Levensverhalen (pagina 1543)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

death is my solution

Ik voel me zelf helemaal verloren in deze wereld. De mensen minachten mij.
Voor mijn ouders ben ik een last. Het lijkt alsof ik er gewoon ben om te zijn.
Alsof ik een bijkomend gezelschap ben van de mensen.
Ik lijdt onder al die "menselijke" eisen , verplichtingen.
Datum:
04-01-2007
Naam:
anoniem
Leeftijd:
18
Provincie:
Zuid-holland

Men leven een hel

Alle dagen word ik wakker met dezelfde gedacht, verdomme weer een nieuwe dag. Op geen enkel moment van de dag heb ik ook maar even het gevoel dat ik iets zinvol kan doen. Een sociaal leven heb ik niet meer, nauwelijks vrienden/vriendinnen. Nochtans besef ik maar al te goed dat ik zou moeten vechten, maar het ontbreekt me alle vormen van levenslust.
Kheb een mooie, zorgeloze jeud gehad. Bedankt daarvoor lieve ouders. Nadien is het beginnen mislopen, druggebruik, nachtleven, de straat op enz...
Alle relaties zijn stukgelopen, waarvoor ikzelf meestal verantwoordelijkheid moet dragen. Nu ben ik 32 en is het tijd om te gaan, geen ellendige lange eenzame nachten meer, geen lange eenzame dagen meer. Gedaan om te liegen en bedriegen, gedaan om belogen en bedrogen te worden. Zonder mij is men omgeving verlost van een lastpost.
Toch heb ik tranen in men ogen omdat ik me ouders dit moet aandoen, zij verdienen dit niet, het zijn héél goede mensen. Maar ik zie geen andere oplossing meer.
Aan ieder die dit gelezen heeft wil ik zeggen, hartelijk bedankt.
adios
Datum:
04-01-2007
Naam:
sven
Leeftijd:
32
Provincie:
Noord-brabant

ik kan het niet meer aan

Hoi,

Vanaf de buitenkant lijkt mijn leven perfect. Iedereen denkt dat ik uit het perfecte gezin kom. Mijn ouders lijken vanaf de buitenkant begripvol, leuk en lief. Ik heb een leuk huis in Groningen, heb een leuk studentenleven, veel vriendinnen en ben ook niet de domste van mijn studie.

Toch ben ik diep ongelukkig. Ik heb een rot jeugd gehad. Mijn vader is overspannen geweest en is gaan drinken. dit leverde natuurlijk felle ruzies op tussen mijn ouders en elke keer weer werd er gezegd: 'dit is de laatste keer het zal nooit meer gebeuren. Pappa zorgt goed voor ons en we hebben niets te klagen.' toen ik op de Middelbare School kwam begon ik te beseffen dat materiele zaken eigenlijk helemaal niets zeggen. Dit heb ik elke keer weer aangegeven als mijn vader weer eens te ver was gegaan. Er werd niet geluisterd. Ik heb mijn verhaal nooit kwijt gekund. Ondanks het feit dat ik hele lieve vriendinnen heb. ik hoopte altijd dat mijn zusje nooit iets van de ruzies en het drinken van onze vader merkte. Naief natuurlijk. Zij heeft het ook altijd wel geweten. Mijn vader drinkt soms nog steeds teveel. De ruzies worden heviger, hij heeft mijn moeder eens geprobeerd te wurgen. Mijn zusje en ik moesten hem van mijn moeder afhalen. AFgelopen kerst was het weer zover. Gelukkig was mijn zusje niet thuis. Mijn moeder ging door het lint en ik maar zeggen dat ze stil moest zijn anders zouden de buren haar horen. Als ik bij mijn ouders ben, slaap ik niet voordat allebei mijn ouders op bed liggen.

Met mijn studie gaat het ook mis. Ik kan me er niet toe zetten om iets te doen. Ik merk dat ik steeds depressiever aan het worden ben. Ik ben onlangs ook begonnen met mezelf te snijden.

Ook lukt het mij niet om een normale relatie aan te gaan. Zodra ik iemand leuk vind, word ik onzeker en nog ongelukkiger. Ik kies ook altijd jongens uit die eigenlijk geen relaties willen. Nu heb ik een tijdje geleden ook een jongen leren kennen en ik vind hem echt leuk. Hij vindt mij ook wel leuk, maar wil geen relatie. Ik lig vaak 's avonds in bed te huilen en denk dan nog maar aan 1 ding. Ik kan het niet meer aan. Alles is me nu teveel geworden. ik ben zo moe en ik wil niet meer.

Een 25-jarige studente
Datum:
04-01-2007
Naam:
studente
Leeftijd:
25
Provincie:
Groningen

waarom???

mijn man wil mij verlaten en wil niet meer opn ieuw proberen, hij heeft geen ander en is erg goed voor mij en mijn kinderen . ik was 25 jaar toen ik mijn 1e man verloor ben 11 jaar alleen geweest hij overleed in 1978, in 1989 hertrouwde ik en kreeg 2 mooie lieve kinderen, hij heeft carriere gamaakt en ik was voor het gezin thuis was 38 toen de 1e geboreden werd en 40 toen de 2e geboren werd. Ik heb verlatingsangst daar ben ik achter, hij wil voor de kinder financieel bijdragen, en ik moet nu maar weer gaan werken werk sinds 2000 part-time 20 uuur, heb een salaris van 740 euro netto en hij wil voor mij wel iets bijdragen maar zij zegt dat dir mijn zorg verder is ik voel me zo in de steek gelaten dat ik er liever mee stop Hij heeft dan genoeg financiele middelen om mijn kinders groot te brengen ze zijn nu 14 en 16 jaar. hij is zelf pas 46 en wil liever alleen verde want een gezin is hem te veel Omdat de kinderen flink aan t puberen zijn en wil met rust gelaten worden. En waar blijf ik dan???
Datum:
04-01-2007
Naam:
ulrike
Leeftijd:
54
Provincie:
Zuid-holland

ik word gek

ik woon in een gezin waarvan ik me ouders nog heb en 2 broers ik ben het enige meisje.
1 met adhd en 1 met pdd-nos ik werd altijd gepest geslagen of bedreigd door mn broers ik heb vaak genoeg messen tegen me keel gehad, ik ben doods bang voor mijn broers mijn tweeling broer(die met pdd-nos) zit sinds kort in een internaat nu heb ik ook dikke ruzie met mn ouders en ben weggelopen geweest me moeder ging me zoeken en dreigde met me naar jeugdzorg sturen of internaat ik kan niet praten met iemand van jeugdzorg ik wil t niet maar er speelt iets af in me hoofd ik weet ook niet wat ik word er alleen wel gek van ik draai compleet door en wil weg zijn van de wereld weg van alles van me lief kan hebben en pijn doen
Datum:
04-01-2007
Naam:
savannah
Leeftijd:
16
Provincie:
Noord-brabant

pest me niet

beste tekst ontvanger ik word altijd vet veel gepest en nu zit ik er aan te denken om zelf moord te plegen maar ik denk dat ik er nou veel meer mensen mee pijn doe maar hoe help ik dit te voor komen en wat is de minst pijnlijke dood straf dat zou wel willen weten niet gelijk om het dan gelijk te doen maar gewoon ik hoop dat jullie me begrijpen thanks!!!
Datum:
04-01-2007
Naam:
hendrik
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-holland

leeg

ik ben zo leeg zo moe ik wil gewoon niet meer
Datum:
04-01-2007
Naam:
eenzaam
Leeftijd:
39
Provincie:
Zuid-holland

de pijn van verlies

gister kwam ik erachter dat mijn achterneef is omgekomen bij een auto ongeluk ik was in diepe shock , trouwens mn ouders waren er ook bij.
maar het ging me om mijn achterneef die had ik een paar keer gesproken en daarom wil ik zelfmoord plegen
Datum:
04-01-2007
Naam:
ali osram
Leeftijd:
39
Provincie:
Zeeland

wrm leef ik nog! wa heeft mijn leven nog voor nut???

ik zie het leven nie meer zitte.
word heel de tijd gepest met dikke.
en da wil ik nie meer word uitgelachen in de klas voor van alles. en dat vind ik ook nie leuk.
mensen zeggen recht in mijn gezicht dat ik een arrogante trut ben.
waarom leef ik dan nog. iedereen vind me toch slecht en lelijk en een arrogante trut.
en dan me broers di edoen ook heel vervelend mij en slaan mij.
wa heeft het dan nog voor zin???

ik weet echt nie wat ik moet doen
heb al 2 keer geprobeert ma da is me nie gelukt

help
Datum:
03-01-2007
Naam:
Koelover
Leeftijd:
13
Provincie:
Groningen

zelfmoord

hallo ik ben een meisje van 15 jaar en ik denk nu al twee jaar aan zelfmoord , mn armen staan vol krassen door mezelf te snijden , mn moeder weet dit maar deed er niets aan , mn vader denkt dat het door de kat is nzo .. ik wil mezelf niet meer accepteren , denk ook wel dat dit ermee te maken heeft ; maar ik doe alles verkeerd voor iedereen . wat ik ook probeer niets helpt nog , ik wil niet meer eten ook wordt ik zeer snel aggresief en toch probeer ik nog voor iedereen het beste te hebben maar weet je .. iederee komt altijd met zn probs bij mij ook al heb ik probs ik ga die andere mense eerst helpe , kheb de laatste jaren mn eige probs zo erg aan de kant gezet dat die nu terug naar boven kome en het mij allemaal te veel wordt! ik heb nu ook een vriendj die ik eel graag zie maar ik kan het niet meer ! mn vader vrwijt mij van alles ! niets an ik hier nog goed doen mn oudrs zijn nu ook al bijna een jaar uit elkaar en dat doet ook pijn , de band met mn moeder is er ook niet meer ! ik ben mn moeder kwijt mn vader , .. pff ik heb een hele goeie vriendin maar die maakt het zelfde mee als ik en same denke we aan de verkeerde dinge , ik wil al zo lang dood en nu is mn kans ik ga het gewoon doen ! er zit gen leven meer in mij daarbinnen ; ik vind het jammer maar ik kan het nie meer :'( !
Datum:
03-01-2007
Naam:
Vicky
Leeftijd:
14
Provincie:
Overijssel

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.