Levensverhalen (pagina 1548)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Verdriet

Ik wordt thuis geslagen soms gaat het wel goed met me moeder en mij maar het gaat steeds slechter ze slaat bedreigd me met moord .... Ik kan er niet meer tegen alsof mijn hart helemaal instort en dan nog me broertje ze geeft hem altijd gelijk ik zie het nut van het leven niet meer ......!!!!!
Datum:
30-12-2006
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-holland

als ik nu eens een jongensvriend had

De mensen verwachten toch heel veel van elkaar, de druk is groot. Ik heb het gevoel dat iknog steeds niet de dingen heb bereikt die ik wou bereiken aan die leeftijd. Ik heb last van depressies,maar toch is zelfmoord ook geen oplossing. Ik heb alleen (behalve mijn vriendinnen dan) een jongen nodig die zielsveel van mij houdt. Ik weet niet hoe ik mij kan verbeteren.
Datum:
29-12-2006
Naam:
meisje zonder wederhelft
Leeftijd:
18
Provincie:
Zuid-holland

mensen laten me in de steek

Ik ben het allemaal beu.. Ik begin om alles te wenen.. Men vriend laat me in de steek.. En ik zie hem nog graag.. Hij ligt nu in het ziekenhuis.. Men ouders zien me haast niet meer staan.. Ik ga 1 maal per week bij men papa.. En de rest bij men mama en stiefpapa maar men stiefpapa zet men mama altijd op tegen me.. En dan denk ik er steeds meer aan om zelfmoord te plegen..
groetjes Iemand
Datum:
29-12-2006
Naam:
een meisje die dood wilt
Leeftijd:
12
Provincie:
Limburg

ik ben het zat

Ik ben mijn leven helemaal zat. elke keer is weer ellende. ik trek het niet meer. Elke keer als ik denk dat ik er boven op gekomen ben stort mijn wereld weer in. Ik wil niet meer elke dag huilend slapen en huilend wakker worden. Ik zoek rust en ik wil er een einde aan maken. Nu alleen nog een goede manier.
Ik heb genoeg mensen die van me houden en om me geven. Maar waarom voel ik me dan elke keer weer zo rot:s Ik kan er niet meer tegen, ik heb de hoop opgegeven. Voor mij is het, het allemaal niet meer waard! Waarom keer op keer al die ellende? Waarom is mij geen gelukkig leven gegund:s Waarom niet. waarom moet ik steeds weer vechten om gelukkig te zijn! Er zullen mensen zijn die me missen...maar dat maakt voor mij niet meer uit.
Ik ben klaar met dit leven, en ik ga mijn rust zoeken!
Datum:
29-12-2006
Naam:
B
Leeftijd:
20
Provincie:
Noord-holland

can take it anymore

just can take it anymore, i know i don't have the right, i know they will think its selfish, i know i do. but no body seems to understand me see my pain, see my struggle it doesn't matter anymore nothing does. i need courage courage to quit or to speak up, when is it gonna end, all this pain in side... if You could just take me to You, why do I have to struggle day after day i've got no strenght left nothing even no strenght to quit i just can take it anymore
Datum:
29-12-2006
Naam:
*me*
Leeftijd:
19
Provincie:
Utrecht

i'm just a girl

hej, ik weet gewoon niet mmeer wat ik moet doen, Soms ben ik totaal gelukkig en op gewekt en het volgende moment zou ik mezelf het liefst willen verzuipen
in school gaat 't niet zo goed 4 scholen in 4 jaar en ik weet elke jaar dat ik het einde van het jaar weer zal moeten veranderen, en m'n vrienden achterlaten,
als ik dan denk dat er iets goed of leuks gebeurt word dat altijd op een of andere manier verhinderd, m'n beste vriendin heb ik in weken om verschillende redenen niet meer gezien
dan ben ik verliefd, voelt hij niet hetzelfde
ik heb al veel jongens zien passeren maar niemand voelde hetzelfde voor mij
IK WIL GEWOON DOOD
kan iemand me helpen?
Datum:
29-12-2006
Naam:
anoniem
Leeftijd:
16
Provincie:
Friesland

je hebt een keus

ik ben een 46 jarige man en denk al een paar weken aan zelfmoord; mijn partner ook een vrouw van 46 heeft mij verlaten en ik denk niet zonder haar te kunnen leven ; ik ben vaak in therapie geweest voor depressies;het ergst vind ik dat ik haar niet gelukkig heb kunnen maken;ik hou van haar maar het was zo moeilijk dit in onze relatie te uiten;onze rollen waren die van moeder en zoon zeker in het begin;slachtoffer en redster;als man heb ik dit altijd bevochten;maar eigenlijk geloofde ze dat ik niet op eigen benen zou kunnnen staan;dit lijkt nu bevestigd te worden;de ultieme slachtofferdaad is die van zelfmoord;dan heb ik mijn rol tot in het uiterste vervuld;toch hou ik nog vast aan mijn leven;ik voel me getalenteerd voor muziek maken en dit schept mij veel vreugde;ik hou veel van haar alhoewel ik de grens moeilijk kan trekkken tussen houden van en afhankelijkheid.ineens vertelde ze dat ze gevoelens had voor een andere jeugdvriend en dat ze de maand december nodig had om alles op een rijtje te zetten zowel haar gevoelens voor die jeugdvriend als voor mij;ik voelde dat ze dit nodig had dus ze ging ; na twee weken hield ik het niet meer en belde haar op en ze vertelde dat ze niet verder wilde ;ik had zo graag gepraatmaar het was alles zo abrupt zo ineens ;en zo extreem zo voorgoed;alles ineens weg;misschien had ik de signalen wel opgevangen maar ik vlucht daar liever voor weg dan dat ik ze aanga.
Ik zweef tussen dood willen en leven.Ik eet slecht ;laat me verzorgen door mijn familie en zal weer 1 januari aan de bak moeten met woningen kamers zoeken.
Datum:
29-12-2006
Naam:
arjan van der roest
Leeftijd:
46
Provincie:
Gelderland

Stemmingsstoornis?

Hallo
Ik ben een meisje van 16 jaar en ik ben in het begin van dit jaar ontzettend depressief geweest. Ik weet niet hoe het kwam want ik heb niks traumatisch meegemaakt. Ik dacht iedere dag en iedere nacht aan zelfmoord en doodgaan. Ik had in mn hoofd al afscheid genomen van alles en iedereen. Maar ik had mezelf toen beloofd dat ik voor mn 18e geen zelfmoord zou plegen, omdat de mensen die ik in vertrouwen had genomen zeiden dat ik het niet moest doen en omdat hoopte dat alles dan beter zou zijn.

maar nu ben ik bijna iedere dag somber, voel me leeg en eenzaam. (Terwijl ik ook heel vrolijk en gek kan zijn.) Ik ben ontzettend onzeker op school en ik heb bijna geen vriendinnen meer. Want veel mensen hebben tegen me gelogen of we zijn uit elkaar gegroeid. Ik zoek ook bijna geen contact meer met mensen omdat ik me altijd rot voel en ze me niet goed begrijpen.

Ik denk dat een soort van depressieve stemmingsstoornis heb of borderline, ik weet het niet precies. Ik beleef ook dingen op een andere manier zonder dat ik hallucineer (derealisatie), maar daar heb ik niet zon moeite mee. Er zijn hele stukken uit mn geheugen weg, vooral van de lagere school en de tweede klas.

Ik vraag me vaak af waarom ik leef, of ik wel genoeg goede dingen doe (karma) of dat reïncarnatie bestaat.
Ik weet niet hoe ik mn problemen op moet lossen, soms heb ik spijt dat ik geen zelfmoord heb gepleegd en huil ik mezelf in slaap, heel soms wordt ik helemaal panisch. Ik bonk ook met mn hoofd tegen de muur, dat helpt een beetje. Vroeger sneed ik mezelf en dronk ik de hele dag stiekem alcohol maar daar ben ik mee gestopt.

Met mensen erover praten helpt niet, ook niet met iemand van de GGD.
Als ik naar school ga slik ik pillen die je gewoon bij de drogist kan halen, maar die helpen alleen s ochtends en een deel van de middag.

Soms haat ik mn leven verschrikkelijk, en soms krijg ik weer (valse?) hoop.
Datum:
29-12-2006
Naam:
Daisy
Leeftijd:
16
Provincie:
Zuid-holland

mijn verhaal..

Ik wou dat ik gewoon nooit had bestaan.. Ik durf geen zelfmoord te plegen, maar ik zou het absoluut niet erg vinden om dood te gaan.. Ik draag de laatste tijd veel gothic achtige kleren enzo en ik voel me er goed bij.. De laatste tijd ben ik gewoon te emotioneel, soms voel ik me super en daarna zit ik weer in een enorme dip.. Ik ben onpopulair, ik ben dik, ik ben gewoon mislukt..
Datum:
29-12-2006
Naam:
Karine
Leeftijd:
13
Provincie:
Overijssel

Een dom verhaal!!

Ik lees nu hier al die verhalen, en dan denk ik echt van; eigenlijk heb ik niks te klagen, maar als ik dan een paar minuten verder weer iets mee maak qua ruzie of jaloersheid dan denk ik echt; hoe zou het geweest zijn als ik er nooit was geweest.
Op de basisschool had ik niet echte vrienden, maar ik was er ook niet echt mee bezig. Ik deed veel dingen zelf en vermaakte me zelf wel dus ik had het niet nodig. Toen ik wat ouder werd (rond groep 6,7) kreeg ik een beste vriendin. Nu ik er aan terug denk, vind ik het wel gek hoe we vriendinnen zijn geworden. Er was een meisje in de klas en die had een vriendschapskettinkje en ik vond dat wel ja... ik had dat niet gehad want ik had niet eens een vriendin. Maar toen gingen we een paar dagen later op school van plaatsen wisselen dus toen kwam ik naast een meisje te zitten en toen dacht ik; misschien kan ik wel met haar een kettinkje kopen. Zo zijn we dus heel goede vriendinnen geworden. In groep acht moest ze bij haar vader gaan wonen, maar ik wilde wel gewoon contact houden enz. Ik heb 1 mailtje van haar gehad want ze had eerst geen internet, maar ze wist mijn mailadres wel, maar ik antwoordde een stuk of 3x maar ze antwoordde niet. En ze heeft 1x gebeld, toen hebben we wel een heel stuk bij gepraat maar ze was tocht niet hoe ze altijd was... In de 1e proefwerkweek van de 1e klas hoorde ik van een vriendin dat ze weer bij haar moeder woonden, maar dat heeft ze mij dus nooit gezegd. Mijn vader kwam haar nog een x tegen en toen zei ze dat ze het weekend contact zou nemen maar dat heeft ze nooit meer gedaan. Ik kom haar vaak tegen bij mij op school en dan doet ze heel aardig tegen een vriendin waar ik bijna alles nu mee doe. Die heeft ook alles mee gemaakt in groep 8 enz, maar ze was niet haar béste vriendin.
In de 1e kreeg ik opeens heel veel vrienden, dat schooljaar vergeet ik ook echt nooit want het was echt helemaal top! Toen ik naar de 2e ging moest ik naar een andere school, want ik ging een stap hoger. Daar zit ik nu. In de zomervakantie ging mijn nieuwe beste vriendin verhuizen. In het begin van het jaar zou ik met een vriendin uit gaan en ze zou blijven logeren omdat wij dat ook bij haar hadden gedaan. Maar omdat ze dus verhuist was wilde ze meteen met andere afspreken. Ze gebruikte me dus eigenlijk alleen maar om met die andere af te spreken. We hadden dus ruzie maar spraken elkaar niet echt meer dus veel was er niet aan te merken. 2 Maanden later kreeg ze ruzie met 2 andere vriendinnen van haar en van mij. Tóén wilde ze het opeens goed maken. Ik had er wel een zwak voor maar toen ik hoorde dat ze ruzie had met die andere vriendinnen had ik haar door en ik heb er dus niet op geantwoord. Ze mailde me nog 1x en was nog op MSN bij iemand ander maar verder heb ik niks meer van haar gehoord. Toch ben ik daar wel een beetje blij om omdat ik het niet meer goed wil maken, maar ik vind het wel heel erg dat het is gebeurd.
Ik vind het heel erg moeilijk om mensen te vertrouwen en alles wat ze zeggen vat ik verkeerd op. Vrienden die het hebben gevolgd dus die ik ken van voorig jaar (1e klas) die snappen me wel en helpen wel, maar dat zijn er niet zo veel...
Met mijn ouders doe ik niet zo veel. Luisteren is niet hun beste kant dus daarom weten zij ook nauwelijks wat er allemaal gebeurd, dus daarom heb ik m'n vrienden soms wel hard nodig. Doordat ik vroeger nooit vrienden had vertel ik ook niet veel wat er gebeurd, maar omdat ik in de 1e klas zoveel vrienden had ben ik wel weer gewend aan vrienden en wil ik wel vertellen wat er gebeurd is, maar alleen wat ze ook zelf meemaken. Daar bedoel ik mee als ik een ruzie heb met iemand die ze niet kennen, hoef ik het niet te vertellen, maar als ik dus wel ruzie heb met iemand die ze kennen wil ik dat graag vertellen maar soms heb ik de kans er niet toe en zijn ze alleen maar bezig met hun zelf of met jongens of zo. Met jongens heb ik niet zo veel. Doordat ik vaak voor de gek ben gehouden door jongens dat ze deden alsof ze me leuk vonden, ben ik vaak bang dat alle jongens zo zijn... Als ik dan verder denk naar later ben ik daar erg bang voor. Ik weet niet precies waarvoor, maar ik weet wel dat ik érgens bang voor ben...


Mijn verhaal is niks vergeleken met andere mensen, maar over een paar minuten heb ik echt zin om te gaan slapen en nooit meer wakker te worden, of weg te lopen en nooit meer terug te komen. Ik droom daar ook vaak over, maar als ik dan wakker word dan denk ik; agjoh misschien gaat het vandaag wel weer helemaal top, maar dan gebeurd er weer iets, en dan wil ik dat die droom werkelijkheid werd…
Datum:
28-12-2006
Naam:
ik
Leeftijd:
13
Provincie:
Gelderland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.