Eyy, men verhaal hier dus doen.Misschien dat ik dan weer even verder kan ofzo.
Heb er al vaak aan gedacht om zelfmoord te plegen omdat ik er dan zogezegt vanaf ben maar het is niet zo gemakkelijk.
Om te beginnen ik ben dus geadopteerd en ik woon nu in een gezin van 3 mensen men moeder, men broer en ik.Mijn vader is overlede aan kanker toen ik 3 jaar was.Heb hem maar een klein jaar gekend en vind het nogal moeilijk om op te groeien met geen vader.Maar het moet dan maar zeker.Ik heb er ook al vaak aan gedacht om te kerven maar daar ben ik te bang voor da andere mense da zien want dan komt het warschijnlijk allemaal uit.Toen ik een jaar of 6 was is een familie-lid mij beginne lastig te valle(op seksueeel gebied dan) ma op zo een jonge leeftijd weet ge nog niet zo veel over zulke dinge dus ge denkt dat da normaal is dusja... Zo heeft da nog enkele jare door gegaan.Vind het moeilijk omdat elke keer als ik wil ga slape krijg ik die beelde opnieuw in men hoofd.
Toen ik een jaar of 9 was begon mijn broer mijn moeder te slaan.Ik kon niks doen alleen machteloos toekijken.Meestal barste ik dan in tranen uit op men kamer.Het is toch niet normaal dat ge op zo een jonge leeftijd al zoveel dinge in uw leven meemaakt.Na een jaar of 3 is dat op gehouden.Ik hoorde mijn moeder altijd zeggen 'mijn dochter heeft dat niet een hartsvriendin'.Ik had dat op da moment ook niet.Ik zag niet in waarom ge da moest hebben.Ma in het 4de leerjaar kwam er een meisje in mijn klas. Ze was redelijk mager en tenger gebouwd maar da meisje dat moest na een jaar en half verhuize omdat haar vader een betere baan kon krijge maar ik dat jaar en half had ik een hele leuke relatie met dat meisje maar moest afscheid van haar neme want ze ging in het buitenland wonen had er echt heel veel spijt van da ze weg moest want ze begreep me als geen ander.
Toen ik dan in het middelbaar kwam had ik altijd goede punten en was ik een van de beste.Tot en met het 3 der was een leerkracht en die pest me omda mijn moeder in school zat en de vrouw dacht da ik voor getrokke werd maar dat was dus niet waar.Vorig jaar heb ik zona gekrege door mij vanalles en nog wat maar sinds dien gaat het niet beter.Voel me elke dag slechter en slechter. Na een huilbui gaat het dan weer maar meestal tege de avond aan gaat da gevoel weg en da laatste maande doe ik niks anders dan wene in mn bed met een knuffel vast maar kan da toch nie de rest van men leven doen.Sinds kort heb ik dus een hartsvriendin maar zij gaat naar andere school en ik andere stad wone en ik hou echt usper veel van da meisje.Zoveel da ik op een gegeve moment heb gedacht da ik BI was maar dat is het dus nie.Het is gewoon sterke vriendschaps band tusse ons.Ik zou nie wete hoe ik verder moet zonder dat meisje.Door haar geloofde ik elke dag weer in mezelf en stond ik na enkele jare van meserie weer sterker in het leven ma nu gaat het enige waar ik voor leef weg in men leven.
En nu weet ik gene weg meer..
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.