik in huilen uit .. en net geklede dame kwam naast me zitten.. en vroeg wat er was " lieverd... wat is er? waarom huil je?.. is t liefdE?..." Plotseling schoot ik beetje in de lag.. "haha was t maar zoiets stoms.. nee tis ietse erger.. ik heb me familie, me geloof en mezelf verloren.. ik heb niets meer ben transexueel in vreemde stad zonder enig familie en totaal moedeloos en heb nog boulimia en noem maar op.." Ze keek verbaasd en zei dat ik zelfs mooier uitzag dan haar.. en bood me dr nummer aan.. ik dankte haar vriendelijk maar wees t af omdat ik toch geen aanleiding toe zag.. T is mooi te zien dat er mensen zijn die om je geven.. maar soms is t jammer dat t nie genoeg of op tijd is.. dinsdag.. gva ik weg en dan zal niemand me meer terug zien.. Ik hoop dat de andere die dit ook overwegen nooit zoiets vreselijks zullen meemaken..
Datum:
01-10-2006
Naam:
Suna
Leeftijd:
25
Provincie:
Noord-holland

Helpen

Hej! ik ben Veronique, ben 14 jaar.
Zelf heb ik het soms ook erg moeilijk, maar aan zelfmoord d8 ik zelden. Ik vind het zo erg dat er mensen zijn met zoveel problemen, daarom wil ik sommigen helpen! ik heb in totaal eerlijk al 2 levens gered! dat van mijn beste vriendin en van een kennis. Ik vind het goed dat ik jullie wil helpen, Als je wil praten over je problemen, mss kan iick Je wel helpeh !! :-) ik zal proberen!!

als ik je niet kan helpen, moet je echt iemand zoeken om mee te praten! het helpt echt, al zal je denken, die heeft er niets mee te maken, die begrijpt mij niet.. Al maken zij niet hetzelfde mee, begrijpen sommigen ECHT wel hoe je je voelt !!

ik hoop dat ik een steun kan worden voor jullie, ik wil vooral kinderen helpen die rond mijn leeftijd (of jonger!!) zitten. oudere mensen zijn ook meer als welkom!

GroetJs, Veronique xXxxXxxXx
Datum:
01-10-2006
Naam:
Veronique
Leeftijd:
14
Provincie:
Limburg

Wel of Niet...???

Hai, ik ben Lou ben 24 jaar en dit is mijn verhaal.. Was vroeger altijd erg populair op school, had veel vriendinnen en altijd wel een jongen die verliefd op me was. Toen ik 17 was leerde ik mijn ex kennen, hij was marokaans (zo'n echte patser) mooie auto en strooide altijd met geld.. Begon met de dag verliefder op hem te worden en tegen het woord van mijn ouders in ben ik na 3 mnden samen gaan wonen, anderhalf jaar later belande ik in de prostitutie, vraag me nog niet hoe het zo ver gekomen is maar het was zo.. Ben 4 jaar met hem geweest,totdat hij werd opgepakt voor vrouwenhandel en ik wakker werd geschud,dit was mijn kans om weg te gaan. Ben daarna nooit meer helemaal door mijn oude vrienden geaccepteerd,ze deden wel aardig maar achter me rug vond iedereen me maar dom en een hoer.. Heb rijke ouders dus zat niet om geld verlegen.. Heb nu sind anderhalf jaar een nieuwe super lieve vriend, hij weet alles van mijn verleden en zegt dat hij mij accepteerd zoals ik ben, toch voel ik dat hij het moeilijk heeft met mijn verleden , wat waarschijnlijk iedere man zal hebben.. Ook al hebik nu al bijna 3 jaar een leuke baan,eigen huis en een beter leven, ik kan het verleden maar niet achter me laten, voel me zo vaak anders.. zo eenzaam, ik kan niet uitleggen hoe dat voelt, je voelt je vies,dom en alleen.. heb vaak momenten (zoals nu) dat ik erg depressief ben en het allemaal niet meer zie zitten. Mijn vriend vind wel weer iemand anders, mijn moeder heeft nog 3 kindjes voor wie ze moet zorgen en verder heb ik niet echt famillie en al helemaal geen vrienden dus wie zou mij nou missen..???? Speel vaak met de gedachte: zelfmoord.. nou wel of nou niet..???
Datum:
01-10-2006
Naam:
Lou
Leeftijd:
24
Provincie:
Zuid-holland

Mijn verhaal..

Ik loop al met zelfmoordgedachten rond sinds ik een klein meisje was, als 4 jarig meisje wilde ik niets liever dan weg uit deze wereld. Rond die leeftijd ben ik ook begonnen met automutilatie. Ik wordt sinds ik baby ben al mishandeld door allebei mijn ouders. Toen ze uitelkaar gingen kreeg mijn moeder een nieuwe vriend. Hij mishandelde mij ook en verkrachtte me iedere dag. Hij verkracht me nu nog steeds ook al zijn ze niet meer samen. Op school gaat het ook ongelofelijk slecht..
Dat zijn de voornaamste redenen waarom ik zelfmoord wil plegen
Datum:
01-10-2006
Naam:
Wanhopig rammetje B.
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-holland

Waarom overkomt het mij allemaal ?

Ik ben een jongen van 25 jaar... ik ben al jaren ongelukkig. Mijn eerste vriendin had me verlaten voor een ander. Kort daarna had ik een leuke meid ontmoet, wat al snel mijn vriendin werd. Ik ben echt gek op die meid. Ik heb haar 2 jaar lang alles gegeven wat ze maar wou, heb alles voor haar over gehad. Ben gewoon echt stapelgek op haar. Helaas ben ik nogal jaloers aangelegd... waar ze blijkbaar niet tegenkon (terwijl ze dat zelf ook is). Dus heeft ze het uitgemaakt. Dat terwijl alles best goed ging, en we het erg leuk hadden samen. Ik had echter een huis gekocht bij haar in de buurt... waar nu problemen mee zijn, waardoor ik mijn auto moet verkopen, en in de financiele problemen zit. En het huis verkopen is ook geen optie, want daar maak ik zoveel verlies op dat ik nooit meer uit de financiele problemen kom. Dus ik zit hier nu alleen, in de financiele problemen, en zonder vriendin waar ik nog steeds erg gek op ben. Vrienden blijven kan ik niet, aangezien ik daar te jaloers voor ben. Andere vrienden heb ik ook niet... waarom weet ik niet eigenlijk... zal wel aan mij liggen. Ik denk vaak dat er maar 1 uitweg mogelijk is, en dat is deze wereld te verlaten. Ik begin er steeds meer aan te denken. Vind het alleen erg voor mijn moeder, het zal haar kapot maken denk ik, en ze heeft het al zo zwaar (ze heeft kanker). Ik weet niet wat ik moet doen... ik wou dat ik ook eens gelukkig kon zijn...
Datum:
01-10-2006
Naam:
yoghurtje
Leeftijd:
25
Provincie:
Noord-holland

Mijn vader

Ik ben een vrouw van bijna 35 jaar en ik raakte op mijn 12 jarige leeftyd mijn vader kwijt aan zelfmoord.En nu de laatste tyden krijg ik ook van die gevoelens er zijn de laatste tyden teveel dingen waardoor ik steeds vaker aan zelfmoord denk.Ik wil er niet aan denken want ik vind het heel erg.Maar het komt steeds vaker bij me naar boven.Ik hoop vaak dat ik niet meer wakker wordt.geen schulden meer waar ik niet meer uit kom en wat niet eens me eigen schuld is.Vaak denk ik dat ik beter af ben als ik er niet meer ben, de hele maatschappij is zo naar de klote.het leven is me helaas niet op een dienblaadje gepresenteerd.Maar me vechtlust is op ik kan niet meer,Zit in een web van verdriet en emotie's waar een psychiater niet eens wat aan zou kunnen doen.
Datum:
01-10-2006
Naam:
Sarina
Leeftijd:
34
Provincie:
Zuid-holland

Waarom zou ik.....?

Zelfmoord, ja ik heb er vaak aan gedacht en ook wel eens geprobeerd, maar toch blijft er een ergens een stemmetje die zegt dat het veel dapperder is door te leven. Per slot van rekening heb ik de liefste man die er maar is, drie schatten van cavia's en een dot van een hond die hier nu lief aan m'n voeten ligt. Eigenlijk heb ik dus alleen maar redenen om happy te zijn! Nu wel!
Tuurlijk is er veel gebeurd in het verleden, als kind misbruikt, maar dat is toch eigenlijk zoooo veeeel minder belangrijk dan al het geluk wat ik nu heb mogen leren kennen.
En waarom dan toch dat ik aan zelfmoord denk? Ik zeg met nadruk denk, want ik heb alle middelen hiervoor in mijn keukenkastje liggen. Waarschijnlijk komen deze gedachten terug op doordat ik weer eens moest overstappen op andere medicijnen. Ik heb het daar nog gisteren met m'n psycholoog over gehad... Tja dat kan. Ik kan me dit keer ook geen beeld vormen waarom ik zo verdrietig en boos ben. Niet zoals vroeger dat ik me een grote 0 vond, dat ik niet de moeite waard ben. Nee dit is echt heel raar, zo ben ik verdrietig vind ik er niks meer aan en vijf minuten later ben ik weer blij en vrolijk en kan ik het hele leven weer genieten.
In ieder geval ben ik blij dat ik mezelf en mijn man de belofte heb gedaan NOOIT zomaar uit het leven te stappen en wat er ook is, wat er ook gebeurd door te gaan en de moed erin houden. Want één ding weet ik zeker (en dat klinkt op dit moment eigenlijk erg ongeloofwaardig) ik ben het waard om te leven en in het bijzonder om van dit leven te genieten!
Datum:
01-10-2006
Naam:
Suus
Leeftijd:
31
Provincie:
Limburg

Dodelijk

Na het leze van jullie verhale, voel ik me zo verbonde,
ik ben nu bijna 16 en heb al 1 zelfmoord poging achter de rug ,
Iedereen is zo tege mij,
ik heb maar een paar personen waarvan ik weet dat ik er altijd terecht kan , en die zijn zelfs overbodig ,
als die mensen er niet waren,
das was ik er ook nietmeer,
zij zijn degene die me overeind houden,
en op dit moment haat ik dat echt ,
ik wou dat ik niemand had,
dan was het afscheid zoveel simpeler,
ik weet dat het afscheid zal kome, en wrs sneller dan verwacht ,
maar ik weet dat mijn energie dan op een andere plaats nuttiger zal gebruikt kunnen worden,
ik was niet voorbestemd om geboren te worden op deze plaat .
ik ben al 5 jaar stervende, De zelfmoordziekte is de dodelijkste van allen.
steun me, en wens me veel moed!
Dit wens ik jullie ook.
Datum:
01-10-2006
Naam:
Jolien
Leeftijd:
16
Provincie:
Limburg
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.