Een jaar of 8 geleden.
Op mijn kamer zit ik muziek te maken, mijn lust en mijn leven. Een jointjes van de dag ervoor liggen nog in de asbak. Ineens gaat de telefoon. Ik heb geen zin. Ik was immers het verdriet van mijn relatie van 4 jaar aan het verwerken. Een half uur later zit ik in een restaurant met vrienden. Het voorgerecht is net voldaan. We zijn aan het kletsen over van alles en nog wat. Redelijk zenuwachtig doe ik mee aan een sociaal gesprek. Niet dat ik sociaal gezien een probleem heb, maar die mensen waren niet de mensen waar ik nu graag een gesprek mee zou voeren, de meeste denken immers veel anders en vinden andere dingen interessant. Enfin.. Ik krijg het hoofdgerecht voor me, en toen gebeurden het. De openbaring van mijn geest aan de ondenkbare wereld van levensbedreigende angst. Zo voelt het.
Snel naar de wc gevlucht. Ik wist niet hoe snel ik daar moest komen. “Ik heb iets verkeerds gegeten”, dacht ik. En misschien was het dat ook wel uiteindelijk, maar de geest is zo slim dat het zelf zijn eigen domheid daarin op dat moment niet kan bevatten. Ik doe mijn best om zo onopvallend mogelijk mijn emotie te verbergen. Immers zou het er maar wat raar uit gezien hebben als ik toonbaar maakte dat ik ineens een gek gevoel had. Iedereen was mijn rare uitspattingen wel gewend, maar toch. Op dat moment had ik heel veel nog niet door.
Ik kan het gevoel omschrijven als volgt. Je hebt een geest en een lichaam. Als jij zegt, “ik ga links” dan doet je lichaam dat. Nu kreeg ik op dat moment het gevoel dat mijn geest niet meer van mij was. Mijn geest besloot zich ineens bang te voelen, zo bang dat ik tot op de dag van vandaag dit aangeleerde gevoel heb proberen te overwinnen. Geprobeerd heb het te verslaan en nog steeds probeer ik het, maar verslaan zal ik het.
Een half uur later komt een tafelgenoot kijken waar ik blijf. “Ben je door de wc gezakt”, toonde hij me met een goedbedoelde glimlach. Ik mompelde wat terug om mijn status te behouden. Ik had nog steeds een ongekende angst maar besloot, als ik het zelf was, om terug te gaan naar de tafel waar iedereen met een inmiddels volgevreten lichaam aanstekelijk zat te lachen naar elkaar. Een van de meiden zag me en riep “gaat het?”. Ik zei “ja het gaat wel weer”, wat op dat moment ook zo was, maar ik zat nog niet of ineens schoot de angst, de zojuist aangeleerde angst van een half uur geleden, me weer in mijn hoofd. Vol onmacht en overgave liet ik mezelf al huilend en zonder raad door mijn knieën zakken. Die zelfde meid die vroeg hoe het met me ging had me geen moment uit het oog verloren en bood aan me naar huis te brengen. Thuis aangekomen ben ik diep onder de wol gaan liggen op mijn slaap kamer. Of was het genaamd “de logeer kamer”. Ik wisselde immers zoveel van kamer en zijn inrichting daarvan dat ik tevreden was met een plek die bedoelt was als veilige plek. Door de jaren heen had het dit veilige gevoel nog niet kunnen bieden bleek, want ook hier bleef ik de komende maanden onder de dekens liggen bevend van diezelfde angst gevoelens. Er is iets mis met me en ik weet niet wat, ik ga dood denk ik.
In die angstige tijden die ik nu beleef heb ik ook mijn vader verloren en heeft een van mijn vrienden zich verhangen. In die tijd en reeds geleden hadden softdrugs en drank voor mij een oplossing. Dromen zonder te hoeven slapen.
Zo gaat en ging het een hele tijd goed en dan ineens tjak door een of andere situatie of een tekortkoming die ik mezelf opleg vertelt mijn geest die doorgaans heel spontaan, sociaal en een en al goedheid (mededogen) voor de medemens had/heeft. “Had”, omdat ik steeds afstandelijker word ten opzichte van raadgevers/vrienden. Ik ben inmiddels redelijk radeloos geworden daarvan. Jaren probeer ik al de oplossing te vinden. Vecht ik voor mijn rust en zelfvertrouwen. Vecht ik voor mijn onafhankelijkheid, maar bij niets van al deze veldslagen haal ik een overwinning. Diverse malen te vergeefs hulp gezocht bij diverse instanties. Je moet het, blijkt uit mijn ervaring hiermee, toch zelf doen. Tegenwoordig voel ik nog maar 1 ding, dood. Ik heb de energie niet meer om weer te raken waar ik was. De juiste kant op. Wie kan mij nu zeggen wat het voordeel is van het leven? Waarvoor doen wij dit. Ik heb daar zo mijn eigen antwoord voor. Voor een ander.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.